sibilla - σίβυλλα: Αποκλειστικό για τον Χ. Παπουτσή! Πως στήνει τις δουλειές το κράτος μαζί με τους μπαχαλάκηδες του!

sibilla - σίβυλλα: Αποκλειστικό για τον Χ. Παπουτσή! Πως στήνει τις δουλειές το κράτος μαζί με τους μπαχαλάκηδες του!: Πως στήνει τις δουλειές το κράτος μαζί με τους μπαχαλάκηδες του!

Νιάτα

Να είναι Πάσχα, Μ. Παρασκευή. Να είσαι 21 χρόνων. Να μυρίζει όλος ο τόπος βιολέττες, πασχαλιές και Άνοιξη. Να είναι σούρουπο, ένα από κείνα τα χλιαρά και λιγωμένα ανοιξιάτικα απόβραδα. Να νιώθεις πως σκας από κάτι απροσδιόριστο, κάτι ανάμεσα σ’ ευτυχία και θλίψη. Να θες να πετάξεις και να γίνεις ένα μ’ αυτόν τον χλιαρό αέρα και ταυτόχρονα να θες να βυθιστείς στα Τάρταρα κλαίγοντας για όλους και για όλα. Να είσαι με την κολλητή σου στο σπίτι του καλού της, μ’ ανοιχτά τα παράθυρα για πρώτη φορά μετά το χειμώνα. Ν’ ανοίγεις την τηλεόραση και ν’ ακούς μια μουσική που σε μαγεύει. Κολλάς στις εικόνες που είναι το ίδιο μαγικές, κολλάει το ίδιο και η κολλητή σου που το παίζει σκληρή, τη βλέπεις με την άκρη του ματιού σου αλλά δεν βγάζεις κιχ μη το χαλάσεις. Ακούς ακίνητη, σε έκσταση, ρουφώντας τον μυρωδάτο αέρα. Κι όταν τελειώνει η μουσική καταλαβαίνετε πως είναι Μ. Παρασκευή κι έχετε πει πως κάθε τέτοια μέρα θα πηγαίνετε σε μια ήσυχη εκκλησία ν’ ακούσετε τους ύμνους που σας μαγεύουν κι ας είστε άθεες. Φεύγετε τρέχοντας, γελώντας και ψάχνοντας να βρείτε σε ποια θα πάτε. Σκέφτεσαι πως θα έχεις πάλι καυγάδες με τη μάνα σου γιατί ξεχάστηκες όλη μέρα στους δρόμους αλλά δεν σε νοιάζει. Θα τα μπαλώσεις πάλι, θα πεις πως πήγες στον Επιτάφιο. Δεν θα σε πιστέψει αλλά….

Δεν θυμάσαι σε ποια εκκλησία βρεθήκατε, δεν έχει πλέον σημασία. Αυτό που δεν ξεχνάς είναι η μυρωδιά του σούρουπου και τα δυο κορίτσια που έτρεχαν στους δρόμους της Τριανδρίας μαγεμένα από τη μουσική και τις μυρωδιές, ζαλισμένα από τα νιάτα τους.

Η μυρωδάτη πόλη ήταν η Θεσσαλονίκη και η Τριανδρία των αρχών του ’80 και η μουσική που τις μάγεψε ήταν το «Κύριε των Δυνάμεων» του Σταμάτη Σπανουδάκη με τις φωνές του Γιάννη Κούτρα και της Ελένης Βιτάλη.

                                                                                                               

                                                                            

Η Daria πέθανε.....

.... αλλά ξαναγεννήθηκε εδώ

Ρολά ασφαλείας και νεοφιλελευθερισμός...

Σαν μαγαζί απέναντι από το Πολυτεχνείο νιώθω λίγο πριν την επέτειο της 17 Νοέμβρη. Με τα σιδερένια ρολά χωρίς τρύπες, έτοιμα να αποκρούσουν τις ορδές των βαρβάρων. Περίεργη κατάσταση αν σκεφτεί κανείς πως εδώ δεν υπήρχαν ορδές αλλά μόνον ένας βάρβαρος. Το μόνο που σκέφτομαι είναι πως θα φάνε πόρτα διάφοροι διαδικτυακοί φίλοι και δεν θα καταλαβαίνουν τι παίχτηκε και τους κλείδωσα απ’ έξω. Αλλά προς το παρόν δεν γινόταν αλλιώς. Ή που θα το έκλεινα το μαγαζί ή θα έβαζα ρολά ασφαλείας. Τέλος πάντων, προς στιγμήν του πέρασε του μαλάκα το δικό του.

Αλλαγή θέματος.

Τον τελευταίο καιρό διαβάζω (προσπαθώ τουλάχιστον) διάφορα πράγματα που δεν είχα ξαναδιαβάσει ποτέ στη ζωή μου. Για φιλελευθερισμό, νεοφιλελευθερισμό, κοινοτισμό, κοινωνικό φιλελευθερισμό, μαρξισμό και άλλα φιλοσοφικοκοινωνικά και οικονομικά θέματα. Έννοιες τις οποίες όλοι τις χρησιμοποιούμε (κι εγώ μαζί) αλλά που ποτέ εγώ τουλάχιστον δεν είχα στα σοβαρά ασχοληθεί με το τι σημαίνουν ακριβώς. Κι όλα αυτά για να γράψω ένα κείμενο-εργασία για τη θέση της εκπαίδευσης στη σύγχρονη εποχή του νεοφιλελευθερισμού και της οικονομίας της αγοράς. Η εκπαίδευση από δημόσιο αγαθό όπως θεωρείτο μέχρι τώρα στις δημοκρατικές κοινωνίες της δύσης, έχει πλέον μετατραπεί -αν όχι ολοκληρωτικά αλλά εκεί πάει το πράγμα- σε οικονομικό αγαθό. Και σαν οικονομικό αγαθό διέπεται και από άλλους κανόνες. Η γνώση είναι προϊόν, ο μαθητής/φοιτητής είναι πελάτης και οι εκπαιδευτικοί οργανισμοί μαγαζιά που παράγουν σωρηδόν ειδικευμένο και αναλώσιμο προσωπικό. Στις Βρυξέλλες και αλλού υπογράφονται συμφωνίες και συνθήκες που θα καθορίσουν το μέλλον μας κι εμείς χαμπάρι δεν παίρνουμε. Μέχρι το τέλος του χρόνου πρέπει να υπογράψουμε την Οδηγία Bolkenstein «περί χάραξης πολιτικής εξάλειψης των εμποδίων που παρακωλύουν την ελεύθερη κυκλοφορία υπηρεσιών και την ελευθερία εγκατάστασης των παροχών υπηρεσιών που επηρρεάζουν τόσο τους φορείς που επιθυμούν να εγκατασταθούν σε άλλα κράτη μέλη όσο και εκείνους που παρέχουν υπηρεσία σε άλλο κράτος μέλος χωρίς να έχουν εγκατασταθεί στο κράτος αυτό». Τι ωραία που είναι διατυπωμένη ε; Με τίποτε δεν φαίνεται με την πρώτη ματιά σε τι ακριβώς κατάσταση μας βάζει. Που επηρεάζει όλο αυτό την εκπαίδευση; Υποθετικά οι υπηρεσίες εκπαίδευσης δεν συμπεριλαμβάνονται στην Οδηγία. Συμπεριλαμβάνονται όμως διάφορες άλλες που επηρεάζουν την ποιότητα της εκπαίδευσης όπως υπηρεσίες σχετικές με βιβλιοθήκες, η έρευνα κ. α. Αν λάβουμε υπόψη και την επικείμενη αναγνώριση των κολλεγιών που συνεργάζονται με ξένα πανεπιστήμια μέσω franchising, την Συνθήκη της Μπολόνια και την επικείμενη Συνθήκη της Πράγας έχουμε λίγο πιο ολοκληρωμένη την εικόνα.

Το μέλλον που προδιαγράφουν και αποφασίζουν για μας και κυρίως για τα παιδιά μας είναι ένα τεράστιο χάσμα που όλο και θα μεγαλώνει αναμεσα στην ελίτ που θα μπορεί ν’ αγοράζει ποιοτικές υπηρεσίες εκπαίδευσης και στην αναλώσιμη πλέμπα.

