Daria Pavlovna

sibilla - σίβυλλα: Αποκλειστικό για τον Χ. Παπουτσή! Πως στήνει τις δουλειές το κράτος μαζί με τους μπαχαλάκηδες του!

2011-12-06T22:57:00.000+02:00

sibilla - σίβυλλα: Αποκλειστικό για τον Χ. Παπουτσή! Πως στήνει τις δουλειές το κράτος μαζί με τους μπαχαλάκηδες του!: Πως στήνει τις δουλειές το κράτος μαζί με τους μπαχαλάκηδες του!

Νιάτα

2011-10-10T00:47:00.000+03:00

Να είναι Πάσχα, Μ. Παρασκευή. Να είσαι 21 χρόνων. Να μυρίζει όλος ο τόπος βιολέττες, πασχαλιές και Άνοιξη. Να είναι σούρουπο, ένα από κείνα τα χλιαρά και λιγωμένα ανοιξιάτικα απόβραδα. Να νιώθεις πως σκας από κάτι απροσδιόριστο, κάτι ανάμεσα σ’ ευτυχία και θλίψη. Να θες να πετάξεις και να γίνεις ένα μ’ αυτόν τον χλιαρό αέρα και ταυτόχρονα να θες να βυθιστείς στα Τάρταρα κλαίγοντας για όλους και για όλα. Να είσαι με την κολλητή σου στο σπίτι του καλού της, μ’ ανοιχτά τα παράθυρα για πρώτη φορά μετά το χειμώνα. Ν’ ανοίγεις την τηλεόραση και ν’ ακούς μια μουσική που σε μαγεύει. Κολλάς στις εικόνες που είναι το ίδιο μαγικές, κολλάει το ίδιο και η κολλητή σου που το παίζει σκληρή, τη βλέπεις με την άκρη του ματιού σου αλλά δεν βγάζεις κιχ μη το χαλάσεις. Ακούς ακίνητη, σε έκσταση, ρουφώντας τον μυρωδάτο αέρα. Κι όταν τελειώνει η μουσική καταλαβαίνετε πως είναι Μ. Παρασκευή κι έχετε πει πως κάθε τέτοια μέρα θα πηγαίνετε σε μια ήσυχη εκκλησία ν’ ακούσετε τους ύμνους που σας μαγεύουν κι ας είστε άθεες. Φεύγετε τρέχοντας, γελώντας και ψάχνοντας να βρείτε σε ποια θα πάτε. Σκέφτεσαι πως θα έχεις πάλι καυγάδες με τη μάνα σου γιατί ξεχάστηκες όλη μέρα στους δρόμους αλλά δεν σε νοιάζει. Θα τα μπαλώσεις πάλι, θα πεις πως πήγες στον Επιτάφιο. Δεν θα σε πιστέψει αλλά….

Δεν θυμάσαι σε ποια εκκλησία βρεθήκατε, δεν έχει πλέον σημασία. Αυτό που δεν ξεχνάς είναι η μυρωδιά του σούρουπου και τα δυο κορίτσια που έτρεχαν στους δρόμους της Τριανδρίας μαγεμένα από τη μουσική και τις μυρωδιές, ζαλισμένα από τα νιάτα τους.

Η μυρωδάτη πόλη ήταν η Θεσσαλονίκη και η Τριανδρία των αρχών του ’80 και η μουσική που τις μάγεψε ήταν το «Κύριε των Δυνάμεων» του Σταμάτη Σπανουδάκη με τις φωνές του Γιάννη Κούτρα και της Ελένης Βιτάλη.

Η Daria πέθανε.....

2009-10-23T23:26:00.001+03:00

.... αλλά ξαναγεννήθηκε εδώ

Ρολά ασφαλείας και νεοφιλελευθερισμός...

2009-10-18T20:44:00.004+03:00

Σαν μαγαζί απέναντι από το Πολυτεχνείο νιώθω λίγο πριν την επέτειο της 17 Νοέμβρη. Με τα σιδερένια ρολά χωρίς τρύπες, έτοιμα να αποκρούσουν τις ορδές των βαρβάρων. Περίεργη κατάσταση αν σκεφτεί κανείς πως εδώ δεν υπήρχαν ορδές αλλά μόνον ένας βάρβαρος. Το μόνο που σκέφτομαι είναι πως θα φάνε πόρτα διάφοροι διαδικτυακοί φίλοι και δεν θα καταλαβαίνουν τι παίχτηκε και τους κλείδωσα απ’ έξω. Αλλά προς το παρόν δεν γινόταν αλλιώς. Ή που θα το έκλεινα το μαγαζί ή θα έβαζα ρολά ασφαλείας. Τέλος πάντων, προς στιγμήν του πέρασε του μαλάκα το δικό του.

Αλλαγή θέματος.

Τον τελευταίο καιρό διαβάζω (προσπαθώ τουλάχιστον) διάφορα πράγματα που δεν είχα ξαναδιαβάσει ποτέ στη ζωή μου. Για φιλελευθερισμό, νεοφιλελευθερισμό, κοινοτισμό, κοινωνικό φιλελευθερισμό, μαρξισμό και άλλα φιλοσοφικοκοινωνικά και οικονομικά θέματα. Έννοιες τις οποίες όλοι τις χρησιμοποιούμε (κι εγώ μαζί) αλλά που ποτέ εγώ τουλάχιστον δεν είχα στα σοβαρά ασχοληθεί με το τι σημαίνουν ακριβώς. Κι όλα αυτά για να γράψω ένα κείμενο-εργασία για τη θέση της εκπαίδευσης στη σύγχρονη εποχή του νεοφιλελευθερισμού και της οικονομίας της αγοράς. Η εκπαίδευση από δημόσιο αγαθό όπως θεωρείτο μέχρι τώρα στις δημοκρατικές κοινωνίες της δύσης, έχει πλέον μετατραπεί -αν όχι ολοκληρωτικά αλλά εκεί πάει το πράγμα- σε οικονομικό αγαθό. Και σαν οικονομικό αγαθό διέπεται και από άλλους κανόνες. Η γνώση είναι προϊόν, ο μαθητής/φοιτητής είναι πελάτης και οι εκπαιδευτικοί οργανισμοί μαγαζιά που παράγουν σωρηδόν ειδικευμένο και αναλώσιμο προσωπικό. Στις Βρυξέλλες και αλλού υπογράφονται συμφωνίες και συνθήκες που θα καθορίσουν το μέλλον μας κι εμείς χαμπάρι δεν παίρνουμε. Μέχρι το τέλος του χρόνου πρέπει να υπογράψουμε την Οδηγία Bolkenstein «περί χάραξης πολιτικής εξάλειψης των εμποδίων που παρακωλύουν την ελεύθερη κυκλοφορία υπηρεσιών και την ελευθερία εγκατάστασης των παροχών υπηρεσιών που επηρρεάζουν τόσο τους φορείς που επιθυμούν να εγκατασταθούν σε άλλα κράτη μέλη όσο και εκείνους που παρέχουν υπηρεσία σε άλλο κράτος μέλος χωρίς να έχουν εγκατασταθεί στο κράτος αυτό». Τι ωραία που είναι διατυπωμένη ε; Με τίποτε δεν φαίνεται με την πρώτη ματιά σε τι ακριβώς κατάσταση μας βάζει. Που επηρεάζει όλο αυτό την εκπαίδευση; Υποθετικά οι υπηρεσίες εκπαίδευσης δεν συμπεριλαμβάνονται στην Οδηγία. Συμπεριλαμβάνονται όμως διάφορες άλλες που επηρεάζουν την ποιότητα της εκπαίδευσης όπως υπηρεσίες σχετικές με βιβλιοθήκες, η έρευνα κ. α. Αν λάβουμε υπόψη και την επικείμενη αναγνώριση των κολλεγιών που συνεργάζονται με ξένα πανεπιστήμια μέσω franchising, την Συνθήκη της Μπολόνια και την επικείμενη Συνθήκη της Πράγας έχουμε λίγο πιο ολοκληρωμένη την εικόνα.

Το μέλλον που προδιαγράφουν και αποφασίζουν για μας και κυρίως για τα παιδιά μας είναι ένα τεράστιο χάσμα που όλο και θα μεγαλώνει αναμεσα στην ελίτ που θα μπορεί ν’ αγοράζει ποιοτικές υπηρεσίες εκπαίδευσης και στην αναλώσιμη πλέμπα.

Τέλειο ε;

Μη ξεχάσω, μ' αρέσει πολύ ένα βιβλίο που έπεσε αυτόν τον καιρό στα χέρια μου. "Το τέλος της εργασίας και το μέλλον της", του Jeremy Rifkin από τις Εκδόσεις "ΛΙΒΑΝΗ". Βιβλίο γραμμένο από οικονομολόγο, το οποίο το καταλαβαίνουν άνετα ακόμα και οι αδαείς σαν και μένα. Μέχρι το σημείο που διάβασα βλέπω ένα μέλλον μαύρο κι άραχλο. Δεν ξέρω α υπάρχει κάποια νότα αισιοδοξίας στο τέλος του.

Τέλος εποχής;

2009-10-14T21:23:00.004+03:00

Χτες το βράδυ, ομολογώ, πως ήμουν στο παρά πέντε να εξαφανίσω το παρόν από προσώπου Blogger αλλά και να εξαφανιστώ γενικά από το διαδίκτυο. Συνειδητοποίησα, λίγο άγαρμπα θα έλεγα, κάτι που δεν ήθελα να δω. Πως δεν έχει σημασία ποιός είσαι, ποιοί είναι οι φίλοι σου, πως σε αντιμετωπίζουν φανερά οι άνθρωποι αφήνοντας σχόλια στο μπλογκ σου ή απαντώντας σε όσα γράφεις σ' ένα φόρουμ. Το θέμα είναι πως υπάρχουν ένα σωρό άσχετοι που παίρνουν μάτι τη ζωή και τις σκέψεις σου και που μπορεί να τις χρησιμοποιήσουν κάποια στιγμή κατά το δοκούν. Πως το διαδίκτυο δεν είναι η γειτονιά μου στη Θεσσαλονίκη, που όλοι ξέραμε όλους και ακόμα και τα κουτσομπολιά ήταν τελικά πταίσματα. Και ακόμα πως κυκλοφορούν πολλοί άρρωστοι, πολλοί ψυχάκηδες, πολλοί διεστραμμένοι. Και μη γελάς εσύ (ξέρεις ποιός είσαι εσύ) και μη μου πεις "εγώ σου τα έλεγα χαζοπούλι". Εσύ μου τα έλεγες, εγώ δεν τ' άκουγα. Ίσως να φταίει ο ενθουσιασμός του νεοφώτιστου
Ήδη λόγω κάποιων καταστάσεων είχα αρχίσει μιαν αυτολογοκρισία. Ασυνείδητα στην αρχή, λίγο πιο συνειδητή όσο περνούσε ο καιρός. Δεν μ' αρέσει όμως έτσι. Δεν θέλω να ρίχνω κλεφτές ματιές πάνω από τον διαδικτυακό μου ώμο, για να δω ποιός θα κάνει τι πίσω από την πλάτη μου. Δεν έχει πλάκα έτσι.
Δεν ξέρω τι θα κάνω. Μπορεί και να τους γράψω όλους και να συνεχίσω απτόητη. θα σας φάω δεν θα με φάτε, ένα πράγμα. Μπορεί να τα σβήσω όλα, έτσι κι αλλιώς δεν θα χάσει τίποτε η κοινωνία. Εγώ, ναι, θα χάσω. θα χάσω μιαν εκτόνωση και μιαν επικοινωνία. Μπορεί.... δεν ξέρω τι μπορεί. Αλλά θα το πω, δεν αντέχω.
Άι σιχτίρ μαλακισμένα ανθρωπάρια, άνανδρα κομπλεξικά σκουληκάκια, ανάρχιδα αντράκια που πουλάτε μαγκιά κρυμμένοι. Ουστ μαλάκες.

Εκλογές και πάλι αλλά αλλιώτικες

2009-10-12T18:23:00.007+03:00

Ο Crazy Gamer γύρισε σήμερα από το σχολείο με νεύρα. Είχαν εκλογές στα πλαίσια του μαθήματος της κοινωνικής και πολιτικής αγωγής (ή κάπως έτσι) και έκαναν μια προσομοίωση των εκλογών των ενηλίκων για να εκλέξουν το προεδρείο της τάξης τους. Και ένιωσε στο πετσί του πως και με τι κριτήρια ψηφίζει ο κόσμος. Είχε ενδιαφέρον πάντως που τα παιδάκια ψηφίζουν τελικά με τα ίδια κριτήρια που έχουν και οι γονείς τους. Δεν πειράζει, ήταν ένα καλό μάθημα για την αληθινή ζωή.

Πριν γυρίσω σπίτι όμως κι ακούσω τον καταιγισμό παραπόνων και νεύρων του Gamer αναρωτιόμουν πως στα κομμάτια σ' έναν σταθμό του μετρό που παραδόθηκε πριν ένα μήνα (Νομισματοκοπείο) είναι πολύ συχνά χαλασμένες οι κυλιόμενες σκάλες. Την πρώτη φορά που τις βρήκα σταματημένες (όχι όλες βέβαια) ήταν μέσα στην πρώτη βδομάδα της λειτουργίας του. Κι εντάξει, καταλαβαίνω πως ένα "εργαλείο" που δουλεύει τόσες ώρες συνέχεια πρέπει να συντητείται συχνά. Αλλά βρε παιδί μου, εκείνες δεν πρόλαβαν να λειτουργήσουν και τά 'παιξαν....

Κι έχει ένα φεγγάρι απόψε....