Τέλειο ε;

Μη ξεχάσω, μ' αρέσει πολύ ένα βιβλίο που έπεσε αυτόν τον καιρό στα χέρια μου. "Το τέλος της εργασίας και το μέλλον της", του Jeremy Rifkin από τις Εκδόσεις "ΛΙΒΑΝΗ". Βιβλίο γραμμένο από οικονομολόγο, το οποίο το καταλαβαίνουν άνετα ακόμα και οι αδαείς σαν και μένα. Μέχρι το σημείο που διάβασα βλέπω ένα μέλλον μαύρο κι άραχλο. Δεν ξέρω α υπάρχει κάποια νότα αισιοδοξίας στο τέλος του.

Τέλος εποχής;

Χτες το βράδυ, ομολογώ, πως ήμουν στο παρά πέντε να εξαφανίσω το παρόν από προσώπου Blogger αλλά και να εξαφανιστώ γενικά από το διαδίκτυο. Συνειδητοποίησα, λίγο άγαρμπα θα έλεγα, κάτι που δεν ήθελα να δω. Πως δεν έχει σημασία ποιός είσαι, ποιοί είναι οι φίλοι σου, πως σε αντιμετωπίζουν φανερά οι άνθρωποι αφήνοντας σχόλια στο μπλογκ σου ή απαντώντας σε όσα γράφεις σ' ένα φόρουμ. Το θέμα είναι πως υπάρχουν ένα σωρό άσχετοι που παίρνουν μάτι τη ζωή και τις σκέψεις σου και που μπορεί να τις χρησιμοποιήσουν κάποια στιγμή κατά το δοκούν. Πως το διαδίκτυο δεν είναι η γειτονιά μου στη Θεσσαλονίκη, που όλοι ξέραμε όλους και ακόμα και τα κουτσομπολιά ήταν τελικά πταίσματα. Και ακόμα πως κυκλοφορούν πολλοί άρρωστοι, πολλοί ψυχάκηδες, πολλοί διεστραμμένοι. Και μη γελάς εσύ (ξέρεις ποιός είσαι εσύ) και μη μου πεις "εγώ σου τα έλεγα χαζοπούλι". Εσύ μου τα έλεγες, εγώ δεν τ' άκουγα. Ίσως να φταίει ο ενθουσιασμός του νεοφώτιστου
Ήδη λόγω κάποιων καταστάσεων είχα αρχίσει μιαν αυτολογοκρισία. Ασυνείδητα στην αρχή, λίγο πιο συνειδητή όσο περνούσε ο καιρός. Δεν μ' αρέσει όμως έτσι. Δεν θέλω να ρίχνω κλεφτές ματιές πάνω από τον διαδικτυακό μου ώμο, για να δω ποιός θα κάνει τι πίσω από την πλάτη μου. Δεν έχει πλάκα έτσι.
Δεν ξέρω τι θα κάνω. Μπορεί και να τους γράψω όλους και να συνεχίσω απτόητη. θα σας φάω δεν θα με φάτε, ένα πράγμα. Μπορεί να τα σβήσω όλα, έτσι κι αλλιώς δεν θα χάσει τίποτε η κοινωνία. Εγώ, ναι, θα χάσω. θα χάσω μιαν εκτόνωση και μιαν επικοινωνία. Μπορεί.... δεν ξέρω τι μπορεί. Αλλά θα το πω, δεν αντέχω.
Άι σιχτίρ μαλακισμένα ανθρωπάρια, άνανδρα κομπλεξικά σκουληκάκια, ανάρχιδα αντράκια που πουλάτε μαγκιά κρυμμένοι. Ουστ μαλάκες.

Εκλογές και πάλι αλλά αλλιώτικες

Ο Crazy Gamer γύρισε σήμερα από το σχολείο με νεύρα. Είχαν εκλογές στα πλαίσια του μαθήματος της κοινωνικής και πολιτικής αγωγής (ή κάπως έτσι) και έκαναν μια προσομοίωση των εκλογών των ενηλίκων για να εκλέξουν το προεδρείο της τάξης τους. Και ένιωσε στο πετσί του πως και με τι κριτήρια ψηφίζει ο κόσμος. Είχε ενδιαφέρον πάντως που τα παιδάκια ψηφίζουν τελικά με τα ίδια κριτήρια που έχουν και οι γονείς τους. Δεν πειράζει, ήταν ένα καλό μάθημα για την αληθινή ζωή.

Πριν γυρίσω σπίτι όμως κι ακούσω τον καταιγισμό παραπόνων και νεύρων του Gamer αναρωτιόμουν πως στα κομμάτια σ' έναν σταθμό του μετρό που παραδόθηκε πριν ένα μήνα (Νομισματοκοπείο) είναι πολύ συχνά χαλασμένες οι κυλιόμενες σκάλες. Την πρώτη φορά που τις βρήκα σταματημένες (όχι όλες βέβαια) ήταν μέσα στην πρώτη βδομάδα της λειτουργίας του. Κι εντάξει, καταλαβαίνω πως ένα "εργαλείο" που δουλεύει τόσες ώρες συνέχεια πρέπει να συντητείται συχνά. Αλλά βρε παιδί μου, εκείνες δεν πρόλαβαν να λειτουργήσουν και τά 'παιξαν....

Κι έχει ένα φεγγάρι απόψε....

Η χτεσινή νύχτα ήταν απ' αυτές τις γλυκές φθινοπωρινές νύχτες. Χλιαρή και ολόφωτη. Γιατί εκτός από εκλογές είχε και πανσέληνο. Ένα ολοστρόγγυλο και φωτεινό φεγγάρι στολισμένο με λίγα σύννεφα. Είμαι σίγουρη πως λίγοι γύρισαν τα μάτια τους στον ουρανό να το χαζέψουν. Είχαν άλλες προτεραιότητες, όπως κι εγώ άλλωστε. Απλά στο δικό μου σπίτι, αν σηκώσεις τα μάτια σου από την τηλεόραση, βλέπεις το φεγγάρι.
Αλλάξανε λοιπόν τα πράγματα.... Πως αλλάξανε θα δείξει. Η ομολογουμένως χειρότερη κυβλέρνηση των τελευταίων χρόνων έφυγε με τα πιο ηχηρά ταρατατζούμ. Όλοι περίμεναν την ήττα αλλά κανείς νομίζω δεν φανταζόταν τέτοια συντριβή. Ο χοντρούλης ήταν σαν κλαμμένη ρέγγα στις δηλώσεις του στο Ζάππειο αλλά νομίζω πως κατά βάθος ήταν ευχαριστημένος. Αυτός ο άνθρωπος ποτέ δεν μου έδωσε την εντύπωση πως το φχαριστιόταν που ήταν πρωθυπουργός. Μου θύμιζε πάντα το μεγάλο γιο της οικογένειας που έπρεπε ν' ακολουθήσει τον μπαμπά και να κρατήσει το μαγαζί ενώ αυτός ήθελε να γίνει κιθαρίστας. Ή απλώς να φάει με την ησυχία του τα λεφτά του μπαμπά. Νομίζω πως τώρα πλέον θα κάτσει στο σπιτάκι του να παίζει με τα παιδάκια του (ίσως) να πίνει μπύτες και να παίζει pro. Το καθήκον του απέναντι στην οικογενεική επιχείρηση το έκανε. Άσχετα αν το μαγαζί φαλήρισε κι έχει αρχίσει ήδη η σφαγή για το ποιός θα κληρονομήσει το στέμμα. Έχουμε να δούμε πράματα και θάματα τους επόμενους μήνες.
Στο Καραταφεραίικο χοροπηδάνε αλλά δεν νομίζω πως υπάρχει λόγος για τόση χαρά. Όπως διάβασα κάπου, με τη ΝΔ στα τέσσερα πήρε κάτι ψιλά. Μέχρι εκεί νομίζω φτάνουν, άντε ίσως λίγο παραπάνω. Χαίρεται ο Καρατζαφεράκος. Τον ακούω να δίνει το χεράκι στους Νουδούληδες. "Παίδες είμαι κι εγώ εδώ" λέει. Κι αυτός το μαγαζάκι του, ίσως το μεγαλύτερο λαμόγιο απ' όλους. Δεν του βγήκαν όμως οι κωλοτούμπες που έκανε κι ας χοροπηδάνε οι οπαδοί του.
Και η αριστερά το χάλι της. Θα μου πεις τι περίμενες; Παραπάνω; Όχι φυσικά, και πάλι καλά πήγαν. Άσχετα αν η συγκεκριμένη συγκυρία ήταν ταμάμ για να πάνε καλύτερα. Μέχρι όμως να καταλάβουν σε ποιόν αιώνα βρισκόμαστε, ειδικά το ΚΚΕ, δεν βλέπω να παίρνουν περισσότερα. Χάρηκα όμως που διασώθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ. Προς το παρόν τουλάχιστον κι αυτό το οφείλει στο Τσιπρόπουλο. Δεν είμαι πολύ αισιόδοξη αλλά τουλάχιστον αυτοί έχουν μια καλύτερη αίσθηση για την εποχή. Σίγουρα δεν ζουν στο 1920. Που ακριβώς ζουν δεν είμαι σίγουρη, θα δείξει κι αυτό.
Γιαυτό που σίγουρα χάρηκα είναι που έμειναν εκτός βουλής κάτι σαν την Παπακώστα. Η γυναίκα που μπορούσε να μιλάει με ρυθμό πολυβόλου μια ώρα και να μη λέει απολύτως τίποτε. Ελπίζω να μη ξαναδώ τη μουτσουνάρα της στις ειδήσεις (όσο βλέπω τέλος πάντων...). Ή η Κουντουρά. Ποιόν εκπροσωπούσε αυτό το άτομο; Τι έργο είχε στη Βουλή εκτός από το να περιφέρει την άψογη σιλουέτα της και τα καλοραμμένα ταγεράκια της; Δεν καταλαβαίνω με τι κριτήρια τους ψηφίζει ο κόσμος. Σαν εκείνον τον ανεκδιήγητο ηθοποιό της Λάμψης (;) που έγινε βουλευτής. Τι σκατά φαντάστηκαν όταν τον έστειλαν στη Βουλή; Πως θα έλεγε εκείνες τις απίθανες ατάκες του αδιάφθορου μπάτσου που του έγραφε ο άλλος ο απίθανος, ο Φώσκολος; Θα μου πεις έγινε ο Αποστολάκης βουλευτής... Δεν ξέρω καν αν ήταν καλός ποδοσφαιριστής αλλά τι σκατά έργο θα κάνει στη Βουλή;
Εκλογές τέλος λοιπόν κι αυτή δεν ήταν αποτίμηση ή βαθυστόχαστη ανάλυση του εκλογικού αποτελέσματος. Ήταν αυτά που σκεφτόμουν κοιτώντας μια την οθόνη της τηλεόρασης και μια το φεγγάρι...