2009-10-05T15:27:00.004+03:00

Η χτεσινή νύχτα ήταν απ' αυτές τις γλυκές φθινοπωρινές νύχτες. Χλιαρή και ολόφωτη. Γιατί εκτός από εκλογές είχε και πανσέληνο. Ένα ολοστρόγγυλο και φωτεινό φεγγάρι στολισμένο με λίγα σύννεφα. Είμαι σίγουρη πως λίγοι γύρισαν τα μάτια τους στον ουρανό να το χαζέψουν. Είχαν άλλες προτεραιότητες, όπως κι εγώ άλλωστε. Απλά στο δικό μου σπίτι, αν σηκώσεις τα μάτια σου από την τηλεόραση, βλέπεις το φεγγάρι.
Αλλάξανε λοιπόν τα πράγματα.... Πως αλλάξανε θα δείξει. Η ομολογουμένως χειρότερη κυβλέρνηση των τελευταίων χρόνων έφυγε με τα πιο ηχηρά ταρατατζούμ. Όλοι περίμεναν την ήττα αλλά κανείς νομίζω δεν φανταζόταν τέτοια συντριβή. Ο χοντρούλης ήταν σαν κλαμμένη ρέγγα στις δηλώσεις του στο Ζάππειο αλλά νομίζω πως κατά βάθος ήταν ευχαριστημένος. Αυτός ο άνθρωπος ποτέ δεν μου έδωσε την εντύπωση πως το φχαριστιόταν που ήταν πρωθυπουργός. Μου θύμιζε πάντα το μεγάλο γιο της οικογένειας που έπρεπε ν' ακολουθήσει τον μπαμπά και να κρατήσει το μαγαζί ενώ αυτός ήθελε να γίνει κιθαρίστας. Ή απλώς να φάει με την ησυχία του τα λεφτά του μπαμπά. Νομίζω πως τώρα πλέον θα κάτσει στο σπιτάκι του να παίζει με τα παιδάκια του (ίσως) να πίνει μπύτες και να παίζει pro. Το καθήκον του απέναντι στην οικογενεική επιχείρηση το έκανε. Άσχετα αν το μαγαζί φαλήρισε κι έχει αρχίσει ήδη η σφαγή για το ποιός θα κληρονομήσει το στέμμα. Έχουμε να δούμε πράματα και θάματα τους επόμενους μήνες.
Στο Καραταφεραίικο χοροπηδάνε αλλά δεν νομίζω πως υπάρχει λόγος για τόση χαρά. Όπως διάβασα κάπου, με τη ΝΔ στα τέσσερα πήρε κάτι ψιλά. Μέχρι εκεί νομίζω φτάνουν, άντε ίσως λίγο παραπάνω. Χαίρεται ο Καρατζαφεράκος. Τον ακούω να δίνει το χεράκι στους Νουδούληδες. "Παίδες είμαι κι εγώ εδώ" λέει. Κι αυτός το μαγαζάκι του, ίσως το μεγαλύτερο λαμόγιο απ' όλους. Δεν του βγήκαν όμως οι κωλοτούμπες που έκανε κι ας χοροπηδάνε οι οπαδοί του.
Και η αριστερά το χάλι της. Θα μου πεις τι περίμενες; Παραπάνω; Όχι φυσικά, και πάλι καλά πήγαν. Άσχετα αν η συγκεκριμένη συγκυρία ήταν ταμάμ για να πάνε καλύτερα. Μέχρι όμως να καταλάβουν σε ποιόν αιώνα βρισκόμαστε, ειδικά το ΚΚΕ, δεν βλέπω να παίρνουν περισσότερα. Χάρηκα όμως που διασώθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ. Προς το παρόν τουλάχιστον κι αυτό το οφείλει στο Τσιπρόπουλο. Δεν είμαι πολύ αισιόδοξη αλλά τουλάχιστον αυτοί έχουν μια καλύτερη αίσθηση για την εποχή. Σίγουρα δεν ζουν στο 1920. Που ακριβώς ζουν δεν είμαι σίγουρη, θα δείξει κι αυτό.
Γιαυτό που σίγουρα χάρηκα είναι που έμειναν εκτός βουλής κάτι σαν την Παπακώστα. Η γυναίκα που μπορούσε να μιλάει με ρυθμό πολυβόλου μια ώρα και να μη λέει απολύτως τίποτε. Ελπίζω να μη ξαναδώ τη μουτσουνάρα της στις ειδήσεις (όσο βλέπω τέλος πάντων...). Ή η Κουντουρά. Ποιόν εκπροσωπούσε αυτό το άτομο; Τι έργο είχε στη Βουλή εκτός από το να περιφέρει την άψογη σιλουέτα της και τα καλοραμμένα ταγεράκια της; Δεν καταλαβαίνω με τι κριτήρια τους ψηφίζει ο κόσμος. Σαν εκείνον τον ανεκδιήγητο ηθοποιό της Λάμψης (;) που έγινε βουλευτής. Τι σκατά φαντάστηκαν όταν τον έστειλαν στη Βουλή; Πως θα έλεγε εκείνες τις απίθανες ατάκες του αδιάφθορου μπάτσου που του έγραφε ο άλλος ο απίθανος, ο Φώσκολος; Θα μου πεις έγινε ο Αποστολάκης βουλευτής... Δεν ξέρω καν αν ήταν καλός ποδοσφαιριστής αλλά τι σκατά έργο θα κάνει στη Βουλή;
Εκλογές τέλος λοιπόν κι αυτή δεν ήταν αποτίμηση ή βαθυστόχαστη ανάλυση του εκλογικού αποτελέσματος. Ήταν αυτά που σκεφτόμουν κοιτώντας μια την οθόνη της τηλεόρασης και μια το φεγγάρι...

Συγκέντρωση

2009-10-01T21:26:00.000+03:00

Το απόγευμα κατά τις 7.30 πέρασα κάθετα τη συγκέντρωση του ΠΑΣΟΚ. Λεωφορεία δεν υπήρχαν κι έτσι το κόψαμε με το γιο μου ποδαράτο, μετά το μπάσκετ. Προβολείς, σημαίες, φυλλάδια, καλαμπόκια και σουβλάκια. Όλο το γνωστό σκηνικό και ο πιο ξύπνιος απ’ όλους είχε στήσει πάγκο και πουλούσε cd με το λογότυπο του κόμματος στο εξώφυλλο. Πήγα να δω τι περιείχαν. Τραγούδια του ΠΑΣΟΚ. «Θα τον τρελάνουμε τον ήλιο», «Carmina Burana”, κλπ. Πούλαγε ο έξυπνος ο έμπορας. Έφυγα από τον πάγκο του γελώντας. Κόσμος κατέβαινε με σημαίες κι εμείς ανεβαίναμε. Τι μου έκανε εντύπωση; Το βλέμμα τους. Γενικά δεν κατεβαίνω σε προεκλογικές συγκεντρώσεις. Ποτέ δεν κατέβαινα. Σε πορείες και συλλαλητήρια ναι, σε προεκλογικές συγκεντρώσεις όχι. Απλά τα τελευταία χρόνια ζω στην «καρδιά των γεγονότων» κι έτσι τα βλέπω. Θυμάμαι όμως το βλέμμα των ανθρώπων στις αντίστοιχες συγκεντρώσεις του ’81 και ’85 που περνάγαμε μια βόλτα να κόψουμε κίνηση. Τότε ήταν ενθουσιασμένοι και γεμάτοι ελπίδα και ήταν πολύ, πάρα πολύ περισσότεροι. Σήμερα απλά έκαναν το καθήκον τους, διεκπεραιωτικά τελείως και φυσικά πολύ λιγότεροι.
Και η παρατήρηση του γιού μου. «Μαμά, βλέπω πως στην συγκέντρωση κατεβαίνουν σχεδόν μόνο παπουλέτα». «Τι παπουλέτα ρε»; του λέω «Ε να βρε μαμά, με καράφλες και μουστάκια». Όντως, κυρίως «παπουλέτα» ήταν που φαντάζομαι πολλοί απ’ αυτούς θα ήταν και το ’81 χωρίς καράφλες και κοιλιές και με το βλέμμα λαμπερό.
Η συγκέντρωση τελείωσε. Ο αρχηγός είπε ό,τι είχε να πει, γέμισε και ο ουρανός πράσινα πυροτεχνήματα. Αύριο θα γεμίσει μπλε πυροτεχνήματα αλλά αύριο δεν έχουμε μπάσκετ.
The show must go on…

blogger

2009-09-29T15:13:00.003+03:00

O Crazy Game r είναι φρέσκος στον κόσμο των blogs. Τον βοήθησα να φτιάξει το blog του. Είναι πολύ πιτσιρικάς, πάρα πολύ πιτσιρικάς. Ήθελε όμως να φτιάξει το δικό του blog για να γράφει, λέει, πράγματα που ενδιαφέρουν την ηλικία του. Για να δούμε πόσο θα το κρατήσει και σε πόσο καιρό θα το βαρεθεί.
By the way, ο Crazy Gamer είναι το βλαστάρι μου!!!!

Είμαι έξαλλη

2009-09-25T22:47:00.004+03:00

Όχι πως αυτό είναι ασυνήθιστο, είναι γνωστό πως γεννήθηκα με νεύρα. Αλλά δεν υπάρχουν και οι συνθήκες για να περάσω μια ήρεμη μέρα.

Τι μου τίναξε τα νεύρα στο αέρα πάλι; Ας πάρουμε τα πράγματα από τη αρχή λοιπόν. Κάθε εργάσιμη μέρα περπατάω στη Μεσογείων. Νομισματοκοπείο – Αγ. Παρασκευή – Νομισματοκοπείο. Πιο παλιά έκανα το δρομολόγιο μέχρι Εθνική Άμυνα. «Μπράβο σου και ζήτω σου» θα μου πείτε, «εμάς τι μας νοιάζει»;

Γιατί το κάνω αυτό; Έτσι γουστάρω βρε αδελφέ! Κεχαγιά στα γούστα μου θα βάλω; Όλη μέρα γυαλίζω μια καρέκλα, θέλω να περπατάω λίγο για να μην ξεχάσω πως έχω πόδια. Μ’ αρέσει το περπάτημα, με ηρεμεί. Βάζω μουσικούλα και πάω, χρόνο να έχω μόνον....

Με ηρεμεί είπα; Ναι καλά... Το περπάτημα το ίδιο με ηρεμεί, το κακό είναι είναι οι άνθρωποι και κυρίως οι άνθρωποι με τις ρόδες. Η Μεσογείων είναι δρόμος, μεγάλος δρόμος, με λεωφορειολωρίδες, με φανάρια με τα όλα της. Κι έχει και πεζοδρόμια, φαρδιά πεζοδρόμια, για τους πεζούς είναι αυτά. Για τους πεζούς σαν και μένα που γουστάρουν να περπατάνε. Γκέγκε; Μπα.... όχι γκέγκε. Διότι ας αφήσουμε το θέμα του πόσο άθλια είναι αυτά τα πεζοδρόμια, που ακόμα και με αθλητικά παπούτσια -αν δεν προσέχεις- διατρέχεις τον κίνδυνο να φτάσεις με καθυστέρηση στον προορισμό σου αφού κάνεις μια στάση στο ΚΑΤ για γύψο. Το αντιπαρέρχομαι αυτό. Το μεγάλο θέμα είναι τα παρκαρισμένα πάνω στα πεζοδρόμια αυτοκίνητα και το απύθμενο θράσος των οδηγών τους. Αυτοκίνητα παρκαρισμένα κάθετα στο πεζοδρόμιο, πλάγια, οριζόντια, με κάθε τρόπο. Για να περπατήσει κανείς πρέπει α έχει κάνει κομμάντο. Να μπορεί να πηδάει από πάνω τους, να ελίσσεται, να μπορεί να γίνει Τιραμόλα. Αλλά ούτε κι αυτό είναι αρκετό. Διότι πολλές φορές δεν υπάρχει ούτε εκατοστό ελεύθερο στα πεζοδρόμια. Οπότε τι κάνεις; Αναγκάζεσαι σαν μαλάκας να κατέβεις και να περπατάς στη λεωφορειολωρίδα. Παράλογο; Δεν απαντάει, άρα δε είναι παράλογο. Εκεί δε που γίνομαι έξαλλη εντελώς είναι όταν περπατάω στο πεζοδρόμιο (δυστυχώς όχι αμέριμνη, πως θα μπορούσα άλλωστε;) και κάποιος μαλάκας θέλει να παρκάρει ή να ξεπαρκάρει. Το μόνο που βλέπει είναι μη του τη χώσει κανείς από πίσω. Ο πεζός είναι αόρατος. Κι άμα τους την πεις το λιγότερο είναι να σου πουν «τι θέλεις να κάνω»; Αυτό μου είπε ένας μαλάκας που έκανε μανούβρες και με «ακούμπησε». Τον γαμείς κύριε πρόεδρε ή δεν τον γαμείς; Αντί για συγγνώμη «Τι θέλεις να κάνω». Τις περισσότερες φορές με βρίζουν όμως οπότε τους περνάω κι εγώ ένα χεράκι. Δεν τους περνάει καν από το μυαλό ρε παιδί μου, πως μπορεί κατά τύχη α υπάρχει και πεζός πάνω στα πεζοδρόμια. Κι αν υπάρχει πρέπει να εξοντωθεί γιατί τους ενοχλεί. Πιάνει χώρο.

Σήμερα ήταν μια τέτοια μέρα. Τη μισή διαδρομή την έβγαλα στη λεωφορειολωρίδα. Λέτε ν’ αρχίσω να μετατρέπομαι σε λεωφορείο; Λέτε να θέλει να μου ψιθυρίσει κάτι το σύμπαν;

Εγώ πάντως κουφάλες οδηγοί δεν θα το βάλω κάτω. Θα εξακολουθήσω να περπατάω. Δεν θα γίνω βιοχλαπάτσα σαν τα μούτρα σας. Ουστ!

Τι είπα; Πως με ηρεμεί το περπάτημα; Μουαχαχαχαχαχα.....

ΒΑΒΕΛ

2009-09-23T20:39:00.004+03:00

Μου ερχόταν συνέχεια στο μυαλό τον τελευταίο καιρό αυτό το εξώφυλλο της ΒΑΒΕΛ. Ε, έκανα τις δέουσες ανασκαφές, και ω! του θαύματος, το βρήκα.
Να λοιπόν ένα εξύφυλλο της "ΒΑΒΕΛ" από το 1981. Τεύχος υπ. αριθμ. 8. Και ναι, ήταν λίγο πριν τις εκλογές που έφεραν για πρώτη φορά το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Τότε που πλημμύρισε η Αθήνα από τον κόσμο που κατέβηκε να πανηγυρίσει την "Αλλαγή". Τότε που εγώ δεν είχα βγάλει εκλογικό βιβλιάριο γιατί δεν το φρόντισα. Και λύσσαξα που όλοι οι φίλοι μου ψήφιζαν (όχι ΠΑΣΟΚ οι περισσότεροι αλλά ψήφιζαν) κι εγώ έμεινα στην απέξω. Βέβαια αυτό μ' έκανε να βρίσκομαι στην Αθήνα εκείνες τις μέρες αντί για τη Θεσσαλονίκη όπου θα ψήφιζα. Κι έτσι μπορώ ακόμα να θυμάμαι τη λαοπλημμύρα της Αθήνας. Έχουν μείνει και κάποιες ασπρόμαυρες φωτογραφίες-ενσταντανέ που τράβαγε ο Νίκος. Αλλά αυτές θέλουν ακόμα περισσότερη ανασκαφή για να βρεθούν.

Περαστικά

2009-09-20T21:10:00.000+03:00

Γιάννη περαστικά κι ένα μεγάλο φιλί...

πολιτικολογίες

2009-09-16T12:30:00.002+03:00

Γενικά βαριέμαι να γράφω για πολιτική. Αλλά είναι κάτι εποχές που δεν γίνεται να το αποφύγω. Το έκανα το Δεκέμβρη, το έκανα στις Ευρωεκλογές δεν τη γλιτώνω ούτε τώρα. Κατ’ αρχήν να πω πως γενικά συμμετέχω στην εκλογική διαδικασία. Καλή ή κακή υπάρχει. Και ναι μεν, αν οι εκλογές μπορούσαν ν’ αλλάξουν τον κόσμο θα ήταν παράνομες, αλλά δεν μπορώ να με φανταστώ να ζω σ’ έναν κόσμο χωρίς αυτό το δικαίωμα. Βλέπετε εγώ έχω ζήσει την εποχή που δεν ήταν αυτονόητο δικαίωμα, την εποχή που ακόμα και η λέξη «εκλογές» ήταν παράνομη. Μπορεί να ήμουν πολύ μικρή τότε αλλά την αίσθηση του να φοβάσαι να μιλήσεις, να φοβάσαι ν’ ακούσεις συγκεκριμένη μουσική, να μη μπορείς να βρεις ένα βιβλίο γιατί ο συγγραφέας ήταν «μη αποδεκτός» από το καθεστώς (για να το θέσω κομψά) ή να κρύβεις την εφημερίδα μέσα στη σακούλα με τα ψώνια, την έχω. Δεν θέλω να τη ζήσω αυτή την εποχή και ως μεγάλη πλέον.
Εκλογές λοιπόν πάλι…. Θα ψηφίσουμε λοιπόν αλλά τι θα ψηφίσουμε; Ο κόσμος έχει γυρίσει τα πάνω κάτω. Γενικά ξέρω που κοντά βρίσκομαι. Ιδεολογικά, κοινωνικά, ταξικά ή σαν στάση και τρόπο σκέψης και ζωής. Δεν έχω ψηφίσει ποτέ ΝΔ, ποτέ ΠΑΣΟΚ. Δεν με αφορούν αυτά τα κόμματα. Ούτε ΚΚΕ ψήφισα ποτέ. Το ΚΚΕ δεν κατάφερε να με πείσει τότε που είχε τεράστια δύναμη στους πιτσιρικάδες, μετά τη μεταπολίτευση, όχι τώρα που κατά τη γνώμη μου έχει χάσει το τρένο. Δεν λέω, είναι κόμμα που λέει πως παλεύει για το δίκιο του εργάτη αλλά υπάρχουν πολλά που δεν μ’ αρέσουν. Δεν μ’ αρέσει η μονολιθικότητά του, δεν μ’ αρέσει η ξύλινη γλώσσα του, δεν μ’ αρέσει η στάση που κρατάει σε διάφορα γεγονότα, δεν μ’ αρέσει που θεωρεί πως αυτό και μόνον αυτό κατέχει την απόλυτη αλήθεια, δεν μ’ αρέσει που σε όλα τα συλλαλητήρια κάνει το δικό του πάρτι. Όλοι αντάμα κι ο ψωριάρης χώρια, μη τυχόν και μολυνθούν. Κάποιες φορές παλιά, έριξα άκυρο ψηφοδέλτιο στην κάλπη. Τις περισσότερες όμως ψήφιζα ΚΚΕ εσ. (παλιά) και ΣΥΝ αργότερα. Ακόμα και τότε που στο Πανεπιστήμιο κατέβαινα στις φοιτητικές εκλογές υποψήφια με τις Συσπειρώσεις που γεννήθηκαν την εποχή που έγινα φοιτήτρια. Πάρα πολλές με έπιαναν τα νεύρα μου με το ΣΥΝ, πολλές φορές μου φαινόταν χλιαροί και κρυόκωλοι, πολλές φορές τους ήθελα πιο μαχητικούς αλλά τελικά ήταν πιο κοντά σε όσα ήθελα από κάποιον εκπρόσωπο στη Βουλή ή αλλού. Και φυσικά τα τελευταία χρόνια ψήφιζα ΣΥΡΙΖΑ. Μου άρεσε η πολυσυλλεκτικότητά του, τα ανοίγματά του σε κινήματα. Μέχρι τις Ευρωεκλογές που τα έκαναν μαντάρα με τα εσωτερικά τους αλλά και λίγο πιο πριν, που φάνηκαν να μην καταλαβαίνουν τι μπορεί να σήμαιναν τα μεγάλα ποσοστά στα γκάλοπ. Γαμώ την τρέλα μου δηλαδή, μια ζωή στην πολιτική είναι και μάσησαν; Έφτασα να σκέφτομαι πως με τις μαλακίες τους θα με κάνουν να ψηφίσω ΚΚΕ και θα μου κοπεί μετά το χέρι. Τα ψιλομπάλωσαν βέβαια κι ελπίζω μετά τις εκλογές να βρουν το δρόμο τους. Θα τους ξαναψηφίσω λοιπόν. Γιατί θέλω να είναι στη Βουλή. Δεν μπορεί να έχουν φωνή τα λέσια του Καρατζαφύρερ και να λείπει η φωνή του ΣΥΡΙΖΑ. Ο Καρατζαφύρερ μπορεί να είναι το νέο trendy της εποχής αλλά η πολιτική και η ζωή μας δεν καθορίζεται από το trendy. Διαβάζω διάφορα και τρελαίνομαι. Το ΛΑΟΣ είναι επαναστατικό κόμμα!!!! Απέναντι σε τι επαναστατεί ρε γαμώτο; Απέναντι στο αριστερό κατεστημένο, λέει, που κυβερνάει την Ελλάδα η οποία πρέπει να ξαναγίνει μια περήφανη χώρα που θ’ ανήκει στους Έλληνες. Πιάσε τ’ αυγό και κούρευ’ το δηλαδή. Που είναι βρε αυτό το κατεστημένο κι εγώ δεν το πήρα χαμπάρι; Διότι άντε να πω πως μας κυβερνάει το εκδοτικό κατεστημένο, άντε και το κατασκευαστικό κατεστημένο, θέλετε και οι ΕΛ και οι Νεφελίμ; Να το πιστέψω κι αυτό αλλά το αριστερό; Και ειδικά του ΣΥΡΙΖΑ; 'Ελεος!!!

Παλιά, το σύνθημα που έλεγαν απαξιωτικά οι Κνίτες ήταν «Ρήγας Φεραίος κάθε σέξι νέος». Τώρα αν θες να είσαι επαναστάτης και trendy και sexy νέος (ή wannabe νέος) πρέπει να ψηφίζεις ΛΑΟΣ ή για ακόμα πιο επαναστατικά ΧΑ. American bar το κάναμε, όπως έλεγε και ο Παπαγιαννόπουλος στη «Βίλα των οργίων». Και μόνον για τον λόγο που όλοι, από τον περασμένο Δεκέμβρη και μετά, λυσσάνε εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ και του έχουν φορτώσει ακόμα και το ανεμογκάστρι της κουνιάδας τους, μου φτάνει για να τους ψηφίσω. Ας μπούνε όλοι στη Βουλή, γιατί να είναι μόνον οι δύο μόνιμοι επιβήτορές μας και ο Καρατζαφέρ;
Αλλά μάγκες, θα σας την έχω στημένη. Προσέξτε ρεμάλια, προσέξτε. Μη μαλακιστείτε πάρα πολύ, καιρός να ενηλικιωθείτε, ναι;

Το τραγούδι της νύχτας

2009-09-15T15:26:00.002+03:00

Μια από τις πιο μαγικές φωνές που γέννησε αυτή η χώρα. Η φωνή της Φλέρης Νταντωνάκη.

στίχοι: Μιχάλη Μαρματάκη
μουσική: Τερμίτες
από το δίσκο Τσιμεντένια Τραίνα, 1986

Εκεί σκορπισμέμη στον ύπνο μουσκεύει η ψυχή
θλιμμένη αγαπιέμαι από σκεύη κουζίνας και πράγματα
και κάπου στο βάθος της νύχτας αστράφτεις εσύ
σε εικόνες γεμάτες περάσματα.

Αίμα στο στόμα μου και τ' όνειρο άσπρο
μικρές αγγελίες στον τύπο διαβάζεις
μου μοιαζεις με όστρακο κι απόρθητο κάστρο
Αίμα στα πόδια μου και τ' όνειρο άσπρο
γυμνή-ξαπλωμένη να τρέχω διατάζεις
μου μοιάζεις απόμακρος και σβήνεις σαν άστρο
αίμα στο βλέμμα μου και τ' όνειρο άσπρο
στο χρώμα μπερδεύτηκα - δεν βλέπω - μ' αρπάζεις
φωνάζω σαν νήπιο μια λέξη σαν ''άσ' το''.

Εκεί διάλυμένη στον ύπνο, βαμμένη χρυσή
με γέλια φλερτάρω ένα σκεύος κουζίνας χαράματα
και μ' ένα μπουκάλι υγρό γεννημένο εσύ
γυμνή με δικάζεις να βάλω τα κλάματα

'Να 'μαι '' φωνάζω μπροστά στον καθρέφτη
''γυναίκα από πέτρα με ψυχή βιασμένη''
κοιτάζω τη φάτσα μου να βλέπει τον κλέφτη
''να 'μαι '' ψελλίζω κοντά στον καθρέφτη
διακρίνω τη χλόη μου με στάχτη βαμμένη
και κει μπρος στα πόδια μου το σώμα μου πέφτει
''να 'μαι '' υστερίζω σιμά στον καθρέφτη
τον χτυπώ με γροθιά και με βλέπω σπασμένη.

Ξυπνώ μουσκεμένη κοντά σ' ένα κάλπικο ψεύτη.

Ξυπνώ μουσκεμένη...

Οι εκλογές αλλιώς

2009-09-11T15:59:00.006+03:00

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΗΣ: Πριν δώσω το λόγο στο συνάδελφο Μπεκλαρή θα κάνει ένα σχόλιο η Μαριάννα Μπρεκάση. Μ. ΜΠΡΕΚΑΣΗ: Πήρα αυτή τη στιγμή το λόγο για να σας κάνω μια υπενθύμιση την οποία θεωρώ βασική για την συζήτησή μας και για το παραπέρα. Από τον Δεκέμβρη και μετά ο ΣΥΡΙΖΑ δέχεται μια ανελέητη επίθεση από τη μεριά του συστήματος, από τη μεριά του νεοφιλελευθερισμού. Αυτό είναι γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ ενόχλησε, γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε στο πλευρό των εργαζομένων και της νεολαίας σε όλους τους αγώνες και ήταν μια πραγματική αντιπολίτευση στη Νέα Δημοκρατία σε όλη αυτή την περίοδο της διακυβέρνησής της.
Για όποιον ενδιαφέρεται για τη συνέχεια...

Τι μ' έπιασε τώρα και βάζω κομμάτι από τη συνέντευξη του Τσίπρα στη Δ.Ε.Θ., ε; Για να είμαι ειλικρινής δεν δίνω μία για τον Τσίπρα. Έπεσα τυχαία πάνω στη συνέντευξη και είδα πως ήταν εκεί και η Μαριάννα. Που σημαίνει πως είναι καλά ή τουλάχιστον αρκετά καλά. Είναι υποψήφια στη Θεσσαλονίκη και είναι συμμαθήτριά μου. Έξι χρόνια στην ίδια τάξη και σε διπλανά θρανία. Είμασταν οι ψηλές της τάξης και συνήθως μας έβαζαν να κάτσουμε πίσω πίσω, σύμφωνα με το δόγμα "οι κοντοί μπροστά, οι ψηλοί πίσω". Πολύ ψηλή, πολύ όμορφη, πολύ μελαχρινή και πολύ καλή μαθήτρια. Εκτός από το ύψος ήταν και τα ονόματά μας δίπλα στον κατάλογο, κοντινά επίθετα. Αν σήκωναν εμένα, για μάθημα χτύπαγαν καμπανάκια και για τη Μαριάννα. Και στο φροντιστήριο μαζί πηγαίναμε. Η Μαριάννα ήθελε να γίνει γιατρός. Τελικά έγινε οδοντίατρος. Ήταν οργανωμένη από το σχολείο, πρώτα στην ΚΝΕ μετά σε κόμμα της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, πάντα όμως το ίδιο μαχητική. Και πάντα σοβαρή. Έπαιρνε στα σοβαρά ακόμα και τ' αστεία πόσο μάλλον την πολιτική της δουλειά. Περάσαμε αρκετά χρόνια μαζί και ξέρω πως είναι από τους ανθρώπους που δλίνονται με την ψυχή τους σ' αυτά που κάνουν και σ' αυτά που πιστεύουν.
Τελευταία φορά την είδα πριν κανένα χρόνο σε μια συνάντηση παλιών συμμαθητριών. Ήταν κουρασμένη. Ήρθε όμως και χαμογελούσε όσο άντεξε να μείνει μαζί μας. Χάρηκα και χαρήκαμε όλες που ήρθε. Ήταν πολύ δεμένη η τάξη μας.
Γιαυτό χάρηκα που είδα πως είναι υποψήφια και ήταν και στη συνέντευξη τύπου. Μάλλον είναι καλά ή τουλάχιστον καλύτερα.

Tierra y Libertad

2009-09-06T22:34:00.002+03:00

Γιατί άραγε μου έρχεται αυτή η ταινία στο μυαλό τις τελευταίες μέρες; Τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε;

Edit: Το παρακάτω κείμενο δεν είναι δικό μου. Το βρήκα και επειδή με εκφράζει κατά πολύ το παραθέτω.
Η ζημιά έχει ήδη γίνει. Έχει γίνει από την εποχή που ο ΣΥΝ (και ο ΣΥΡΙΖΑ από κοντά βεβαίως) αφηνόταν να γίνει έρμαιο των δημοσκόπων. Τι δουλειά έχει ρε σύντροφοι ένα κόμμα που θέλει να λέγεται αριστερό, ριζοσπαστικό, προοδευτικό, κινηματικό και τα ρέστα να καθορίζεται από τα αποτελέσματα μιας πληρωμένης έρευνας του Δ.Ο.Λ. ή άλλων συγκροτημάτων; Ο αφημένος στο παιχνίδι των μέσων ΣΥΡΙΖΑ, αποκαθηλώθηκε εν μία νυκτί, όταν του φόρτωσαν στις πλάτες του την εξέγερση του Δεκέμβρη. Εξέγερση που όχι μόνο δεν είχε την παραμικρή δυνατότητα να εμπνεύσει και να προκαλέσει, αλλά και που, όταν προσπάθησε να την ηγεμονεύσει (έστω μερικώς), του έκλεισε την πόρτα κατάμουτρα.
Γιατί ήρθε η καταστροφή μετά τις ευρωεκλογές, όταν τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ ήταν στα ίδια επίπεδα με εκείνα των ευρωεκλογών του 2004; Μήπως διότι όταν παίζεις στο αστικό γήπεδο (και αστικό γήπεδο είναι τα γκάλοπ και τα μίντια) είσαι εκτός έδρας κι ο γηπεδούχος θα σε καταπιεί. Ακόμα-ακόμα και οι εκλογές σύντροφοι, αστικό γήπεδο είναι. Νομίζω έφτασε η ώρα να ξαναπούμε τα βασικά που έχουμε ξεχάσει: αν μπορούσαν να φέρουν την αλλαγή θα ήταν παράνομες...