Συγκέντρωση

Το απόγευμα κατά τις 7.30 πέρασα κάθετα τη συγκέντρωση του ΠΑΣΟΚ. Λεωφορεία δεν υπήρχαν κι έτσι το κόψαμε με το γιο μου ποδαράτο, μετά το μπάσκετ. Προβολείς, σημαίες, φυλλάδια, καλαμπόκια και σουβλάκια. Όλο το γνωστό σκηνικό και ο πιο ξύπνιος απ’ όλους είχε στήσει πάγκο και πουλούσε cd με το λογότυπο του κόμματος στο εξώφυλλο. Πήγα να δω τι περιείχαν. Τραγούδια του ΠΑΣΟΚ. «Θα τον τρελάνουμε τον ήλιο», «Carmina Burana”, κλπ. Πούλαγε ο έξυπνος ο έμπορας. Έφυγα από τον πάγκο του γελώντας. Κόσμος κατέβαινε με σημαίες κι εμείς ανεβαίναμε. Τι μου έκανε εντύπωση; Το βλέμμα τους. Γενικά δεν κατεβαίνω σε προεκλογικές συγκεντρώσεις. Ποτέ δεν κατέβαινα. Σε πορείες και συλλαλητήρια ναι, σε προεκλογικές συγκεντρώσεις όχι. Απλά τα τελευταία χρόνια ζω στην «καρδιά των γεγονότων» κι έτσι τα βλέπω. Θυμάμαι όμως το βλέμμα των ανθρώπων στις αντίστοιχες συγκεντρώσεις του ’81 και ’85 που περνάγαμε μια βόλτα να κόψουμε κίνηση. Τότε ήταν ενθουσιασμένοι και γεμάτοι ελπίδα και ήταν πολύ, πάρα πολύ περισσότεροι. Σήμερα απλά έκαναν το καθήκον τους, διεκπεραιωτικά τελείως και φυσικά πολύ λιγότεροι.
Και η παρατήρηση του γιού μου. «Μαμά, βλέπω πως στην συγκέντρωση κατεβαίνουν σχεδόν μόνο παπουλέτα». «Τι παπουλέτα ρε»; του λέω «Ε να βρε μαμά, με καράφλες και μουστάκια». Όντως, κυρίως «παπουλέτα» ήταν που φαντάζομαι πολλοί απ’ αυτούς θα ήταν και το ’81 χωρίς καράφλες και κοιλιές και με το βλέμμα λαμπερό.
Η συγκέντρωση τελείωσε. Ο αρχηγός είπε ό,τι είχε να πει, γέμισε και ο ουρανός πράσινα πυροτεχνήματα. Αύριο θα γεμίσει μπλε πυροτεχνήματα αλλά αύριο δεν έχουμε μπάσκετ.
The show must go on…

blogger

O Crazy Gamer είναι φρέσκος στον κόσμο των blogs. Τον βοήθησα να φτιάξει το blog του. Είναι πολύ πιτσιρικάς, πάρα πολύ πιτσιρικάς. Ήθελε όμως να φτιάξει το δικό του blog για να γράφει, λέει, πράγματα που ενδιαφέρουν την ηλικία του. Για να δούμε πόσο θα το κρατήσει και σε πόσο καιρό θα το βαρεθεί.
By the way, ο Crazy Gamer είναι το βλαστάρι μου!!!!

Είμαι έξαλλη

Όχι πως αυτό είναι ασυνήθιστο, είναι γνωστό πως γεννήθηκα με νεύρα. Αλλά δεν υπάρχουν και οι συνθήκες για να περάσω μια ήρεμη μέρα.

Τι μου τίναξε τα νεύρα στο αέρα πάλι; Ας πάρουμε τα πράγματα από τη αρχή λοιπόν. Κάθε εργάσιμη μέρα περπατάω στη Μεσογείων. Νομισματοκοπείο – Αγ. Παρασκευή – Νομισματοκοπείο. Πιο παλιά έκανα το δρομολόγιο μέχρι Εθνική Άμυνα. «Μπράβο σου και ζήτω σου» θα μου πείτε, «εμάς τι μας νοιάζει»;

Γιατί το κάνω αυτό; Έτσι γουστάρω βρε αδελφέ! Κεχαγιά στα γούστα μου θα βάλω; Όλη μέρα γυαλίζω μια καρέκλα, θέλω να περπατάω λίγο για να μην ξεχάσω πως έχω πόδια. Μ’ αρέσει το περπάτημα, με ηρεμεί. Βάζω μουσικούλα και πάω, χρόνο να έχω μόνον....

Με ηρεμεί είπα; Ναι καλά... Το περπάτημα το ίδιο με ηρεμεί, το κακό είναι είναι οι άνθρωποι και κυρίως οι άνθρωποι με τις ρόδες. Η Μεσογείων είναι δρόμος, μεγάλος δρόμος, με λεωφορειολωρίδες, με φανάρια με τα όλα της. Κι έχει και πεζοδρόμια, φαρδιά πεζοδρόμια, για τους πεζούς είναι αυτά. Για τους πεζούς σαν και μένα που γουστάρουν να περπατάνε. Γκέγκε; Μπα.... όχι γκέγκε. Διότι ας αφήσουμε το θέμα του πόσο άθλια είναι αυτά τα πεζοδρόμια, που ακόμα και με αθλητικά παπούτσια -αν δεν προσέχεις- διατρέχεις τον κίνδυνο να φτάσεις με καθυστέρηση στον προορισμό σου αφού κάνεις μια στάση στο ΚΑΤ για γύψο. Το αντιπαρέρχομαι αυτό. Το μεγάλο θέμα είναι τα παρκαρισμένα πάνω στα πεζοδρόμια αυτοκίνητα και το απύθμενο θράσος των οδηγών τους. Αυτοκίνητα παρκαρισμένα κάθετα στο πεζοδρόμιο, πλάγια, οριζόντια, με κάθε τρόπο. Για να περπατήσει κανείς πρέπει α έχει κάνει κομμάντο. Να μπορεί να πηδάει από πάνω τους, να ελίσσεται, να μπορεί να γίνει Τιραμόλα. Αλλά ούτε κι αυτό είναι αρκετό. Διότι πολλές φορές δεν υπάρχει ούτε εκατοστό ελεύθερο στα πεζοδρόμια. Οπότε τι κάνεις; Αναγκάζεσαι σαν μαλάκας να κατέβεις και να περπατάς στη λεωφορειολωρίδα. Παράλογο; Δεν απαντάει, άρα δε είναι παράλογο. Εκεί δε που γίνομαι έξαλλη εντελώς είναι όταν περπατάω στο πεζοδρόμιο (δυστυχώς όχι αμέριμνη, πως θα μπορούσα άλλωστε;) και κάποιος μαλάκας θέλει να παρκάρει ή να ξεπαρκάρει. Το μόνο που βλέπει είναι μη του τη χώσει κανείς από πίσω. Ο πεζός είναι αόρατος. Κι άμα τους την πεις το λιγότερο είναι να σου πουν «τι θέλεις να κάνω»; Αυτό μου είπε ένας μαλάκας που έκανε μανούβρες και με «ακούμπησε». Τον γαμείς κύριε πρόεδρε ή δεν τον γαμείς; Αντί για συγγνώμη «Τι θέλεις να κάνω». Τις περισσότερες φορές με βρίζουν όμως οπότε τους περνάω κι εγώ ένα χεράκι. Δεν τους περνάει καν από το μυαλό ρε παιδί μου, πως μπορεί κατά τύχη α υπάρχει και πεζός πάνω στα πεζοδρόμια. Κι αν υπάρχει πρέπει να εξοντωθεί γιατί τους ενοχλεί. Πιάνει χώρο.