Για ένα γνήσια αριστερό, αντικαπιταλιστικό και ριζοσπαστικό κίνημα οι εκλογές δεν είναι παρά μια ακόμα ("μία ακόμα" όχι η απόλυτη ή η μοναδική) ευκαιρία να αποκτήσει ένα βήμα ελέγχου της αστικής εξουσίας. Μέχρι εκεί και τίποτα παραπάνω! Αν η εκλογική επιβίωση είναι ο μόνος σου στόχος, τότε απλώς σημαίνει πως έχεις μπει βαθειά μέσα στο σύστημα και περιμένεις από αυτό την δικαίωση (και πιθανώς ακόμα και την επιβιωσή σου).
Μιλάνε όλοι (εκτός των Ανανεωτών του ΣΥΝ) ασταμάτητα για τον Κόσμο της Αριστεράς. Ε ας ασχοληθούν επιτέλους με τον Κόσμο της Αριστεράς. Γιατί ο κόσμος αυτός είναι ανυπεράσπιστος. Ανυπεράσπιστος από το αστικό καθεστώς και τους φορείς του. Ανυπεράσπιστος απ' το άλλο κόμμα της αριστεράς που στην ουσία ενδιαφέρεται μόνο για την -αυτιστική- του επιβίωση (και επιβεβαίωση). Ανυπεράσπιστος από την εξωκοινοβουλευτική αριστερά που συνίσταται από και απευθύνεται σε δέκα παρέες διακοπών στο "Φελεκιστάν" της Λευκάδας ή στη Σούγια του ΣΕΚ. Ανυπεράσπιστος από τους οργισμένους εφήβους με τις μολώτοφ...

Ήμαρτον πια, ας ασχοληθεί κάποιος σοβαρά!!!

Η Στέλλα, η Μαρίκα, η Ασπασία και η γιαγιά Αγνή

2009-09-04T11:45:00.004+03:00

Συνήθως τελειώνω όσα αρχίζω. Κι όταν αφήνω κάτι μισοτελειωμένο, με στοιχειώνει. Εδώ και καιρό λοιπόν τριγυρίζουν στο κεφάλι μου με παράπονα, οι γείτονες που τους άφησα έξω από τις περιγραφές της γειτονιάς με τους χωματόδρομους. Σαν πιτσιρίκια, που γκρινιάζουν στα πόδια της μαμάς γιατί δεν τους πήρε παγωτό ενώ πήρε στο μεγαλύτερο. Η ιδέα να γράφω για τους ανθρώπους εκείνης της εποχής, ξεκίνησε διαβάζοντας ένα κείμενο της FARAONA που ανέφερε εκείνες τις γειτονιές και ανακάλυψα έτσι, πως μεγαλώσαμε στην ίδια γειτονιά. Τη ρώτησα αν θυμόταν τον τάδε και το δείνα, διάφορους μαγαζάτορες-φιγούρες της περιοχής. Τους θυμόταν και τότε της είπα πως θα κάτσω να τους θυμηθώ όλους και να γράψω γιαυτούς. Κυρίως, για να τους ξαναθυμηθώ και να μην τους ξεχάσω ποτέ. Αλλά επειδή συνήθως γι’ αλλού ξεκινάω κι αλλού πηγαίνω, ξεκίνησα από τους γείτονές μου στην πολυκατοικία. Έμειναν όμως οι μαγαζάτορες και οι υπόλοιποι γείτονες να κλαίνε παραπονιάρικα. Δεν θέλω να τους αφήσω με το παράπονο, η ιστορία πρέπει να φτάσει στο τέλος της....

Έτσι μπαίνει στο κάδρο η κυρά Στέλλα με τις κουρελούδες της. Είχαν έρθει οικογενειακώς από την Ορεστιάδα kαι έμενε στο υπόγειο της απέναντι πολυκατοικίας. Είχε όμως τη δική της αυλίτσα και είσοδο από κει, εκτός από την κύρια είσοδο. Η κυρά Στέλλα είχε βγάλει στο στενάκι μας ένα παλιό πίσω κάθισμα αυτοκινήτου (από κείνα τα παλιά, τα ενιαία των αμερικάνικων αυτοκινήτων), έβγαζε και καρεκλίτσες και μαζεύονταν οι γείτονες και τα λέγανε τα καλοκαιριάτικα βράδια με το παιδομάνι να παίζει τριγύρω. Έφτιαχνε κουρελούδες αλλά όχι στον αργαλειό, κάτι άλλες που πέρναγε τα κουρελάκια σε μια βάση και οι κουρελούδες της ήταν «μαλλιαρές». Γιαυτό στην αυλή της υπήρχαν σακκούλες με χρωματιστά κουρελάκια και καμιά φορά μας έδινε κανένα μεγαλούτσικο να φτιάξουμε κι εμείς φουστάνια στις κούκλες μας.. Όλη η γειτονιά είχε τουλάχιστον ένα πατάκι της κυρά Στέλλας. Καλή γυναίκα, με το μόνο που θύμωνε ήταν όταν από τους παραπάνω ορόφους πέταγαν πράγματα από το μπαλκόνι και λέρωναν την αυλίτσα της.
Δίπλα ήταν το διώροφο της γυναίκας του Τσάρου και παραδίπλα η κυρά Μαρίκα, η μανάβισσα, σε μια μονοκατοικία. Είχε μανάβικο αλλά η μαμά δεν ψώνιζε απ’ αυτήν, έλεγε πως δεν ήταν φρέσκα τα ζαρζαβατικά και τα φρούτα της. Εμείς ψωνίζαμε από άλλο μανάβη, στη Φλέμινγκ. Αυτό σήμαινε φυσικά, ψυχρές σχέσεις ανάμεσα στη Μαρίκα και μας με τη μαμά μου να λέει «ε τι, επειδή είναι γειτόνισσα πρέπει να τρώμε χάλια λαχανικά και φρούτα;». Δεν της ρίχνω άδικο της μαμάς αλλά η Μαρίκα είχε το δικό της νταλγκά. Είχε κι ένα γιο η Μαρίκα, το Μαργαρίτη, λίγο μεγαλύτερος από μένα. Μια φορά αποφασίσαμε με το Μαργαρίτη να βγάλουμε λεφτά στήνοντας μια παράσταση στην αυλή τους. Βγάλαμε τις καρέκλες του σπιτιού στην αυλή (και τις «καλές» της τραπεζαρίας), κρεμάσαμε ένα σεντόνι άσπρο στα σκοινιά της μπουγάδας κι έτοιμο το θέατρο. Μια δραχμή το εισιτήριο και γέμισε η αυλή με την πιτσιρικάδα της γειτονιάς. Η Μαρίκα ήταν στο μαγαζί και δεν είχε ιδέα φυσικά. Ο Μαργαρίτης έπαιζε κιθάρα (για την ακρίβεια γρατζουνούσε μια κιθάρα) και μέχρι να ετοιμαστούμε ήταν πίσω από το σεντόνι και διασκέδαζε –ντεμέκ- το φιλοθεάμον κοινό μας που αδημονούσε. Και πάνω εκεί, γύρισε η Μαρίκα σπίτι να πάρει κάτι κι έγινε το έλα να δεις. Είδε το σπίτι της να έχει μετακομίσει στην αυλή και τρελάθηκε. Μας πήρε με το σκουπόξυλο και όποιον πάρει ο Χάρος, με το Μαργαρίτη να έχει μαζέψει φυσικά τις περισσότερες. Εννοείται πως μας πέρασαν κι ένα δεύτερο χέρι οι μαμάδες μας, που έδωσαν δίκιο στην ταλαίπωρη Μαρίκα. Τα λεφτά που μαζέψαμε δεν θυμάμαι τι απέγιναν... Στα κεραμίδια της Μαρίκας πάντως, πέταξα τα περισσότερα από τα δόντια που άλλαξα όταν ήμουν παιδάκι καθ’ υπόδειξη της γιαγιάς που έλεγε πως έτσι πρέπει να κάνουμε με τα δόντια μας.
Δίπλα από της Μαρίκας ήταν ένα άδειο στενό οικόπεδο και μετά το σπιτάκι της Ασπασίας. Η στρίγκλα της γειτονιάς, με σφιχτά χείλη και σφιχτό κότσο. Κι η κόρη της έτσι ήταν μέχρι που παντρεύτηκε, γεροντοκόρη για τα δεδομένα της εποχής, και μετά ερχόταν μόνον για επίσκεψη με τον ταλαίπωρο τον άντρα της που ήταν το ίδιο ταλαίπωρος με τον άντρα της Ασπασίας. Εκείνος ο καημένος ήταν γλυκομίλητος και πάντα έλεγε καλημέρα με χαμόγελο κάτω από το μπερέ που φορούσε, πάντα εκτός αν συνόδευε την Ασπασία. Η Ασπασία μπροστά με τον κότσο της, στυφή και αγέλαστη κι άντρας της ν’ ακολουθεί με το κεφάλι κάτω. Όλα την ενοχλούσαν και κυρίως οι φωνές των παιδιών που έπαιζαν το καλοκαίρι. Έτσι, μια φορά ανακαλύψαμε πως είχε σκορπίσει και μισοθάψει σπασμένα γυαλιά στο χώμα του στενού μας έξω από το σπίτι της, για να μας αποτρέψει από το να παίζουμε εκεί. Τουλάχιστον έτσι αποφάνθηκε το λαϊκό δικαστήριο της γειτονιάς και την καταδίκασε σε ισόβια μοναξιά. Κανένας δεν της έλεγε καλημέρα πια. Δεν ξέρω πόσο την ένοιαζε αυτό την Ασπασία. Ησυχία πάντως δεν βρήκε. Εξακολουθούσαμε να παίζουμε και έξω από το σπίτι της και να την ενοχλούμε. Μόνον όταν έβγαινε από το σπίτι σταματούσαμε, μέχρι να μας προσπεράσει και μετά συνεχίζαμε με μεγαλύτερη δύναμη.
Παραδίπλα από την Ασπασία, έμενε η γιαγιά Αγνή που πάντα μου προξενούσε μεγάλη στεναχώρια. Ήταν πιο μεγάλη από τη δικιά μου τη γιαγιά και έμενε μόνη της σ’ ένα σπιτάκι νοικιασμένο. Σπάνια έβγαινε, συνήθως ήταν στο παράθυρο κι έβλεπε τα παιδιά να παίζουν και την απέναντι πολυκατοικία. Αν κι επειδή ήταν στο βάθος του στενού (το τελευταίο σπιτάκι δεξιά), δεν φτάναμε συχνά μέχρι εκεί όταν παίζαμε, παρά μόνον όταν θέλαμε να μπούμε στο μισογκρεμισμένο σπίτι στο βάθος και να ψάξουμε για «θησαυρούς». Αυτό φυσικά κρυφά από τους γονείς μας, που φοβόταν μη σκοτωθούμε εκεί μέσα πατώντας κάποιο σάπιο πάτωμα. Αλλά ποιος ακούει τους γονείς μπροστά στην πρόκληση της ανακάλυψης κρυμμένων μυστικών; (οργίαζε η φαντασία μας...)

Κάποιες φορές την γιαγιά Αγνή την επισκεπτόταν ο γιος της. Ερχόταν για λίγη ώρα σοβαρός και κουστουμαρισμένος, καθόταν μαζί της να τα πούνε, έφευγε κι έμενε η γιαγιά Αγνή με τη στεναχώρια να τον περιμένει στο παράθυρο πότε θα ξανάρθει. Ο μύθος της γειτονιάς έλεγε, πως ο γιος της είχε λεφτά και μεγάλο σπίτι αλλά δεν την ήθελε η γυναίκα του στα πόδια της. Της χάλαγε το image του ρετιρέ που έμεναν κι έτσι ο γιος της τής νοίκιαζε αυτό το σπιτάκι κι ερχόταν να τη δει όποτε μπορούσε. Το λαϊκό δικαστήριο της γειτονιάς την είχε καταδικάσει για υπέρτατη αναλγησία και όλοι λυπόταν τη γιαγιά Αγνή γι αυτό που έπαθε στα γεράματά της. Κι η δική μου η γιαγιά μάλλον θα θεωρούσε τον εαυτό της τυχερό, που η δικιά της η κόρη δεν την πέταξε να ζει μόνη της σ’ ένα σπιτάκι νοικιασμένο και να τη λυπάται η γειτονιά, αν και ποτέ δεν τη ρώτησα αν σκεφτόταν όντως έτσι. Ποιος ξέρει όμως; Η γιαγιά Αγνή φάνταζε γλυκύτατη στα δικά μας μάτια αλλά κανείς δεν ξέρει πως φερόταν στο γιο και τη νύφη της.

Στη φωτογραφία ένα παιδικό μου σκιτσάκι. Φαίνεται μια πολυκατοικία απέναντι και τα κεραμίδια της κυρά Μαρίκας που δέχονταν τα δόντια που άλλαζα.

Moderation

2009-09-01T11:25:00.002+03:00

Σχεδόν δύο χρόνια που υπάρχει αυτό το blog ποτέ δεν μου πέρασε η ιδέα να χρησιμοποιήσω τον μετριασμό των σχολίων. Δεν υπήρξε ανάγκη για να είμαι ακριβής. Δεν δέχτηκα ποτέ άσχημα σχόλια. Υπήρξαν διαφωνίες αλλά πάντα κρατήθηκαν σ' ένα κόσμιο επίπεδο. Ούτε ήθελα να σβήνω σχόλια, δεν μου πάει αυτό το πράγμα. Μέχρι που εμφανίστηκε το αρρωστάκι και τα σχόλιά του. Έκανα υπομονή πολύ καιρό. Στην αρχή άφηνα τα σχόλιά του, προσπαθούσα να απαντήσω όσο πιο ευγενικά μπορούσα, αδιαφόρησα, τα έσβησα, τον έβρισα.... Δεν έπιασε τίποτε. Έτσι αποφάσισα να ενεργοποιήσω τον μετριασμό. Δεν υπάρχει λόγος να τρώτε, όλοι όσοι επισκέπτεστε αυτό το χώρο, την αρρώστια και τον οχετό των σχολίων του στη μάπα. Μπορεί να σας ταλαιπωρώ σε περίπτωση που θέλετε ν' αφήσετε ένα σχόλιο αλλά δεν γίνεται αλλιώς. Μέχρι να τον βρω. Γιατί θα τον βρω, που θα πάει; Αγαπάει ο θεός τον κλέφτη αλλά αγαπάει και τον νοικοκύρη. Και τότε θα δούμε πόσα απίδια βάζει ο σάκος.

Αχ! αυτές οι διακοπές....

2009-08-30T18:10:00.012+03:00

Διακοπές μέρος α'

Έτσι ξεκίνησαν οι διακοπές. Χαζεύοντας ένα φανάρι στην παραλία της Περαίας με αέρα και φόντο τη Θεσσαλονίκη. Και μετά βουρ για τα πλατάνια του κάμπινγκ στη Χαλκιδική. Ήμουν περίεργη να δω τι αλλαγές θα υπήρχαν φέτος. Τελικά δεν υπήρχαν πολλές. Οι καλύβες ίδιες, τα πλατάνια και οι ακακίες το ίδιο, οι περισσότεροι γνωστοί ήταν εκεί (αν και μερικοί πολύ αγαπημένοι δεν ήρθαν), οι σκηνές στη θέση τους. Τίποτε δεν είχε αλλάξει στις υποδομές. Αυτό που άλλαξε ήταν στην παραλία, το beach bar και το bar. Εκεί βγαίνουν τα φράγκα, σ' αυτά έρριξαν το βάρος. Δεν καταλαβαίνω όμως γιατί θέλουν να μετατρέψουν κι αυτό το κάμπινγκ ίδιο με όλα τα άλλα της περιοχής τη στιγμή που για χρόνια είχε μιαν άλλη φήμη. Μάλλον η νοοτροπία του ελληναρά επιχειρηματία. "Αφού ο δίπλα βγάζει φράγκα έτσι θα το κάνω κι εγώ. Να τ' αρπάξω στα γρήγορα και να φύγω". Γέρασε ο Βάκης, η γυναίκα του, η Τίτη, πέθανε το χειμώνα που μας πέρασε και οι καινούριοι δεν έχουν το δικό τους όραμα για ένα μέρος που είναι μοναδικό στη Χαλκιδική.
Άλλαξαν τις ομπρέλλες λοιπόν, έβαλαν και κάτι πανιά που μερικές φορές έμοιαζαν με πανιά ιστιοφόρου, έτσι όπως τα "φούσκωνε" ο αέρας. Είχε και κάποιες live βραδιές στο bar (όπως κάθε camping που σέβεται τον εαυτό του). Μόνον μία μου άρεσε κάπως, αυτή με ένα συγκρότημα από έλληνες και κουβανούς μουσικούς που έπαιζαν αξιοπρεπώς. Τα άλλα από μέτρια έως χάλια... (καλά, σε δυο τρεις πήγα, μη φανταστείτε)

Φυσικά είχαμε και το απαραίτητο μπουρίνι, Βόρεια Ελλάδα είναι αυτή. Μέρες το περιμέναμε αλλά μας ξεγελούσε. Τελικά ήρθε κανά δυο μέρες πριν φύγουμε. Ξεκίνησε βράδυ η βροχή και κράτησε μέχρι το άλλο μεσημέρι. Κοινώς σαπίσαμε αλλά ήταν όμορφα.

Το απόγευμα που σταμάτησε η βροχή η θάλασσα ήταν υπέροχη. Έκανα ένα από τα δύο πιο όμορφα κολύμπια των διακοπών μου και μετά την άραξα και χάζευα τον ουρανό που είχε καθαρίσει από τα σύννεφα...

Ένα βράδυ, κόβοντας βόλτες στην παραλία με τη φωτογραφική μηχανή στην τσάντα (όπως πάντα) αντίκρυσα αυτό το θέαμα. Τις καρέκλες, τις ξαπλώστρες και τις ομπρέλλες που το πρωί απλώς τις χρησιμποιούμε, να χάνονται στο φως του φεγγαριού. Σαν πίνακας ήταν το θέαμα...
Και μετά φύγαμε. Αλλά δεν τελείωσαμε. Συνεχίσαμε με τις...

...Διακοπές μέρος β'
στο σπίτι ενός πολύ καλού φίλου, πάλι στη Χαλκιδική (που να τρέχουμε...)

Το σπίτι ήταν πάνω στο βουνό κι αυτό το θέαμα αντίκρυσα το απόγευμα που έφτασα. Μακάρισα το φίλο μου που έχει τέτοια θέα και χάρηκα που την έβλεπα κι εγώ. Την άλλη μέρα είδα και το μπαχτσέ του (που είναι το καμάρι του) και όλες τις μέρες που μείναμε εκεί (για 2-3 μέρες πήγα τη βδομάδα έφτασα, αρμένικη βίζιτα) τρώγαμε λαχανικά δικά του.
Το μενού όμως, εκτός από υπέροχη θέα και λαχανικά παραγωγής του, είχε και θάλασσες που μοιάζουν με Καραϊβική (έχει αρκετές τέτοιες η Χαλκιδική)

Και μετά έφαγα "κόλλημα" (φωτογραφικό) με την κούνια του γιού του, που ενώ το πρωί ήταν μια κανονική κούνια, το βράδυ και με κάποιο συγκεκριμένο φωτισμό γινόταν σαν εξπρεσσιονιστικός πίνακας. Ή τουλάχιστον έτσι το έβλεπα εκείνες τις ώρες. Τα τσίπουρα μπορεί να έπαιξαν το ρόλο τους σ' αυτό...

Διακοπές μέρος γ'
Βόλτα στη Θεσσαλονίκη μετά δημοσίων θεαμάτων και τον μικρό από το χέρι. Ανέβηκα στο Λευκό Πύργο μετά από αιώνες (στην ηλικία του μικρού ήμουν τότε) και δεν το μετάνοιωσα καθόλου. Είναι ένα πολύ καλοφτιαγμένο μουσείο για την ιστορία της πόλης και έχεις μια καταπληκτική θέα όταν βγεις στο "μπαλκόνι" του.
Η κλασική εικόνα της παραλίας προς την πλευρά του λιμανιού κι ένα καράβι να μισοχάνεται στην αχλύ της θάλασσας.

Εικόνες από το λιμάνι με τους γερανούς. Κάτι μπορεί να κάνει τελικά ο τηλεφακός της μηχανής μου παρ' όλο που δεν είναι σπουδαία μηχανή αλλά μια μικρομεσαία.

Καλό χειμώνα να έχουμε.

Να μαζευόμαστε σιγά σιγά...

2009-08-24T15:34:00.004+03:00

Έλειψα καιρό κι ακόμα λείπω. Λίγο "περίεργες" μου βγήκαν οι φετεινές διακοπές. Όχι κακές, απλά "περίεργες". Εγώ τις οργάνωσα έτσι, δεν μου φταίει κανείς, αλλά μάλλον δεν θα επαναλάβω το εγχείρημα. Είχαν πάντως απ' όλα. Και βουνό και θάλασσα και φασαρία και ηρεμία. Κρατάνε ακόμα για μια βδομάδα σε πιο "πολιτισμένες" συνθήκες. Εννοώ περιλαμβάνουν, τηλέφωνο και τηλεόραση στο πακέτο άρα internet (έστω και απελπιστικά αργό) και ενημέρωση για το χαμό από τις πυρκαγιές στην Αττική. Από χτες το βράδυ δεν πιστεύω αυτά που βλέπω. Ή μάλλον ψέμματα, τα πιστεύω. Τα ίδια έλεγα και έγραφα πριν δύο χρόνια όταν καιγόταν η Πελοπόννησος και το δάσος του Καϊάφα που το θεωρούσα από τα πιο όμορφα μέρη της Ελάδας και το είχα ζήσει για μερικά καλοκαίρια. Τα ίδια σκεφτόμουν το '96 που κάηκε το Σέιχ Σου και έκλαψα με μαύρο δάκρυ όταν πήγα Θεσσαλονίκη και αντίκρυσα τη μαυρίλα. Στον Καϊάφα δεν πήγα ακόμα μετά την καταστροφή του, δεν θέλω να το δω. Πότε κάηκε τελευταία φορά η Βαρυμπόμπη; Πέρσι δεν ήταν; Μια μαυρίλα να περνάς με το τρένο και να βλέπεις γύρω και πάνω σχεδόν στις γραμμές καμμένα. Τα ίδια έλεγα κι όταν κάηκε πέρσι ο Υμηττός και χαζεύαμε σαν τους χάχες τη φωτιά από τη Λ. Μεσογείων. Τα ίδια θα λέω και του χρόνου το καλοκαίρι, για τις φωτιές που θα κάψουν όσα απέμειναν μέχρι να γίνουν τα πάντα στάχτη. Τη μαυρίλα της Αττικής θα την αντικρύσω σε μια βδομάδα. Για να δούμε τι θα δούμε κι αυτή τη φορά...
Btw, τι ήχος αεροπλάνου ήταν αυτός που άκουσα πριν λίγο; Δεν θέλω τέτοια κι εδώ στα βόρεια και φυσάει αρκετά σήμερα.... Ευτυχώς έχει ψιλοσυννεφιά.

ραντεβού το Σεπτέβρη

2009-07-24T22:16:00.002+03:00

Κλείνουμε για διακοπές. Μετακομίζουμε κάτω από πλατάνια και δίπλα σε θάλασσες. Εκεί δεν υπάρχουν ούτε blogs, ούτε bloggers, ούτε trolls.
Ραντεβού το Σεπτέμβρη λοιπόν με όσα και όσους θα μας περιμένουν στην επιστροφή.
Εύχομαι να περάσετε όλοι καλά (κι εσύ troll)

αφιερωμένα στους φίλους μου

2009-07-23T16:25:00.004+03:00

Στον αγαπημένο μου Νικόλα (γιατί είναι θαλασσινός)

Στη Μαργαρίτα (γιατί αυτό το τραγούδι μου θυμίζει τη Θεσσαλονίκη του '86, όταν πρωτάνοιξε το λιμάνι. Θυμάσαι Μαργαρίτα;)

Στον Νίκο (γιατί έτσι...)

Στο Μαράκι (θυμάσαι το δίσκο που τον ακούγαμε προσπαθώντας να βγάλουμε τους στίχους;)

Στη Μαρία και την Αθηνά

Στον Niki (γιατί κάποτε μου το χάρισε)

Δεν είναι bloggers, είναι οι αγαπημένοι μου φίλοι.

λίγος καπνός ακόμα

2009-07-17T10:25:00.003+03:00

Την ιστορία τη βρήκα στη Γαλέρα . Ο φίλος μου ο Kakos μου τη διηγήθηκε χτες και την αναπαράγω κι εδώ.

Πενήντα χρόνια «αµαρτωλός» Εξαιτίας τού πρώτου τσιγάρου έφαγε στέρηση Θείας Κοινωνίας, αλλά δεν πτοήθηκε. Μισό αιώνα καπνιστής, ο Γιώργος Γλυνός στρίβει ένα τσιγάρο και θυµάται.

Πάσχα 1959: Το ξεκίνηµα
Μεγάλη Δευτέρα. Ανεβαίνουµε στην ταράτσα µε τον µεγαλύτερο ξάδελφό µου. Έχουµε κλέψει ένα τσιγάρο από τον πατέρα µου και τα σπίρτα από τη γιαγιά που τα έχει για να ανάβει το καντήλι. Ανάβει το τσιγάρο ο ξάδερφος και µου δίνει να ρουφήξω. Δεν µου αρέσει καθόλου. «Μην ανησυχείς…», λέει µε στοργικό ύφος. «Έτσι είναι στην αρχή. Πρέπει, άλλωστε, να µάθεις να το ρουφάς, να το πηγαίνεις κάτω, να µη το φυσάς αµέσως…». Μου δείχνει και τον κοιτάω µε θαυµασµό. Προσπαθώ να τον µιµηθώ και αντί να το ρουφήξω το καταπίνω. Μου ΄ρχεται εµετός. «Όχι έτσι ρε...», µου λέει. «Δεν είναι πορτοκαλάδα. Τσιγάρο είναι...». Ξαναδοκιµάζω και ρουφάω σαν να παίρνω βαθιά ανάσα. Τα καταφέρνω. Βήχας, δάκρυα, και ζαλάδα µέχρι λιποθυµίας. Φταίει που είµαστε και νηστικοί. Είναι και Μεγάλη Εβδοµάδα και νηστεύουµε για να κοινωνήσουµε...

Η αµαρτία και η εξοµολόγηση
Την άλλη µέρα, Μεγάλη Τρίτη το πρωί, πρέπει να πάω για εξοµολόγηση γιατί το Μεγάλο Σάββατο θα πρέπει να κοινωνήσω, όπως κάθε χρόνο. Είχα εξοµολογηθεί και πέρσι και ήξερα τη διαδικασία. Πέρσι, όµως, οι αµαρτίες ήταν εύκολες. Είπα ότι δεν ακούω πάντα τους γονείς µου, ότι αντιµιλάω στη µάνα µου και ότι πειράζω τη γιαγιά όταν µε τσαντίζει λέγοντάς της ότι «…δεν υπάρχει Θεός…». Ο παπάς µού έδωσε άφεση αµαρτιών και κοινώνησα κανονικά σαν να µη τρέχει τίποτα. Φέτος, βέβαια, τα πράγµατα ήταν πολύ πιο δύσκολα. Έχω µία σοβαρή αµαρτία. Έχω καπνίσει, έχω κλέψει το τσιγάρο τού πατέρα µου και τα σπίρτα τής γιαγιάς που άναβε το καντήλι και έχω ψευδοµαρτυρήσει και στη µάνα µου όταν µε ρώτησε τι κάνατε στην ταράτσα και της είπα ότι κοιτάγαµε τα περιστέρια. Αµαρτίες κατά συρροήν! Τα λέω όλα αυτά στον παπά και µένει έκπληκτος. Στο τέλος βγάζει την ετυµηγορία του: «Δεν µπορείς να κοινωνήσεις! Είσαι πολύ αµαρτωλός. Θα πρέπει να περιµένεις ένα χρόνο ή τουλάχιστον µέχρι τα Χριστούγεννα, και µόνο αν έχεις συµµορφωθεί θα σου δώσω την άδεια να κοινωνήσεις...». Γίνοµαι ράκος. «...Μα θα γίνω ρεζίλι...» του λέω. «Τι θα πουν οι άλλοι όταν θα δουν ότι δεν πήγα να κοινωνήσω;..». «Δεν µε νοιάζει...» µου απαντάει. «...Είσαι αµαρτωλός...». Φεύγω και πηγαίνω κατευθείαν στον εξάδελφο. Του διηγούµαι την ιστορία και η δική του ετυµηγορία είναι πιο σαφής και πιο πειστική. «Η υπόθεση σηκώνει τσιγάρο» µου λέει και ξανανεβαίνουµε στην ταράτσα...

Είµαι καπνιστής και δεν µπορώ να το κόψω
Όπως µου εξήγησε ο εξάδελφος, ο πραγµατικός καπνιστής είναι αυτός που το έχει συνηθίσει και δεν µπορεί να το κόψει. Οι άλλοι δεν είναι σοβαροί καπνιστές. Καπνίζουν πότε πότε για φιγούρα. Τέτοιος σοβαρός καπνιστής θέλω να γίνω και ‘γω. Ονειρεύοµαι να έχω πακέτο δικό µου και µάλιστα να λέω ότι καπνίζω Άσσο του Παπαστράτου όπως και ο πατέρας µου. Θέλω να λέω ότι αυτή είναι η µάρκα µου και δεν µπορώ τις άλλες µάρκες, άσχετα αν τα επόµενα χρόνια καπνίζω πεντάρι τού Παπαστράτου λόγω αφραγκίας...