Σήμερα ήταν μια τέτοια μέρα. Τη μισή διαδρομή την έβγαλα στη λεωφορειολωρίδα. Λέτε ν’ αρχίσω να μετατρέπομαι σε λεωφορείο; Λέτε να θέλει να μου ψιθυρίσει κάτι το σύμπαν;

Εγώ πάντως κουφάλες οδηγοί δεν θα το βάλω κάτω. Θα εξακολουθήσω να περπατάω. Δεν θα γίνω βιοχλαπάτσα σαν τα μούτρα σας. Ουστ!

Τι είπα; Πως με ηρεμεί το περπάτημα; Μουαχαχαχαχαχα.....

ΒΑΒΕΛ

Μου ερχόταν συνέχεια στο μυαλό τον τελευταίο καιρό αυτό το εξώφυλλο της ΒΑΒΕΛ. Ε, έκανα τις δέουσες ανασκαφές, και ω! του θαύματος, το βρήκα.
Να λοιπόν ένα εξύφυλλο της "ΒΑΒΕΛ" από το 1981. Τεύχος υπ. αριθμ. 8. Και ναι, ήταν λίγο πριν τις εκλογές που έφεραν για πρώτη φορά το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Τότε που πλημμύρισε η Αθήνα από τον κόσμο που κατέβηκε να πανηγυρίσει την "Αλλαγή". Τότε που εγώ δεν είχα βγάλει εκλογικό βιβλιάριο γιατί δεν το φρόντισα. Και λύσσαξα που όλοι οι φίλοι μου ψήφιζαν (όχι ΠΑΣΟΚ οι περισσότεροι αλλά ψήφιζαν) κι εγώ έμεινα στην απέξω. Βέβαια αυτό μ' έκανε να βρίσκομαι στην Αθήνα εκείνες τις μέρες αντί για τη Θεσσαλονίκη όπου θα ψήφιζα. Κι έτσι μπορώ ακόμα να θυμάμαι τη λαοπλημμύρα της Αθήνας. Έχουν μείνει και κάποιες ασπρόμαυρες φωτογραφίες-ενσταντανέ που τράβαγε ο Νίκος. Αλλά αυτές θέλουν ακόμα περισσότερη ανασκαφή για να βρεθούν.

Περαστικά

Γιάννη περαστικά κι ένα μεγάλο φιλί...

πολιτικολογίες

Γενικά βαριέμαι να γράφω για πολιτική. Αλλά είναι κάτι εποχές που δεν γίνεται να το αποφύγω. Το έκανα το Δεκέμβρη, το έκανα στις Ευρωεκλογές δεν τη γλιτώνω ούτε τώρα. Κατ’ αρχήν να πω πως γενικά συμμετέχω στην εκλογική διαδικασία. Καλή ή κακή υπάρχει. Και ναι μεν, αν οι εκλογές μπορούσαν ν’ αλλάξουν τον κόσμο θα ήταν παράνομες, αλλά δεν μπορώ να με φανταστώ να ζω σ’ έναν κόσμο χωρίς αυτό το δικαίωμα. Βλέπετε εγώ έχω ζήσει την εποχή που δεν ήταν αυτονόητο δικαίωμα, την εποχή που ακόμα και η λέξη «εκλογές» ήταν παράνομη. Μπορεί να ήμουν πολύ μικρή τότε αλλά την αίσθηση του να φοβάσαι να μιλήσεις, να φοβάσαι ν’ ακούσεις συγκεκριμένη μουσική, να μη μπορείς να βρεις ένα βιβλίο γιατί ο συγγραφέας ήταν «μη αποδεκτός» από το καθεστώς (για να το θέσω κομψά) ή να κρύβεις την εφημερίδα μέσα στη σακούλα με τα ψώνια, την έχω. Δεν θέλω να τη ζήσω αυτή την εποχή και ως μεγάλη πλέον.
Εκλογές λοιπόν πάλι…. Θα ψηφίσουμε λοιπόν αλλά τι θα ψηφίσουμε; Ο κόσμος έχει γυρίσει τα πάνω κάτω. Γενικά ξέρω που κοντά βρίσκομαι. Ιδεολογικά, κοινωνικά, ταξικά ή σαν στάση και τρόπο σκέψης και ζωής. Δεν έχω ψηφίσει ποτέ ΝΔ, ποτέ ΠΑΣΟΚ. Δεν με αφορούν αυτά τα κόμματα. Ούτε ΚΚΕ ψήφισα ποτέ. Το ΚΚΕ δεν κατάφερε να με πείσει τότε που είχε τεράστια δύναμη στους πιτσιρικάδες, μετά τη μεταπολίτευση, όχι τώρα που κατά τη γνώμη μου έχει χάσει το τρένο. Δεν λέω, είναι κόμμα που λέει πως παλεύει για το δίκιο του εργάτη αλλά υπάρχουν πολλά που δεν μ’ αρέσουν. Δεν μ’ αρέσει η μονολιθικότητά του, δεν μ’ αρέσει η ξύλινη γλώσσα του, δεν μ’ αρέσει η στάση που κρατάει σε διάφορα γεγονότα, δεν μ’ αρέσει που θεωρεί πως αυτό και μόνον αυτό κατέχει την απόλυτη αλήθεια, δεν μ’ αρέσει που σε όλα τα συλλαλητήρια κάνει το δικό του πάρτι. Όλοι αντάμα κι ο ψωριάρης χώρια, μη τυχόν και μολυνθούν. Κάποιες φορές παλιά, έριξα άκυρο ψηφοδέλτιο στην κάλπη. Τις περισσότερες όμως ψήφιζα ΚΚΕ εσ. (παλιά) και ΣΥΝ αργότερα. Ακόμα και τότε που στο Πανεπιστήμιο κατέβαινα στις φοιτητικές εκλογές υποψήφια με τις Συσπειρώσεις που γεννήθηκαν την εποχή που έγινα φοιτήτρια. Πάρα πολλές με έπιαναν τα νεύρα μου με το ΣΥΝ, πολλές φορές μου φαινόταν χλιαροί και κρυόκωλοι, πολλές φορές τους ήθελα πιο μαχητικούς αλλά τελικά ήταν πιο κοντά σε όσα ήθελα από κάποιον εκπρόσωπο στη Βουλή ή αλλού. Και φυσικά τα τελευταία χρόνια ψήφιζα ΣΥΡΙΖΑ. Μου άρεσε η πολυσυλλεκτικότητά του, τα ανοίγματά του σε κινήματα. Μέχρι τις Ευρωεκλογές που τα έκαναν μαντάρα με τα εσωτερικά τους αλλά και λίγο πιο πριν, που φάνηκαν να μην καταλαβαίνουν τι μπορεί να σήμαιναν τα μεγάλα ποσοστά στα γκάλοπ. Γαμώ την τρέλα μου δηλαδή, μια ζωή στην πολιτική είναι και μάσησαν; Έφτασα να σκέφτομαι πως με τις μαλακίες τους θα με κάνουν να ψηφίσω ΚΚΕ και θα μου κοπεί μετά το χέρι. Τα ψιλομπάλωσαν βέβαια κι ελπίζω μετά τις εκλογές να βρουν το δρόμο τους. Θα τους ξαναψηφίσω λοιπόν. Γιατί θέλω να είναι στη Βουλή. Δεν μπορεί να έχουν φωνή τα λέσια του Καρατζαφύρερ και να λείπει η φωνή του ΣΥΡΙΖΑ. Ο Καρατζαφύρερ μπορεί να είναι το νέο trendy της εποχής αλλά η πολιτική και η ζωή μας δεν καθορίζεται από το trendy. Διαβάζω διάφορα και τρελαίνομαι. Το ΛΑΟΣ είναι επαναστατικό κόμμα!!!! Απέναντι σε τι επαναστατεί ρε γαμώτο; Απέναντι στο αριστερό κατεστημένο, λέει, που κυβερνάει την Ελλάδα η οποία πρέπει να ξαναγίνει μια περήφανη χώρα που θ’ ανήκει στους Έλληνες. Πιάσε τ’ αυγό και κούρευ’ το δηλαδή. Που είναι βρε αυτό το κατεστημένο κι εγώ δεν το πήρα χαμπάρι; Διότι άντε να πω πως μας κυβερνάει το εκδοτικό κατεστημένο, άντε και το κατασκευαστικό κατεστημένο, θέλετε και οι ΕΛ και οι Νεφελίμ; Να το πιστέψω κι αυτό αλλά το αριστερό; Και ειδικά του ΣΥΡΙΖΑ; 'Ελεος!!!

Παλιά, το σύνθημα που έλεγαν απαξιωτικά οι Κνίτες ήταν «Ρήγας Φεραίος κάθε σέξι νέος». Τώρα αν θες να είσαι επαναστάτης και trendy και sexy νέος (ή wannabe νέος) πρέπει να ψηφίζεις ΛΑΟΣ ή για ακόμα πιο επαναστατικά ΧΑ. American bar το κάναμε, όπως έλεγε και ο Παπαγιαννόπουλος στη «Βίλα των οργίων». Και μόνον για τον λόγο που όλοι, από τον περασμένο Δεκέμβρη και μετά, λυσσάνε εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ και του έχουν φορτώσει ακόμα και το ανεμογκάστρι της κουνιάδας τους, μου φτάνει για να τους ψηφίσω. Ας μπούνε όλοι στη Βουλή, γιατί να είναι μόνον οι δύο μόνιμοι επιβήτορές μας και ο Καρατζαφέρ;
Αλλά μάγκες, θα σας την έχω στημένη. Προσέξτε ρεμάλια, προσέξτε. Μη μαλακιστείτε πάρα πολύ, καιρός να ενηλικιωθείτε, ναι;

Το τραγούδι της νύχτας

Μια από τις πιο μαγικές φωνές που γέννησε αυτή η χώρα. Η φωνή της Φλέρης Νταντωνάκη.

στίχοι: Μιχάλη Μαρματάκη
μουσική: Τερμίτες
από το δίσκο Τσιμεντένια Τραίνα, 1986

Εκεί σκορπισμέμη στον ύπνο μουσκεύει η ψυχή
θλιμμένη αγαπιέμαι από σκεύη κουζίνας και πράγματα
και κάπου στο βάθος της νύχτας αστράφτεις εσύ
σε εικόνες γεμάτες περάσματα.

Αίμα στο στόμα μου και τ' όνειρο άσπρο
μικρές αγγελίες στον τύπο διαβάζεις
μου μοιαζεις με όστρακο κι απόρθητο κάστρο
Αίμα στα πόδια μου και τ' όνειρο άσπρο
γυμνή-ξαπλωμένη να τρέχω διατάζεις
μου μοιάζεις απόμακρος και σβήνεις σαν άστρο
αίμα στο βλέμμα μου και τ' όνειρο άσπρο
στο χρώμα μπερδεύτηκα - δεν βλέπω - μ' αρπάζεις
φωνάζω σαν νήπιο μια λέξη σαν ''άσ' το''.

Εκεί διάλυμένη στον ύπνο, βαμμένη χρυσή
με γέλια φλερτάρω ένα σκεύος κουζίνας χαράματα
και μ' ένα μπουκάλι υγρό γεννημένο εσύ
γυμνή με δικάζεις να βάλω τα κλάματα

'Να 'μαι '' φωνάζω μπροστά στον καθρέφτη
''γυναίκα από πέτρα με ψυχή βιασμένη''
κοιτάζω τη φάτσα μου να βλέπει τον κλέφτη
''να 'μαι '' ψελλίζω κοντά στον καθρέφτη
διακρίνω τη χλόη μου με στάχτη βαμμένη
και κει μπρος στα πόδια μου το σώμα μου πέφτει
''να 'μαι '' υστερίζω σιμά στον καθρέφτη
τον χτυπώ με γροθιά και με βλέπω σπασμένη.

Ξυπνώ μουσκεμένη κοντά σ' ένα κάλπικο ψεύτη.

Ξυπνώ μουσκεμένη...

Οι εκλογές αλλιώς

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΗΣ: Πριν δώσω το λόγο στο συνάδελφο Μπεκλαρή θα κάνει ένα σχόλιο η Μαριάννα Μπρεκάση. Μ. ΜΠΡΕΚΑΣΗ: Πήρα αυτή τη στιγμή το λόγο για να σας κάνω μια υπενθύμιση την οποία θεωρώ βασική για την συζήτησή μας και για το παραπέρα. Από τον Δεκέμβρη και μετά ο ΣΥΡΙΖΑ δέχεται μια ανελέητη επίθεση από τη μεριά του συστήματος, από τη μεριά του νεοφιλελευθερισμού. Αυτό είναι γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ ενόχλησε, γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε στο πλευρό των εργαζομένων και της νεολαίας σε όλους τους αγώνες και ήταν μια πραγματική αντιπολίτευση στη Νέα Δημοκρατία σε όλη αυτή την περίοδο της διακυβέρνησής της.
Για όποιον ενδιαφέρεται για τη συνέχεια...

Τι μ' έπιασε τώρα και βάζω κομμάτι από τη συνέντευξη του Τσίπρα στη Δ.Ε.Θ., ε; Για να είμαι ειλικρινής δεν δίνω μία για τον Τσίπρα. Έπεσα τυχαία πάνω στη συνέντευξη και είδα πως ήταν εκεί και η Μαριάννα. Που σημαίνει πως είναι καλά ή τουλάχιστον αρκετά καλά. Είναι υποψήφια στη Θεσσαλονίκη και είναι συμμαθήτριά μου. Έξι χρόνια στην ίδια τάξη και σε διπλανά θρανία. Είμασταν οι ψηλές της τάξης και συνήθως μας έβαζαν να κάτσουμε πίσω πίσω, σύμφωνα με το δόγμα "οι κοντοί μπροστά, οι ψηλοί πίσω". Πολύ ψηλή, πολύ όμορφη, πολύ μελαχρινή και πολύ καλή μαθήτρια. Εκτός από το ύψος ήταν και τα ονόματά μας δίπλα στον κατάλογο, κοντινά επίθετα. Αν σήκωναν εμένα, για μάθημα χτύπαγαν καμπανάκια και για τη Μαριάννα. Και στο φροντιστήριο μαζί πηγαίναμε. Η Μαριάννα ήθελε να γίνει γιατρός. Τελικά έγινε οδοντίατρος. Ήταν οργανωμένη από το σχολείο, πρώτα στην ΚΝΕ μετά σε κόμμα της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, πάντα όμως το ίδιο μαχητική. Και πάντα σοβαρή. Έπαιρνε στα σοβαρά ακόμα και τ' αστεία πόσο μάλλον την πολιτική της δουλειά. Περάσαμε αρκετά χρόνια μαζί και ξέρω πως είναι από τους ανθρώπους που δλίνονται με την ψυχή τους σ' αυτά που κάνουν και σ' αυτά που πιστεύουν.
Τελευταία φορά την είδα πριν κανένα χρόνο σε μια συνάντηση παλιών συμμαθητριών. Ήταν κουρασμένη. Ήρθε όμως και χαμογελούσε όσο άντεξε να μείνει μαζί μας. Χάρηκα και χαρήκαμε όλες που ήρθε. Ήταν πολύ δεμένη η τάξη μας.
Γιαυτό χάρηκα που είδα πως είναι υποψήφια και ήταν και στη συνέντευξη τύπου. Μάλλον είναι καλά ή τουλάχιστον καλύτερα.