Οι πολυµερείς διαπραγµατεύσεις
Στις αρχές τής δεκαετίας τού ’80 έπιασα δουλειά στα διάφορα όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ενδιαφέρουσα δουλειά, αλλά όλο συνεδριάσεις, Συµβούλια Υπουργών, συσκέψεις µε υπουργούς και υπηρεσιακούς παράγοντες, άπειρα γεύµατα εργασίας και πολλά αεροπορικά ταξίδια. Παντού, όµως, τσιγάρο. Παντού το βασίλειο των καπνιστών. Πού να φανταζόµουνα τι θα συνέβαινε σε δέκα χρόνια. Κάθοµαι σε µια καρέκλα και µπροστά µου υπάρχει µια πινακίδα που γράφει ΕΛΛΑΣ. Γύρω από το τραπέζι υπάρχουν άλλες 11 καρέκλες µε τις αντίστοιχες πινακίδες που γράφουν τα ονόµατα των άλλων χωρών. Το θέµα τής συζήτησης είναι πολύ δύσκολο για µένα. «Η περικοπή των επιδοτήσεων στον καπνό λόγω υπερπαραγωγής και η υποτίµηση των πράσινων ισοτιµιών». Έχω προετοιµαστεί για τη µάχη όσο καλύτερα µπορούσα.
Στην Ελλάδα το κόµµα τής ΝΔ υποστηρίζει τους καπνεµπόρους που θέλουν ενίσχυση της ποικιλίας «Βιρτζίνια». Το ΠΑΣΟΚ ενδιαφέρεται περισσότερο για τους καπνοπαραγωγούς τού Αγρινίου που παράγουν τις εντελώς άχρηστες ποικιλίες «Μαύρα» και «Τσεµπέλια». Η Αριστερά δεν ασχολείται µ’ αυτά. Εγώ ξέρω, βέβαια, ότι η µάχη πρέπει να δοθεί για τις εξαιρετικές ελληνικές ποικιλίες τον «Μπασµά», το «Κατερίνη» και το «Καµπά-Κουλάκ Κλασίκ». Μεγάλο µέρος, όµως, απ’ αυτές τις ποικιλίες παράγεται από τους Μουσουλµάνους τής Θράκης οι οποίοι δεν έχουν πολιτική υποστήριξη. Με τις πράσινες ισοτιµίες τα πράγµατα είναι ακόµα πιο δύσκολα. Προτείνεται ο υπολογισµός τής επιδότησης µε την ισοτιµία εισόδου τού καπνού σε επεξεργασία και όχι µε την ισοτιµία εξόδου. Η επεξεργασία, όµως, κρατάει τρία χρόνια και οι παραγωγοί θα χάσουν περίπου 15% της επιδότησης εφόσον δεν θα επωφεληθούν από την υποτίµηση της δραχµής µιας ολόκληρης τριετίας.
Αρχίζει η συνεδρίαση. Καπνίζω ασταµάτητα. Παίρνω πρώτος τον λόγο και επικεντρώνω την παρέµβασή µου στις καλές ελληνικές ποικιλίες. «…Υπάρχουν σε όλα τα χαρµάνια και σε όλα τα τσιγάρα όλου του κόσµου…» τους λέω. Δεν λέω λέξη ούτε για τα «Βιρτζίνια» ούτε για τα «Μαύρα» και τα «Τσεµπέλια». Για την πράσινη ισοτιµία είµαι ακόµα πιο κατηγορηµατικός. «Τι φταίνε οι Μουσουλµάνοι τής Θράκης για την υποτίµηση της δραχµής και το έλλειµµα στο ελληνικό ισοζύγιο πληρωµών; Αυτούς θα τιµωρήσουµε για όλα τα προβλήµατα της Ελλάδας;…». Με ακούνε µε προσοχή και από την πείρα τους καταλαβαίνουν ότι είµαι και λίγο εκτός επίσηµης ελληνικής γραµµής. Ζητάει το λόγο ο Ιταλός συνάδελφος, ο Μικέλε, που είναι καταπληκτικός εµπειρογνώµονας στα θέµατα της Γεωργίας. Με κοιτάει, χαµογελάει και λέει: «Ο Έλληνας συνάδελφος έχει δίκιο. Αυτή η υπόθεση πρέπει να είναι ενορχηστρωµένη από την ιταλική Μαφία τής Νάπολης. Αν σταµατήσει η επεξεργασία καπνού στην Ελλάδα, οι έµποροι θα τον µεταφέρουν στην Ιταλία και από ’κει θα τον πετάξουν στη θάλασσα εισπράττοντας µόνο την επιδότηση…». Μετά την παρέµβαση του Μικέλε επικρατεί σύγχυση. Ο εισηγητής τού κανονισµού, ένας Ολλανδός που δουλεύει για τους Ιρλανδούς, οι οποίοι ενδιαφέρονται µόνο για το βόιο κρέας, το beef, όπως το λένε, ψελλίζει κάτι ασυναρτησίες και επιτίθεται σε µένα για τις κοµπίνες που κάνουµε, όταν στα δέµατα καπνού προσθέτουµε και εφηµερίδες. Του απαντάω για το beef και τις τρελές αγελάδες και γίνεται χαµός. Διακόπτεται η συνεδρίαση και ανακοινώνεται ότι θα επαναληφθεί την επόµενη εβδοµάδα. Η επόµενη συνεδρίαση, όµως, δεν έγινε ποτέ. Μετά από τρεις µέρες ο προϊστάµενος της υπηρεσίας καπνού τής Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ένας Ιταλός, ο Κατράρο, πήδηξε από τον έκτο όροφο που ήταν το γραφείο του και αυτοκτόνησε! Ο Κατράρο ήταν ο συντάκτης τού κανονισµού και, όπως ειπώθηκε, εκπροσωπούσε την ιταλική Μαφία τής Νάπολης στις Βρυξέλλες.
Ο κανονισµός αποσύρθηκε και κερδίσαµε 150 εκατοµµύρια ευρώ τον χρόνο! Θρίαµβος! Κυρίως, βέβαια, χάρη στον Μικέλε. Αλλά ο καπνός σκοτώνει, όπως λέει και η αντι-διαφήµιση…

Η παρακµή και οι Τούρκοι
Το 2004 το τσιγάρο απαγορεύεται σε όλα τα κτίρια της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δεν µπορώ πια να καπνίσω στο γραφείο. Καπνίζω στους καµπινέδες, ανοίγω τα παράθυρα, και µου κάνουν συνεχώς παρατηρήσεις. Με απειλούν και µε κυρώσεις. Έχω βρει ένα ελληνικό καφενείο δίπλα στο γραφείο και τη βγάζω εκεί όλη σχεδόν την ηµέρα. Τσιγάρο και βαρύς γλυκός. Όλοι οι συνάδελφοί µου, προϊστάµενοι και υφιστάµενοι, ξέρουνε ότι εκεί θα µε βρουν. Την ίδια εποχή µετατίθεµαι µε δική µου αίτηση στο τελευταίο µου πόστο: Φάκελος Τουρκία! Πολύ ενδιαφέρον. Πηγαίνω επίσηµη αποστολή στην Άγκυρα, στο υπουργείο των Εξωτερικών, Διεύθυνση Ευρωπαϊκών Υποθέσεων. Καπνίζουνε παντού. Και όχι µόνο καπνίζουνε αλλά πίνουνε και βαρύ γλυκό. Οι κλητήρες τρέχουνε συνέχεια µε τα τασάκια και µόλις στάξεις µία φορά τον καπνό το αντικαθιστούνε αµέσως. Στα γραφεία των υπουργών υπάρχουνε σε ένα µπολ πέντε-έξι πακέτα τσιγάρα ανοικτά, από τα οποία, όµως, δεν λείπει κανένα τσιγάρο. Όταν ο επισκέπτης πάρει ένα τσιγάρο, µετά την αποχώρησή του όλο το πακέτο αντικαθίσταται γιατί θεωρείται αγένεια να προσφέρει ο υπουργός τσιγάρο από πακέτο που λείπουν τσιγάρα. Εντούτοις, µέσα σε αυτόν το παράδεισο των καπνιστών και µετά από τις συζητήσεις και τις διαπραγµατεύσεις, µε έπιασε ξαφνικά µια ανησυχία. Οι Τούρκοι, σκέφτηκα, είναι πολύ δύσκολοι στις προσαρµογές αλλά πολύ δυνατοί στις απαγορεύσεις. Λες να µας την κάνουνε και να αποφασίσουν την απαγόρευση για να δείξουνε ότι είναι Ευρωπαίοι; Τι ήτανε να το σκεφτώ; Σε µερικούς µήνες έγινε και ’κει η απαγόρευση. Πολύ πιο γρήγορα, δηλαδή από την Ελλάδα…
Όταν µου ανταπέδωσαν την επίσκεψη στις Βρυξέλλες, τους υποδέχτηκα στο γραφείο µου. Επικεφαλής ήταν ένας βλοσυρός κεµαλικός διπλωµάτης. Τους καλωσορίζω και τους λέω: «…Μπορώ να σας προσφέρω µόνο γαλλικό καφέ, γιατί εδώ στον “πολιτισµό” δεν έχουµε κουζίνα, ούτε µπρίκι, ούτε καµινέτο. Επίσης, εδώ, όπως θα ξέρετε, δεν µπορούµε να καπνίσουµε…». «…Τα ξέρουµε όλα αυτά…» µου λέει µε βλοσυρό ύφος ο κεµαλικός. «Δεν ερχόµαστε πρώτη φορά στις Βρυξέλλες…». «Έχουµε, όµως…», συνεχίζω, «και µία άλλη εναλλακτική λύση. Σε εκατό µέτρα από δω υπάρχει ένα ελληνικό καφενείο. Αν θέλετε, µπορούµε να πάµε εκεί να συζητήσουµε, όπου θα µπορούµε και να καπνίσουµε και βεβαίως να σας προσφέρω και ένα καφέ τούρκικο…». Με κοιτάει έκπληκτος. Σκέφτεται προβληµατισµένος. Κοιτάει µια εµένα και µια τη συνοδεία του. Στο τέλος αλλάζει ύφος, χαµογελάει και µου λέει: «Πάµε στο ελληνικό καφενείο. Να καπνίσουµε και να πιούµε και καφέ…». Και συνεχίζει: «Και αν ο καφές δεν είναι τούρκικος δεν πειράζει. Και ελληνικός να είναι, τον πίνουµε…». Σκάσαµε όλοι στα γέλια.
Τελικά, όµως, δεν άντεξα άλλο τους περιορισµούς. Μετά από λίγους µήνες εγκατέλειψα το σχέδιο για µια επίσκεψη που θα κρατούσε ένα χρόνο, στο Χάρβαντ, όπου τα πράγµατα για τους καπνιστές είναι ακόµα πιο δύσκολα. Πήρα πρόωρα τη σύνταξη, λέγοντας ότι θέλω να ασχοληθώ µε τα εγγόνια µου…

Πασχαλινές διακοπές 2009
Συµπληρώνω µισό αιώνα καπνιστής. Μεγάλη Πέµπτη ταξιδεύω µε τον εγγονό µου µε το καραβάκι από την Αίγινα στον Πειραιά. Μπαίνοντας στο λιµάνι, ο µικρός που έχει µάθει να διαβάζει, κάνει εξάσκηση, και διαβάζει ό,τι βλέπει. Διαβάζει τα ονόµατα των άλλων καραβιών και τις διαφηµιστικές πινακίδες. Ξαφνικά µπήγει µια φωνή: «Παππού κοίτα! Γράφει ΣΤΡΑΤΟΣ, το όνοµα του φίλου µου του Στράτου». Κοιτάζω, καταλαβαίνω τι συµβαίνει και αρχίζω να του εξηγώ: «Εντάξει. Μπορεί να γράφει ΣΤΡΑΤΟΣ αλλά δεν είναι το όνοµα του φίλου σου. Είναι παλιά η πινακίδα, την έχουν εγκαταλείψει και έχουνε πέσει κάτω τα πρώτα γράµµατα. Όταν την έφτιαξαν και ήταν καινούργια έγραφε ΠΑΠΑΣΤΡΑΤΟΣ...». Ο εγγονός στεναχωριέται. Δεν του αρέσει η εξήγηση του παππού. Του την έχω σπάσει που δεν είναι το όνοµα του φίλου του. «Και πού τα ξέρεις εσύ όλα αυτά ρε παππού;...», µου λέει τσαντισµένος. «Όλα τα ξέρει ο παππούς...» του απαντάω, και αρχίζω να στρίβω τσιγάρο.

* Το κείµενο αυτό αφιερώνεται στη µνήµη τού Δάντη, του Τάκη και του Αντώνη που «µε τσιγάρο έφυγαν στα χείλη», αλλά και στον εξάδελφο που το έκοψε πριν από 15 χρόνια και σήµερα είναι µια χαρά…

Να και το trailer από την ταινία "The Smoke" του 1995. Υπέροχη ταινία και όχι μόνον για τον τίτλο της. Του wayne wang με τους harvey keitel, william hurt και άλλους.

Το 14ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ και τι μου έφερε στο μυαλό

2009-07-08T21:41:00.004+03:00

Από τις τρεις μέρες που κράτησε και φέτος το 14^ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ, κατάφερα να πάω μόνον την πρώτη. Ωραία ήταν, ωραίος ο χώρος, πολύ μεγαλύτερος από το Πεδίο του Άρεως στο οποίο στριμωχνόταν παλιά. Στο Γουδί, πέρσι, δεν είχα καταφέρει να πάω. Φωτογραφική μηχανή ξέχασα να πάρω μαζί μου κι έτσι δεν έχω φωτογραφικά ντοκουμέντα. Είχε όμως ο Σκύλος κι έτσι μπήκα στο blog του να δω τις φωτογραφίες που τράβηξε. Ωραίες όπως πάντα αλλά εκεί που ψιλοσοκαρίστηκα ήταν όταν μπήκα στα σχόλια. Γιατί σοκαρίστηκα; Γιατί είδα πως όσα χρόνια κι αν περάσουν η ίδια μαλακία βαράει τους ανθρώπους. Υπήρχαν σχόλια για την τιμή του εισιτήριου του Φεστιβάλ, κι ένα λινκ που παρέπεμπε στην αντίστοιχη συζήτηση στο Indymedia. Αυτή η συζήτηση με γύρισε πάρα πολλά χρόνια πίσω. Τότε που εικοσάχρονοι φοιτητές, αποφασίσαμε να φτιάξουμε ένα αυτοδιαχειριζόμενο πολιτιστικό στέκι στην Πάτρα. Εκείνα τα χρόνια η πολιτιστική ζωή στην Πάτρα ήταν σχεδόν ανύπαρκτη. Ούτε θέατρο, ούτε συναυλίες ούτε τίποτε. Το μόνο που υπήρχε ήταν η Κινηματογραφική Λέσχη της Πάτρας και ευτυχώς που υπήρχε. Εκεί, στον κινηματογράφο «Ομόνοια» που δεν υπάρχει πλέον, είχα δει υπέροχες ταινίες που δεν θα τις έβλεπα εύκολα. Πέρα απ’ αυτό όμως ξεραίλα. Μαζευτήκαμε λοιπόν διάφοροι φερέλπιδες εικοσάρηδες και φτιάξαμε την «Ανοιχτή Πολιτιστική Κίνηση Πάτρας», δόξει και τιμή. Με το καταστατικό μας και το Δ.Σ. μας και όλα μας. Βρήκαμε ένα παλιό σπίτι στην Αγ. Νικολάου και πέσαμε με τα μούτρα στη δουλειά. Από γκρέμι που ήταν το κάναμε ανθρώπινο. Το βάψαμε, τρίψαμε τα πατώματα, το επιπλώσαμε, φέραμε πράγματα από το σπίτι μας, φτιάξαμε σκοτεινό θάλαμο έτσι όσοι ερατιτέχνες φωτογράφοι υπήρχαν να μπορούν να εκτυπώνουν τις φωτογραφίες τους (ας είναι καλά ο Λίνος ο Τσέκερης που έφερε τα μηχανήματά του), στείλαμε και επιστολές στις εφημερίδες και ζητούσαμε βιβλία για να φτιαχτεί μια δανειστική βιβλιοθήκη. Βρήκαμε ανταπόκριση σ’ αυτό το αίτημα και άρχισαν να μαζεύονται βιβλία. Για να βγαίνει το νοίκι φτιάξαμε κι έναν χώρο σαν μπαράκι με πάμφθηνα ποτά έτσι ώστε να λειτουργεί σαν χώρος που θα μαζευόταν ο κόσμος να πίνει το ποτάκι του και να τα λέμε. Μέσα σ’ ένα χρόνο, εμείς τα νιάνιαρα με όνειρα οργανώσαμε τόσες εκδηλώσεις όσες δεν είχε δει η πόλη για πολλά χρόνια. Πείσαμε το θίασο της Αλίκης Γεωργούλη και της Εύας Κοταμανίδου να κατέβουν αφιλοκερδώς για μια παράσταση στην Πάτρα με το έργο του Ντάρι Φο «Όλο σπίτι, κρεβάτι κι εκκλησία» που εκείνη τη χρονιά έκανε τρελή επιτυχία στην Αθήνα. Ο δήμος Πατρέων παραχώρησε το Δημοτικό Θέατρο και δεν έπεφτε καρφίτσα. Γέμισαν τα πάντα, πλατεία και εξώστες και διάδρομοι. Τόσο που έγινε έκκληση να προσέχουμε διότι δεν ήταν σίγουρη αν το θέατρο άντεχε τόσο πλήθος. Αυτό που δεν θυμάμαι ήταν αν είχαμε εισιτήριο ή ήταν δωρεάν. Κάναμε και μια συναυλία (πάλι στο Δημοτικό Θέατρο) με κάποιους Ούγγρους τζαζίστες που είχε φέρει ο Μπαράκος στο “Jazz club” και με τον οποίο είχε γνωριμία κάποιος από μας. Φέραμε τους «Σπυριδούλα να παίξουν στο αμφιθέατρο του Παραρτήματος, τον Νικόλα Άσιμο και άλλες τέτοιες πολλές εκδηλώσεις. Δεν ξέρω πως τους πείθαμε όλους αυτούς να κατέβουν στηνη Πάτρα αφιλοκερδώς. Μόνον τα εισιτήριά και το φαγητό τους κι ένα μέρος να μείνουν που συνήθως ήταν τα σπίτια μας. Στις συναυλίες βάζαμε είσοδο 10 ή 20 δραχμές για να βγουν τα έξοδα για τα μηχανήματα που νοικιάζαμε και κόστιζαν γύρω στις 7000 δραχμές. Στο μπαράκι στο «Στέκι» τα ποτά κόστιζαν 40 δρχ όταν στα μπαράκια είχαν 120. Και ήταν καθαρά ποτά και οι μερίδες «σπιτικές». Γιατί τα θυμήθηκα αυτά; Γιατί η κουβέντα στο indymedia, μου θύμισε τις κουβέντες και τους καυγάδες μας με τα φρικιά τότε (μπαχαλάκηδες τώρα). Μας αποκαλούσαν αστούς και μπάτσους που βάζαμε είσοδο, πλάκωναν στο στέκι και μας έκαναν μανούρες για τα ποτά που ήταν ακριβά και περίμεναν πότε θα φύγουν οι υπεύθυνοι του Στεκιού για να τα κάνουν λαμπόγυαλο. Φυσικά με το που πλάκωνε αστυνομία εξαφανίζονταν, οι κότες, και άφηναν εμάς να βγάλουμε το φίδι από την τρύπα. Ομηρικοί καυγάδες έγιναν εκείνη την πρώτη χρονιά της λειτουργίας του. Φυσικά δεν μας έδιναν καμμιά ιδέα για το πως θα βγουν τα έξοδα αν τα ποτά ήταν τσάμπα και αν οι συναυλίες δεν είχαν εισιτήριο. Όχι πως έβγαιναν κι έτσι, πολλές φορές βάλαμε από την τσέπη μας που ήταν άδεια γενικά. Τη δεύτερη χρονιά τα παράτησα. Βαρέθηκα να καυγαδίζω κάθε βράδυ για τα αυτονόητα. Το Στέκι λειτούργησε ακόμα έναν χρόνο καρκινοβατώντας και μετά έκλεισε. Ποιός είχε όρεξη να πηγαίνει σ’ έναν χώρο που μονίμως έπεφτε ξύλο; Τα πράγματα που είχαμε κουβαλήσει από τα σπίτια μας, τα βιβλία που μας έστειλαν για τη βιβλιοθήκη, οι κασέττες, οι δίσκοι, ο σκοτεινός θάλαμος δεν ξέρω τι απέγιναν. Φαντάζομαι όποιος πρόλαβε τα βούτηξε. Είχα συφιλιάσει όμως τόσο πολύ με τους μαλάκες που το κατέστρεψαν, που δεν θέλησα να μάθω τίποτε.

Τι απέγιναν οι τσαμπουκάδες του τότε; Δεν έμαθα για όλους. Ο αρχιτσαμπουκάς όμως έμαθα πως έγινε ένας λαμογιομηχανικός που έχει χτίσει τη μισή Αν. Αττική. Ήταν αυτός που οργάνωνε και ξεκίναγε όλους τους τσαμπουκάδες, πείθοντας διάφορα ανεγκέφαλα πως εμείς είμασταν ο ταξικός εχθρός... Φυσικά, αφού τα έσπαγαν σε μας πήγαιναν και τ' ακουμπούσαν κανονικά στα μπαράκια, χωρίς αντίρρηση και τσαμπουκάδες.

Δεν περίμενα να ξαναπέσω σε τέτοια συζήτηση και σιχάθηκα για μιαν ακόμα φορά.

Σε κείνο το «Στέκι», ένα βράδυ μας ήρθε η ιδέα να φτιάξουμε έναν αγροτοφοιτητικό συνεταιρισμό και να επινοικιάσουμε από το Πανεπιστήμιο τις ελιές και τ’ αμπέλια που είχε. Το κάναμε κι αυτό αλλά αυτή είναι άλλη μια ατυχής ιστορία.....

Still life

2009-07-07T22:16:00.000+03:00

Γκρρρρ....

2009-07-01T12:33:00.003+03:00

Δεν ξέρω τι λένε για τις τσαγκαροδευτέρες αλλά σήμερα είναι μια τσαγκαροτετάρτη. Στραβά ξεκίνησε η μέρα κι ελπίζω να μη στραβώσει χειρότερα. Στραβά κοιμήθηκα το βράδυ, στραβά ξύπνησα και διάφορα μικρά στραβώνουν και μου σπάνε τα νεύρα. Ο μικρός παίρνει από χτες το βράδυ τηλέφωνα να πάω να τον πάρω από την κατασκήνωση (στην οποία πήγε χτες το πρωί με όλους τους κολλητούς του ενθουσιασμένος) γιατί δεν περνάει καλά και ξέχασα και τα γυαλιά μου σπίτι με αποτέλεσμα να μη βλέπω την τύφλα μου. Εντάξει, βλέπω τόσο ώστε να γράφω αλλά κουράζομαι. Υποτίθεται πως άρχισε και η απαγόρευση του τσιγάρου αλλά ρούφηξα 3-4 τσιγάρα μέχρι τώρα βγαίνοντας έξω. Δεν το κόβω ρε το τσιγάρο. Μ' αρέσει να καπνίζω. Άσε που μόνον πάνω στα πακέτα βλέπω τις επιγραφές "Βλάπτει σοβαρά την υγεία". Όταν το κολλήσουν και πίσω από τα φορτηγά που με ντουμανιάζουν με τις εξατμίσεις τους και πάνω στα φουγάρα των εργοστασίων, τότε μπορεί και να το σκεφτώ.
Άι σιχτίρ πια με όλους όσους θέλουν να με σώσουν από το τσιγάρο και με σκοτώνουν με όλα τα υπόλοιπα.

Τα καλοκαίρια και η Χαλκιδική

2009-06-24T16:20:00.007+03:00

Τα καλοκαίρια, όταν ήμουν παιδί, τα λάτρευα και τα μισούσα ταυτόχρονα. Λάτρευα τις μεγάλες ζεστές μέρες, το ατέλειωτο παιχνίδι, τα μεσημέρια που υπήρχε «υποχρεωτική κατάκλιση» την οποία μονίμως καταστρατηγούσαμε και μόλις έπαιρνε ο ύπνος τους μεγάλους σηκωνόμασταν αθόρυβα και βγαίναμε στο μπαλκόνι να παίξουμε. Μας ξαναμάζευαν γιατί κάποια στιγμή ξεχνιόμασταν και κάναμε φασαρία και πάλι το ξανασκάγαμε μόλις τους ξανάπαιρνε ο ύπνος. Μ’ άρεσαν τα καλοκαιρινά φρούτα που τα περιμέναμε με τη σειρά τους. Τα τεράστια αμερικάνικα καρπούζια που ερχόταν με τις «πλατφόρμες» από τα γύρω χωριά και τα πουλούσαν στις γειτονιές. Βραδινό με δροσερό καρπούζι ή πεπόνι και ψωμοτύρι. Και τη μάνα μου να μη μας αφήνει να φάμε πολύ καρπούζι «γιατί θα κατουριέστε το βράδυ». Πως της είχε έρθει αυτό; Καμμιά μας δεν κατουριόταν το βράδυ, ποτέ. Τα ροδάκινα που δεν τα χόρταινε η μαμά. Τεράστιοι γιαρμάδες με άρωμα (όχι όπως τώρα) και βερίκοκα επίσης νόστιμα και αρωματικά. Και η γιαγιά να φτιάχνει όλο το πρωί το αγαπημένο μου καλοκαιρινό φαγητό. Τα «τηγανητά». Μελιτζάνες, κολοκύθια, πατάτες, πιπεριές, όλα τηγανητά και στο καπάκι τηγανητές ντομάτες. Όλο το πρωί της έπαιρνε να κόψει και να τα τηγανίσει για να ταΐσει το λόχο.

Διακοπές δεν πηγαίναμε. Δεν υπήρχε χωριό ή μάλλον υπήρχε ένα στο οποίο όμως δεν ήθελαν να ξαναπατήσουν η μαμά και η γιαγιά. Είχαν φύγει με άσχημες συνθήκες και τις πλήγωνε μια επίσκεψη στα μέρη τους. Μέναμε λοιπόν στη Θεσσαλονίκη μέχρι που άδειαζε από παιδιά και τότε σερνόμασταν με άδεια βλέμμα στη γειτονιά και περιμέναμε πότε θα γυρίσουν οι φίλοι μας από τα χωριά τους. Τότε τα μισούσα τα καλοκαίρια. Φυσικά ρίχναμε και τους περισσότερους καυγάδες της χρονιάς αφού δεν περνούσε η μέρα.
Δεν είχαμε χωριό είχαμε όμως τη Χαλκιδική. Τότε η Χαλκιδική δεν είχε καν δρόμους. Μερικές Κυριακές μέσα στο καλοκαίρι, αποφάσιζε ο μπαμπάς να μη δουλέψει και μετέτρεπε το ταξί σε Ι.Χ. Έτσι την είχα γυρίσει τη Χαλκιδική, Κυριακές με το ταξί του μπαμπά. Ερχόταν από τ’ άγρια χαράματα στο δωμάτιό μας και σφύριζε εμβατήρια για να ξυπνήσουμε. Μιλάμε για 5 το πρωί. Η μαμά από μέσα του έλεγε «άστα βρε τα παιδιά να κοιμηθούν μέχρι να ετοιμάσουμε τα πράγματα και τα ξυπνάμε μετά...». Τίποτε ο μπαμπάς. «Να σηκωθούν» έλεγε «να δουν την ανατολή, την καλύτερη ώρα της μέρας». Σηκωνόμασταν κι εμείς, τι να κάνουμε; Και καθόμασταν στο μπαλκόνι να δούμε την ανατολή κι αντί γι αυτό κοιμόμασταν η μια στον ώμο της άλλης. Φόρτωναν τα πράγματα στο πορτ μπαγκάζ και μέχρι τις 7 είχαμε φύγει. Τη Χαλκιδική τη γνώρισα παρθένα από τουρίστες, βίλες και rooms to let. Για να φτάσουμε στις παραλίες, που τώρα δεν βρίσκεις τόπο να βάλεις την πετσέτα σου κι αν βρεις θα έχεις στα μούτρα σου τον κώλο η την πατούσα του διπλανού, εμείς έπρεπε να κατέβουμε από τα βράχια σαν τα κατσίκια. Τι βρίσκαμε όμως μετά την κατάβαση!! Θάλασσες τζάμι και αμμουδιές απάτητες. Το πολύ να συναντούσαμε τίποτε χίπηδες γερμανούς που ήταν και οι μόνοι που ερχόταν τότε στον παράδεισό μας. Κι αφού κολυμπούσαμε και παίζαμε και μασουλούσαμε τα σαντουιτσάκια που είχε φτιάξει η μαμά (το πως γινόταν και δίπλα στο θάλασσα το ψωμοτύρι αποκτούσε τόσο θεϊκή γεύση ποτέ δεν το κατάλαβα) ξαναπαίρναμε το μονοπάτι των κατσικιών και ανεβαίναμε στο βουνό. Εκεί, κάτω από τα πεύκα στρώναμε τις κουρελούδες και άρχιζε το ψήσιμο. Μπάρμπεκιου στο δάσος. Πάντα. Κουβαλούσαν ψησταριά και ψήναμε μπιφτεκάκια που τα είχε ζυμώσει η μαμά αχάραγα. Και πιπεριές και φέτες ψωμάκι στο τέλος. Ποτέ, μα ποτέ το δάσος δεν κινδύνευσε από πυρκαγια κι ας ψήναμε κάθε φορά κάτω από τα πεύκα. Προσέχαμε βέβαια και δεν φεύγαμε αν δεν είχαν σιγουρευτεί πως δεν έμεινε ούτε σπίθα. Πως γίνεται και τώρα λαμπαδιάζουν τα δάση κάθε χρόνο θα σας γελάσω...
Και μετά κόβαμε καρπούζι και το τρώγαμε «φυσαρμόνικα» και τρέχαν τα ζουμιά στα πηγούνια και το λαιμό μας, έτσι που γινόμασταν στόχος για όλες τις μέλισσες της περιοχής. Κι αφού μαζεύαμε την ψησταριά και τα σκουπίδια σε μια σακούλα, αράζαμε στη δροσιά. Να μυρίζει πεύκο, να φυσάει δροσερό αεράκι, ν’ ακούς τα τζιτζίκια και να χαζεύεις το φως που περνάει ανάμεσα στα κλαδιά. Τι διαφορά έχει από τον παράδεισο; Μερικές φορές κουβαλούσε σκοινί ο μπαμπάς και έφτιαχνε κούνια, αν βρίσκαμε ένα καλό κλαδί. Ώρες να κουνιέμαι και να κατεβαίνω από την κούνια παραζαλισμένη αλλά ευτυχισμένη.
Φυσικά ρίχναμε κι έναν καυγά για ν’ αντέξουμε την τόση ευτυχία του Παραδείσου. Όλο και κάποια μαλακία θα κάναμε και θα καταλήγαμε με κλάματα Δεν χρειαζόταν πολλά για να ξεκινήσει ο καυγάς. Αρχίζαμε εμείς τα παιδιά και στο τέλος δεν μας άντεχε να γκρινιάζουμε ο μπαμπάς και να του χαλάμε την ησυχία, οπότε μας έπαιρνε όλες η μπάλα. Πιάναμε από μια γωνιά τότε, κλαμένες και μουτρωμένες και μισώντας η μία την άλλη γιατί «αυτή έφταιγε που το ξεκίνησε». Μέχρι κάτι να τραβήξει την προσοχή μας και να ξεμουτρώσουμε. Το απόγευμα παίρναμε το δρόμο τις επιστροφής. Χρειαζόταν ώρες τότε το ταξίδι και στην επιστροφή βρίσκαμε και το κύμα αυτών που γυρνούσαν από την τότε μακρινή και «εξωτική» Καλλικράτεια. Το σημερινό, σχεδόν προάστιο της Θεσσαλονίκης, μόλις είχε αρχίσει να διαμορφώνεται σε παραθεριστικό οικισμό.
Φτάναμε σπίτι κατά τις 8 το βράδυ, έχοντας ξεκινήσει τουλάχιστον στις τέσσερις το απόγευμα, κουβαλώντας πίσω στην πόλη τα πεθαμένα από την κούραση σαρκία μας και τα σκουπίδια μας. Α, όλα κι όλα! Η μαμά ποτέ δεν άφησε ούτε χαρτάκι πίσω της που να φανερώνει πως κάποιος είχε περάσει από το μέρος εκείνο. Μας κορόιδευαν οι γείτονες «μα καλά, τα σκουπίδια σας έπρεπε να τα φέρετε και να τα πετάξετε στο δικό σας τενεκέ; Όλη η Χαλκιδική δεν έφτανε;» αλλά δεν χαμπάριαζε η μαμά. «Μα να λερώσουμε ένα τόσο όμορφο μέρος; Τι είναι να κουβαλήσουμε τη σακούλα πίσω και να την πετάξουμε στον τενεκέ μας;». Κόκκαλο οι γείτονες. Μόνο σκούπα και φαράσι δεν κουβαλούσε η μαμά μαζί για ν’ αφήσουμε το μέρος φεύγοντας καθαρό και νοικοκυρεμένο. Οικολογία της νοικοκυράς κι όχι του κώλου....
Όταν φτάναμε στο σπίτι η γειτονιά βούιζε από φωνές. Όλη η πιτσιρικάδα μαζεμένη κι εγώ να ζητάω από τη μαμά να παίξω λίγο με τα παιδιά. Τα μάτια μου έκλειναν αλλά ήθελα κι άλλο παιχνίδι. Ποτέ ένα παιδί δεν χορταίνει το παιχνίδι και δεν παραδέχεται πως κουράστηκε. Το βλέπω τώρα στο δικό μου το παιδί. Εκείνη κουρασμένη επίσης ήταν ανένδοτη. Μπάνιο και στα κρεβάτια μας. Μετά από ένα μπάνιο να φύγουν τ’ αλάτια και το χώμα, αποκοιμιόμουν στα δροσερά και μυρωδάτα σεντόνια μιξοκλαίγοντας γιατί άκουγα ακόμα τα παιδιά να παίζουν κάτω και ήθελα να πάω κι εγώ.
Τη φωτογραφία με τις σαγιονάρες την τσίμπησα από δω.