Tierra y Libertad

Γιατί άραγε μου έρχεται αυτή η ταινία στο μυαλό τις τελευταίες μέρες; Τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε;

Edit: Το παρακάτω κείμενο δεν είναι δικό μου. Το βρήκα και επειδή με εκφράζει κατά πολύ το παραθέτω.
Η ζημιά έχει ήδη γίνει. Έχει γίνει από την εποχή που ο ΣΥΝ (και ο ΣΥΡΙΖΑ από κοντά βεβαίως) αφηνόταν να γίνει έρμαιο των δημοσκόπων. Τι δουλειά έχει ρε σύντροφοι ένα κόμμα που θέλει να λέγεται αριστερό, ριζοσπαστικό, προοδευτικό, κινηματικό και τα ρέστα να καθορίζεται από τα αποτελέσματα μιας πληρωμένης έρευνας του Δ.Ο.Λ. ή άλλων συγκροτημάτων; Ο αφημένος στο παιχνίδι των μέσων ΣΥΡΙΖΑ, αποκαθηλώθηκε εν μία νυκτί, όταν του φόρτωσαν στις πλάτες του την εξέγερση του Δεκέμβρη. Εξέγερση που όχι μόνο δεν είχε την παραμικρή δυνατότητα να εμπνεύσει και να προκαλέσει, αλλά και που, όταν προσπάθησε να την ηγεμονεύσει (έστω μερικώς), του έκλεισε την πόρτα κατάμουτρα.
Γιατί ήρθε η καταστροφή μετά τις ευρωεκλογές, όταν τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ ήταν στα ίδια επίπεδα με εκείνα των ευρωεκλογών του 2004; Μήπως διότι όταν παίζεις στο αστικό γήπεδο (και αστικό γήπεδο είναι τα γκάλοπ και τα μίντια) είσαι εκτός έδρας κι ο γηπεδούχος θα σε καταπιεί. Ακόμα-ακόμα και οι εκλογές σύντροφοι, αστικό γήπεδο είναι. Νομίζω έφτασε η ώρα να ξαναπούμε τα βασικά που έχουμε ξεχάσει: αν μπορούσαν να φέρουν την αλλαγή θα ήταν παράνομες...

Για ένα γνήσια αριστερό, αντικαπιταλιστικό και ριζοσπαστικό κίνημα οι εκλογές δεν είναι παρά μια ακόμα ("μία ακόμα" όχι η απόλυτη ή η μοναδική) ευκαιρία να αποκτήσει ένα βήμα ελέγχου της αστικής εξουσίας. Μέχρι εκεί και τίποτα παραπάνω! Αν η εκλογική επιβίωση είναι ο μόνος σου στόχος, τότε απλώς σημαίνει πως έχεις μπει βαθειά μέσα στο σύστημα και περιμένεις από αυτό την δικαίωση (και πιθανώς ακόμα και την επιβιωσή σου).
Μιλάνε όλοι (εκτός των Ανανεωτών του ΣΥΝ) ασταμάτητα για τον Κόσμο της Αριστεράς. Ε ας ασχοληθούν επιτέλους με τον Κόσμο της Αριστεράς. Γιατί ο κόσμος αυτός είναι ανυπεράσπιστος. Ανυπεράσπιστος από το αστικό καθεστώς και τους φορείς του. Ανυπεράσπιστος απ' το άλλο κόμμα της αριστεράς που στην ουσία ενδιαφέρεται μόνο για την -αυτιστική- του επιβίωση (και επιβεβαίωση). Ανυπεράσπιστος από την εξωκοινοβουλευτική αριστερά που συνίσταται από και απευθύνεται σε δέκα παρέες διακοπών στο "Φελεκιστάν" της Λευκάδας ή στη Σούγια του ΣΕΚ. Ανυπεράσπιστος από τους οργισμένους εφήβους με τις μολώτοφ...

Ήμαρτον πια, ας ασχοληθεί κάποιος σοβαρά!!!

Η Στέλλα, η Μαρίκα, η Ασπασία και η γιαγιά Αγνή

Συνήθως τελειώνω όσα αρχίζω. Κι όταν αφήνω κάτι μισοτελειωμένο, με στοιχειώνει. Εδώ και καιρό λοιπόν τριγυρίζουν στο κεφάλι μου με παράπονα, οι γείτονες που τους άφησα έξω από τις περιγραφές της γειτονιάς με τους χωματόδρομους. Σαν πιτσιρίκια, που γκρινιάζουν στα πόδια της μαμάς γιατί δεν τους πήρε παγωτό ενώ πήρε στο μεγαλύτερο. Η ιδέα να γράφω για τους ανθρώπους εκείνης της εποχής, ξεκίνησε διαβάζοντας ένα κείμενο της FARAONA που ανέφερε εκείνες τις γειτονιές και ανακάλυψα έτσι, πως μεγαλώσαμε στην ίδια γειτονιά. Τη ρώτησα αν θυμόταν τον τάδε και το δείνα, διάφορους μαγαζάτορες-φιγούρες της περιοχής. Τους θυμόταν και τότε της είπα πως θα κάτσω να τους θυμηθώ όλους και να γράψω γιαυτούς. Κυρίως, για να τους ξαναθυμηθώ και να μην τους ξεχάσω ποτέ. Αλλά επειδή συνήθως γι’ αλλού ξεκινάω κι αλλού πηγαίνω, ξεκίνησα από τους γείτονές μου στην πολυκατοικία. Έμειναν όμως οι μαγαζάτορες και οι υπόλοιποι γείτονες να κλαίνε παραπονιάρικα. Δεν θέλω να τους αφήσω με το παράπονο, η ιστορία πρέπει να φτάσει στο τέλος της....

Έτσι μπαίνει στο κάδρο η κυρά Στέλλα με τις κουρελούδες της. Είχαν έρθει οικογενειακώς από την Ορεστιάδα kαι έμενε στο υπόγειο της απέναντι πολυκατοικίας. Είχε όμως τη δική της αυλίτσα και είσοδο από κει, εκτός από την κύρια είσοδο. Η κυρά Στέλλα είχε βγάλει στο στενάκι μας ένα παλιό πίσω κάθισμα αυτοκινήτου (από κείνα τα παλιά, τα ενιαία των αμερικάνικων αυτοκινήτων), έβγαζε και καρεκλίτσες και μαζεύονταν οι γείτονες και τα λέγανε τα καλοκαιριάτικα βράδια με το παιδομάνι να παίζει τριγύρω. Έφτιαχνε κουρελούδες αλλά όχι στον αργαλειό, κάτι άλλες που πέρναγε τα κουρελάκια σε μια βάση και οι κουρελούδες της ήταν «μαλλιαρές». Γιαυτό στην αυλή της υπήρχαν σακκούλες με χρωματιστά κουρελάκια και καμιά φορά μας έδινε κανένα μεγαλούτσικο να φτιάξουμε κι εμείς φουστάνια στις κούκλες μας.. Όλη η γειτονιά είχε τουλάχιστον ένα πατάκι της κυρά Στέλλας. Καλή γυναίκα, με το μόνο που θύμωνε ήταν όταν από τους παραπάνω ορόφους πέταγαν πράγματα από το μπαλκόνι και λέρωναν την αυλίτσα της.
Δίπλα ήταν το διώροφο της γυναίκας του Τσάρου και παραδίπλα η κυρά Μαρίκα, η μανάβισσα, σε μια μονοκατοικία. Είχε μανάβικο αλλά η μαμά δεν ψώνιζε απ’ αυτήν, έλεγε πως δεν ήταν φρέσκα τα ζαρζαβατικά και τα φρούτα της. Εμείς ψωνίζαμε από άλλο μανάβη, στη Φλέμινγκ. Αυτό σήμαινε φυσικά, ψυχρές σχέσεις ανάμεσα στη Μαρίκα και μας με τη μαμά μου να λέει «ε τι, επειδή είναι γειτόνισσα πρέπει να τρώμε χάλια λαχανικά και φρούτα;». Δεν της ρίχνω άδικο της μαμάς αλλά η Μαρίκα είχε το δικό της νταλγκά. Είχε κι ένα γιο η Μαρίκα, το Μαργαρίτη, λίγο μεγαλύτερος από μένα. Μια φορά αποφασίσαμε με το Μαργαρίτη να βγάλουμε λεφτά στήνοντας μια παράσταση στην αυλή τους. Βγάλαμε τις καρέκλες του σπιτιού στην αυλή (και τις «καλές» της τραπεζαρίας), κρεμάσαμε ένα σεντόνι άσπρο στα σκοινιά της μπουγάδας κι έτοιμο το θέατρο. Μια δραχμή το εισιτήριο και γέμισε η αυλή με την πιτσιρικάδα της γειτονιάς. Η Μαρίκα ήταν στο μαγαζί και δεν είχε ιδέα φυσικά. Ο Μαργαρίτης έπαιζε κιθάρα (για την ακρίβεια γρατζουνούσε μια κιθάρα) και μέχρι να ετοιμαστούμε ήταν πίσω από το σεντόνι και διασκέδαζε –ντεμέκ- το φιλοθεάμον κοινό μας που αδημονούσε. Και πάνω εκεί, γύρισε η Μαρίκα σπίτι να πάρει κάτι κι έγινε το έλα να δεις. Είδε το σπίτι της να έχει μετακομίσει στην αυλή και τρελάθηκε. Μας πήρε με το σκουπόξυλο και όποιον πάρει ο Χάρος, με το Μαργαρίτη να έχει μαζέψει φυσικά τις περισσότερες. Εννοείται πως μας πέρασαν κι ένα δεύτερο χέρι οι μαμάδες μας, που έδωσαν δίκιο στην ταλαίπωρη Μαρίκα. Τα λεφτά που μαζέψαμε δεν θυμάμαι τι απέγιναν... Στα κεραμίδια της Μαρίκας πάντως, πέταξα τα περισσότερα από τα δόντια που άλλαξα όταν ήμουν παιδάκι καθ’ υπόδειξη της γιαγιάς που έλεγε πως έτσι πρέπει να κάνουμε με τα δόντια μας.
Δίπλα από της Μαρίκας ήταν ένα άδειο στενό οικόπεδο και μετά το σπιτάκι της Ασπασίας. Η στρίγκλα της γειτονιάς, με σφιχτά χείλη και σφιχτό κότσο. Κι η κόρη της έτσι ήταν μέχρι που παντρεύτηκε, γεροντοκόρη για τα δεδομένα της εποχής, και μετά ερχόταν μόνον για επίσκεψη με τον ταλαίπωρο τον άντρα της που ήταν το ίδιο ταλαίπωρος με τον άντρα της Ασπασίας. Εκείνος ο καημένος ήταν γλυκομίλητος και πάντα έλεγε καλημέρα με χαμόγελο κάτω από το μπερέ που φορούσε, πάντα εκτός αν συνόδευε την Ασπασία. Η Ασπασία μπροστά με τον κότσο της, στυφή και αγέλαστη κι άντρας της ν’ ακολουθεί με το κεφάλι κάτω. Όλα την ενοχλούσαν και κυρίως οι φωνές των παιδιών που έπαιζαν το καλοκαίρι. Έτσι, μια φορά ανακαλύψαμε πως είχε σκορπίσει και μισοθάψει σπασμένα γυαλιά στο χώμα του στενού μας έξω από το σπίτι της, για να μας αποτρέψει από το να παίζουμε εκεί. Τουλάχιστον έτσι αποφάνθηκε το λαϊκό δικαστήριο της γειτονιάς και την καταδίκασε σε ισόβια μοναξιά. Κανένας δεν της έλεγε καλημέρα πια. Δεν ξέρω πόσο την ένοιαζε αυτό την Ασπασία. Ησυχία πάντως δεν βρήκε. Εξακολουθούσαμε να παίζουμε και έξω από το σπίτι της και να την ενοχλούμε. Μόνον όταν έβγαινε από το σπίτι σταματούσαμε, μέχρι να μας προσπεράσει και μετά συνεχίζαμε με μεγαλύτερη δύναμη.
Παραδίπλα από την Ασπασία, έμενε η γιαγιά Αγνή που πάντα μου προξενούσε μεγάλη στεναχώρια. Ήταν πιο μεγάλη από τη δικιά μου τη γιαγιά και έμενε μόνη της σ’ ένα σπιτάκι νοικιασμένο. Σπάνια έβγαινε, συνήθως ήταν στο παράθυρο κι έβλεπε τα παιδιά να παίζουν και την απέναντι πολυκατοικία. Αν κι επειδή ήταν στο βάθος του στενού (το τελευταίο σπιτάκι δεξιά), δεν φτάναμε συχνά μέχρι εκεί όταν παίζαμε, παρά μόνον όταν θέλαμε να μπούμε στο μισογκρεμισμένο σπίτι στο βάθος και να ψάξουμε για «θησαυρούς». Αυτό φυσικά κρυφά από τους γονείς μας, που φοβόταν μη σκοτωθούμε εκεί μέσα πατώντας κάποιο σάπιο πάτωμα. Αλλά ποιος ακούει τους γονείς μπροστά στην πρόκληση της ανακάλυψης κρυμμένων μυστικών; (οργίαζε η φαντασία μας...)

Κάποιες φορές την γιαγιά Αγνή την επισκεπτόταν ο γιος της. Ερχόταν για λίγη ώρα σοβαρός και κουστουμαρισμένος, καθόταν μαζί της να τα πούνε, έφευγε κι έμενε η γιαγιά Αγνή με τη στεναχώρια να τον περιμένει στο παράθυρο πότε θα ξανάρθει. Ο μύθος της γειτονιάς έλεγε, πως ο γιος της είχε λεφτά και μεγάλο σπίτι αλλά δεν την ήθελε η γυναίκα του στα πόδια της. Της χάλαγε το image του ρετιρέ που έμεναν κι έτσι ο γιος της τής νοίκιαζε αυτό το σπιτάκι κι ερχόταν να τη δει όποτε μπορούσε. Το λαϊκό δικαστήριο της γειτονιάς την είχε καταδικάσει για υπέρτατη αναλγησία και όλοι λυπόταν τη γιαγιά Αγνή γι αυτό που έπαθε στα γεράματά της. Κι η δική μου η γιαγιά μάλλον θα θεωρούσε τον εαυτό της τυχερό, που η δικιά της η κόρη δεν την πέταξε να ζει μόνη της σ’ ένα σπιτάκι νοικιασμένο και να τη λυπάται η γειτονιά, αν και ποτέ δεν τη ρώτησα αν σκεφτόταν όντως έτσι. Ποιος ξέρει όμως; Η γιαγιά Αγνή φάνταζε γλυκύτατη στα δικά μας μάτια αλλά κανείς δεν ξέρει πως φερόταν στο γιο και τη νύφη της.

Στη φωτογραφία ένα παιδικό μου σκιτσάκι. Φαίνεται μια πολυκατοικία απέναντι και τα κεραμίδια της κυρά Μαρίκας που δέχονταν τα δόντια που άλλαζα.

Moderation

Σχεδόν δύο χρόνια που υπάρχει αυτό το blog ποτέ δεν μου πέρασε η ιδέα να χρησιμοποιήσω τον μετριασμό των σχολίων. Δεν υπήρξε ανάγκη για να είμαι ακριβής. Δεν δέχτηκα ποτέ άσχημα σχόλια. Υπήρξαν διαφωνίες αλλά πάντα κρατήθηκαν σ' ένα κόσμιο επίπεδο. Ούτε ήθελα να σβήνω σχόλια, δεν μου πάει αυτό το πράγμα. Μέχρι που εμφανίστηκε το αρρωστάκι και τα σχόλιά του. Έκανα υπομονή πολύ καιρό. Στην αρχή άφηνα τα σχόλιά του, προσπαθούσα να απαντήσω όσο πιο ευγενικά μπορούσα, αδιαφόρησα, τα έσβησα, τον έβρισα.... Δεν έπιασε τίποτε. Έτσι αποφάσισα να ενεργοποιήσω τον μετριασμό. Δεν υπάρχει λόγος να τρώτε, όλοι όσοι επισκέπτεστε αυτό το χώρο, την αρρώστια και τον οχετό των σχολίων του στη μάπα. Μπορεί να σας ταλαιπωρώ σε περίπτωση που θέλετε ν' αφήσετε ένα σχόλιο αλλά δεν γίνεται αλλιώς. Μέχρι να τον βρω. Γιατί θα τον βρω, που θα πάει; Αγαπάει ο θεός τον κλέφτη αλλά αγαπάει και τον νοικοκύρη. Και τότε θα δούμε πόσα απίδια βάζει ο σάκος.

Αχ! αυτές οι διακοπές....

Διακοπές μέρος α'

Έτσι ξεκίνησαν οι διακοπές. Χαζεύοντας ένα φανάρι στην παραλία της Περαίας με αέρα και φόντο τη Θεσσαλονίκη. Και μετά βουρ για τα πλατάνια του κάμπινγκ στη Χαλκιδική. Ήμουν περίεργη να δω τι αλλαγές θα υπήρχαν φέτος. Τελικά δεν υπήρχαν πολλές. Οι καλύβες ίδιες, τα πλατάνια και οι ακακίες το ίδιο, οι περισσότεροι γνωστοί ήταν εκεί (αν και μερικοί πολύ αγαπημένοι δεν ήρθαν), οι σκηνές στη θέση τους. Τίποτε δεν είχε αλλάξει στις υποδομές. Αυτό που άλλαξε ήταν στην παραλία, το beach bar και το bar. Εκεί βγαίνουν τα φράγκα, σ' αυτά έρριξαν το βάρος. Δεν καταλαβαίνω όμως γιατί θέλουν να μετατρέψουν κι αυτό το κάμπινγκ ίδιο με όλα τα άλλα της περιοχής τη στιγμή που για χρόνια είχε μιαν άλλη φήμη. Μάλλον η νοοτροπία του ελληναρά επιχειρηματία. "Αφού ο δίπλα βγάζει φράγκα έτσι θα το κάνω κι εγώ. Να τ' αρπάξω στα γρήγορα και να φύγω". Γέρασε ο Βάκης, η γυναίκα του, η Τίτη, πέθανε το χειμώνα που μας πέρασε και οι καινούριοι δεν έχουν το δικό τους όραμα για ένα μέρος που είναι μοναδικό στη Χαλκιδική.
Άλλαξαν τις ομπρέλλες λοιπόν, έβαλαν και κάτι πανιά που μερικές φορές έμοιαζαν με πανιά ιστιοφόρου, έτσι όπως τα "φούσκωνε" ο αέρας. Είχε και κάποιες live βραδιές στο bar (όπως κάθε camping που σέβεται τον εαυτό του). Μόνον μία μου άρεσε κάπως, αυτή με ένα συγκρότημα από έλληνες και κουβανούς μουσικούς που έπαιζαν αξιοπρεπώς. Τα άλλα από μέτρια έως χάλια... (καλά, σε δυο τρεις πήγα, μη φανταστείτε)

Φυσικά είχαμε και το απαραίτητο μπουρίνι, Βόρεια Ελλάδα είναι αυτή. Μέρες το περιμέναμε αλλά μας ξεγελούσε. Τελικά ήρθε κανά δυο μέρες πριν φύγουμε. Ξεκίνησε βράδυ η βροχή και κράτησε μέχρι το άλλο μεσημέρι. Κοινώς σαπίσαμε αλλά ήταν όμορφα.


Το απόγευμα που σταμάτησε η βροχή η θάλασσα ήταν υπέροχη. Έκανα ένα από τα δύο πιο όμορφα κολύμπια των διακοπών μου και μετά την άραξα και χάζευα τον ουρανό που είχε καθαρίσει από τα σύννεφα...

Ένα βράδυ, κόβοντας βόλτες στην παραλία με τη φωτογραφική μηχανή στην τσάντα (όπως πάντα) αντίκρυσα αυτό το θέαμα. Τις καρέκλες, τις ξαπλώστρες και τις ομπρέλλες που το πρωί απλώς τις χρησιμποιούμε, να χάνονται στο φως του φεγγαριού. Σαν πίνακας ήταν το θέαμα...
Και μετά φύγαμε. Αλλά δεν τελείωσαμε. Συνεχίσαμε με τις...

...Διακοπές μέρος β'
στο σπίτι ενός πολύ καλού φίλου, πάλι στη Χαλκιδική (που να τρέχουμε...)

Το σπίτι ήταν πάνω στο βουνό κι αυτό το θέαμα αντίκρυσα το απόγευμα που έφτασα. Μακάρισα το φίλο μου που έχει τέτοια θέα και χάρηκα που την έβλεπα κι εγώ. Την άλλη μέρα είδα και το μπαχτσέ του (που είναι το καμάρι του) και όλες τις μέρες που μείναμε εκεί (για 2-3 μέρες πήγα τη βδομάδα έφτασα, αρμένικη βίζιτα) τρώγαμε λαχανικά δικά του.
Το μενού όμως, εκτός από υπέροχη θέα και λαχανικά παραγωγής του, είχε και θάλασσες που μοιάζουν με Καραϊβική (έχει αρκετές τέτοιες η Χαλκιδική)


Και μετά έφαγα "κόλλημα" (φωτογραφικό) με την κούνια του γιού του, που ενώ το πρωί ήταν μια κανονική κούνια, το βράδυ και με κάποιο συγκεκριμένο φωτισμό γινόταν σαν εξπρεσσιονιστικός πίνακας. Ή τουλάχιστον έτσι το έβλεπα εκείνες τις ώρες. Τα τσίπουρα μπορεί να έπαιξαν το ρόλο τους σ' αυτό...


Διακοπές μέρος γ'
Βόλτα στη Θεσσαλονίκη μετά δημοσίων θεαμάτων και τον μικρό από το χέρι. Ανέβηκα στο Λευκό Πύργο μετά από αιώνες (στην ηλικία του μικρού ήμουν τότε) και δεν το μετάνοιωσα καθόλου. Είναι ένα πολύ καλοφτιαγμένο μουσείο για την ιστορία της πόλης και έχεις μια καταπληκτική θέα όταν βγεις στο "μπαλκόνι" του.
Η κλασική εικόνα της παραλίας προς την πλευρά του λιμανιού κι ένα καράβι να μισοχάνεται στην αχλύ της θάλασσας.


Εικόνες από το λιμάνι με τους γερανούς. Κάτι μπορεί να κάνει τελικά ο τηλεφακός της μηχανής μου παρ' όλο που δεν είναι σπουδαία μηχανή αλλά μια μικρομεσαία.

Καλό χειμώνα να έχουμε.

Να μαζευόμαστε σιγά σιγά...

Έλειψα καιρό κι ακόμα λείπω. Λίγο "περίεργες" μου βγήκαν οι φετεινές διακοπές. Όχι κακές, απλά "περίεργες". Εγώ τις οργάνωσα έτσι, δεν μου φταίει κανείς, αλλά μάλλον δεν θα επαναλάβω το εγχείρημα. Είχαν πάντως απ' όλα. Και βουνό και θάλασσα και φασαρία και ηρεμία. Κρατάνε ακόμα για μια βδομάδα σε πιο "πολιτισμένες" συνθήκες. Εννοώ περιλαμβάνουν, τηλέφωνο και τηλεόραση στο πακέτο άρα internet (έστω και απελπιστικά αργό) και ενημέρωση για το χαμό από τις πυρκαγιές στην Αττική. Από χτες το βράδυ δεν πιστεύω αυτά που βλέπω. Ή μάλλον ψέμματα, τα πιστεύω. Τα ίδια έλεγα και έγραφα πριν δύο χρόνια όταν καιγόταν η Πελοπόννησος και το δάσος του Καϊάφα που το θεωρούσα από τα πιο όμορφα μέρη της Ελάδας και το είχα ζήσει για μερικά καλοκαίρια. Τα ίδια σκεφτόμουν το '96 που κάηκε το Σέιχ Σου και έκλαψα με μαύρο δάκρυ όταν πήγα Θεσσαλονίκη και αντίκρυσα τη μαυρίλα. Στον Καϊάφα δεν πήγα ακόμα μετά την καταστροφή του, δεν θέλω να το δω. Πότε κάηκε τελευταία φορά η Βαρυμπόμπη; Πέρσι δεν ήταν; Μια μαυρίλα να περνάς με το τρένο και να βλέπεις γύρω και πάνω σχεδόν στις γραμμές καμμένα. Τα ίδια έλεγα κι όταν κάηκε πέρσι ο Υμηττός και χαζεύαμε σαν τους χάχες τη φωτιά από τη Λ. Μεσογείων. Τα ίδια θα λέω και του χρόνου το καλοκαίρι, για τις φωτιές που θα κάψουν όσα απέμειναν μέχρι να γίνουν τα πάντα στάχτη. Τη μαυρίλα της Αττικής θα την αντικρύσω σε μια βδομάδα. Για να δούμε τι θα δούμε κι αυτή τη φορά...
Btw, τι ήχος αεροπλάνου ήταν αυτός που άκουσα πριν λίγο; Δεν θέλω τέτοια κι εδώ στα βόρεια και φυσάει αρκετά σήμερα.... Ευτυχώς έχει ψιλοσυννεφιά.