Θερινό ηλιοστάσιο

2009-06-21T13:15:00.008+03:00

Σήμερα είναι η μεγαλύτερη μέρα του χρόνου. Θερινό ηλιοστάσιο. Από μικρό παιδί την περίμενα αυτή τη μέρα με ανάμικτα συναισθήματα. Από τη μια με λαχτάρα για τη μεγάλη καλοκαιριάτικη μέρα κι από την άλλη με θλίψη γιατί ήταν μια κορύφωση κι ένα όριο. Από δω και πέρα η μέρα αρχίζει ανεπαίσθητα να μικραίνει. Από μικρό παιδί αυτό το πράγμα το ταύτιζα με τη φθορά. Την ανθρώπινη φθορά. 21 Ιουνίου σήμερα. Η μεγαλύτερη μέρα του χρόνου. Ακόμα την περιμένω με λαχτάρα και ταυτόχρονα θα ήθελα να μην έφτανε ποτέ

Καλοκαίρι

2009-06-15T20:13:00.003+03:00

Οι εκλογές πέρασαν. Το καλοκαίρι ήρθε. Κι όσο κι αν θέλω να μείνω σοβαρή και ανεπηρέαστη δεν μπορώ. Μου κλείνει το μάτι, με τραβάει απ' το μανίκι. Οι διακοπές αργούν ακόμα αλλά ένα τσιπουράκι, μια μπυρίτσα, μια βόλτα με παρέα έχουν άλλη γλύκα απ' όταν κάνεις τα ίδια το χειμώνα.
Και δεν ξέρω τι λέτε εσείς αλλά ξέρετε ποιά είναι η μεγαλύτερη χάρη του καλοκαιριού για μένα; Δεν χρειάζεσαι πάνω από 3 λεπτά για να ντυθείς.Καλοκαίρι λοιπόν και θυμήθηκα διάφορα τραγουδάκια καλοκαιρινά.

Νέο Κύμα και Καίτη Χωματά. Το λάτρευα αυτό το τραγούδι μικρή. Χαρμολύπη.

Δάκης, Γοργόνες και Μάγκες και "Τόσα καλοκαίρια". Ελληνικός κινηματογράφος. Σε κινηματογράφους β' προβολής της γειτονιάς μου, το "Δήμητρα", το "Μετροπόλιταν, τον "Απόλλωνα" και άλλα. "Σήμερον 2 έργα" και σπόρια.

"Εκείνο το καλοκαίρι" με το Λάκη Κομνηνό που στοίχειωνε τις εφηβικές μου σκέψειςκαι την κούκλα Έλενα Ναθαναήλ που ήθελα να της μοιάζω. Κλάμα που έρριξα....

Ο Thomas Fritsch είχε κάνει κατάληψη στα όνειρά μου πριν τον Κομνηνό. Ε ναι λοιπόν, κι εγώ ονειρευόμουν κάποια εποχή έναν ξανθό πρίγκηπα. Μετά μου πέρασε και το γύρισα στους μελαχροινούς. Σκέτους, χωρίς στέμα ή τίτλο.

Και μετά μεγάλωσα. Ήρθε ο Σαββόπουλος και το rock. μετά το New Wave, οι Clash και οι Cure, η συναυλία στο Καλλιμάρμαρο. Άρχισα να φτύνω τον Σαββόπουλο αλλά το "Καλοκαίρι" του πόσο μου άρεσε!!! Και μόνον αυτούς τους στίχους να είχε μου έφτανε:

"...στόμα υγρό, μικροί λαγώνες, καλοκαίρι
με τη φέτα το καρπούζι στο ένα χέρι
με φιλιά μισολιωμένα, καλοκαίρι
καλοκαίρι
λίγες φλούδες στης κουζίνας το μαχαίρι..."

Μεγάλωσα και γιαυτό φαίνεται ξέχασα την Άνναμπελ. Για σένα Mr Berlin. Και για μένα.

"Στάσου μύγδαλα..."

Novecento

2009-06-08T12:44:00.004+03:00

Όλο φωτογραφίες ανεβάζω τον τελευταίο καιρό. Δεν ξέρω γιατί. Στην τελευταία ανάρτηση δεν έβαλα ούτε λεζάντες όπως είπε και ο Γιάννης. Η εικόνα είναι πιο δυνατή και δεν χρειάζεται τα λόγια να την αποδυναμώνουν; Βαρέθηκα να γράφω; Η αλήθεια είναι πως έγραψα πολύ τον χειμώνα που πέρασε. Και εδώ και αλλού. Εγώ, που μέχρι πριν τρία χρόια δεν έγραφα ούτε αράδα, πεπεισμένη πως είμαι ανίκανη να εκφραστώ με γραπτό λόγο. Μπορεί να μην έχω πλέον τι να γράψω ή να σκέφτομαι πως αυτά που έχω δεν αφορούν κανένα. Τι να γράψω; Να γράψω για τις εκλογές; Μα θα γράψουν χιλιάδες άλλοι. Θα αναλύσουν τα αποτελέσματα, τους λόγους της επιτυχίας ή αποτυχίας ανάλογα από ποιά μεριά το βλέπει ο καθένας. Εμένα με στεναχώρησαν τα αποτελέσματα. Όχι γιατί δεν πήγε καλά αυτό που ψήφισα αλλά γιατί βλέπω αυτή την ακροδεξιά άνοδο. Έβλεπα προχτές το πρώτο μέρος του «1900» του Μπερτολούτσι. Το είχα δει μικρή και είχα σοκαριστεί. Από τότε δεν έτυχε να το ξαναδώ. Δεν ήξερα πως θα το έβλεπα μετά από πάνω από 30 χρόνια. Ωραία ταινία. Με ξανασόκαρε αλλά διαφορετικά. Συνειδητοποίησα πόσο μοιάζει το τώρα με το τότε. Όπου τότε η δεκαετία του ’30. Με τα ίδια ακριβώς λόγια δικαιολογούσαν και τότε οι φασίστες τις πράξεις τους. Η ίδια φτώχεια, αναταραχή και έλλειψη ελπίδας στην κοινωνία. Όταν την είδα όμως στα 16 μου χρόνια έβλεπα το ελπιδοφόρο μήνυμά της. Ήταν η ηλικία μου και η εποχή που υποσχόταν ελπίδα. Τώρα είδα πως η ιστορία κάνει κύκλους και σε ξαναφέρνει συχνά στο σημείο που νόμιζες πως δεν θα ξαναφτάσει ποτέ η κοινωνία. Κι όμως, νάτο, εδώ είναι.

Ξέρω πως αυτοί που ψήφισαν το ΛΑΟΣ ή τη Χρυσή Αυγή δεν είναι φασίστες. Όχι όλοι. Μπορεί να γίνουν στην πορεία αλλά όχι ακόμα. Φοβισμένοι άνθρωποι είναι οι περισσότεροι. Φοβούνται τον ξένο, τον διαφορετικό, τη φτώχεια τους ή το μαύρο μέλλον που βλέπουν να τους την έχει στημμένη στη γωνία Κι αυτές οι ιδεολογίες πατάνε πάνω στον φόβο, τον χειρίζονται και τον κάνουν όπλο στα χέρια τους. . Ή είναι πιτσιρικάδες που εκλαμβάνουν την ακροδεξιά νοοτροπία και πρακτική σαν επαναστατική. Ας πρόσεχε η αριστερά. Της κλέψαν τα συνθήματα και αυτή κοίταζε αλλού. Και δεν νομίζω πως θ’ αλλάξει κάτι αριστερά. Θα φαγωθούν για το ποιός φταίει και θα σπάσουν σε 1000 κομμάτια ο καθένας σίγουρος πως φταίνε οι άλλοι. Αφήνοντας το αυγό του φιδιού (άλλη καταπληκτική ταινία αυτή...) να μεγαλώνει.
Πάλι απαισιόξα τα βλέπω τα πράγματα. Ελπίζω και εύχομαι να είμαι απλά απαισιόδοξη και η πραγματικότητα να με διαψεύσει.
Το αλιεύω από το διαδίκτυο. Αυτός είναι ο τρόπος που σκέφτεται σήμερα πολύς κόσμος. Αυτός το φωνάζει (και με κεφαλαία γράμματα), άλλοι απλά φοβούνται και ψηφίζουν.
"ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΕΝΑΝ ΛΟΓΟ ΝΑ ΨΗΦΙΣΕΙΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑ???
ΝΑ ΔΕΙΣ ΜΙΝΑΡΕΔΕΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΦΑΝΑΤΙΚΟΥΣ ΙΣΛΑΜΙΣΤΕΣ ΝΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΙ,ΑΡΑΠΗΔΕΣ ΝΑ ΨΗΦΙΖΟΥΝ ,ΚΑΙ ΑΛΒΑΝΟΥΣ ΝΑ ΣΟΥ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΤΗΝ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ,ΤΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΖΩΗ ΣΟΥ"

Mal di luna

2009-06-06T23:21:00.006+03:00

Ουφ!

2009-06-02T19:50:00.002+03:00

Για φέτος τέλος. Αυτές ήταν οι τελευταίες γραπτές εξετάσεις. Της ζωής μου θέλω να ελπίζω αν και οι φίλοι που με ξέρουν δεν με πιστεύουν. Όλο και κάτι θα βρω να παιδεύομαι μετά απ' αυτό λένε...
Για μια βδομάδα θα ξεχάσω βιβλία και βιβλιογραφίες και μαθήματα και εργασίες. Μετά θ' αρχίσω να μαζεύω βιβλιογραφία και υλικό για την τελική μεγάλη ευθεία. Δεν θα έχω όμως ξανά γραπτές εξετάσεις. Μ' αυτές ξεμπέρδεψα. Γιούπι!!!!!!

Ευρωεκλογές 2009

2009-05-25T10:18:00.006+03:00

Για να πω τη μαύρη μου αλήθεια το σκέφτηκα κι εγώ. Να ρίξω ένα σιχτίρισμα και την άλλη Κυριακή να πάω για μπάνιο. Δεν μου βγαίνει όμως ρε γαμώτο. Δεν μου βγαίνει να μη συμμετέχω, έστω και μ' αυτόν τον ελάχιστο τρόπο που μου δίνεται, στον καθορισμό των εξελίξεων. Θα μου πει κάποιος, και πιθανόν να έχει τα δίκια του, πως τίποτε δεν επηρρεάζει η ψήφος μας. Μπορεί.... Αλλά κάτι τους δείχνει, μια τάση του κόσμου. Η αποχή δεν είμαι σίγουρη πως θα δώσει το σωστό μήνυμα. Χέστηκαν για το μήνυμα, αυτοί θα θεωρήσουν πως όσοι δεν πήγαν να ψηφίσουν δεν ενδιαφέρονται για το τι μέλλει γενέσθαι άρα τους φοράμε ό,τι γουστάρουμε, όποτε γουστάρουμε και με όποιον τρόπο. Θα πάω λοιπόν να ψηφίσω και δεν θα πάω για μπάνιο. Ή έστω θα πάω μετά. Που δεν θα πάω, γιατί ποτέ δεν πάω για μπάνιο εδώ γύρω. Είμαι καλομαθημένη με τη θάλασσα. Ή παντεσπάνι ή τίποτε.... Έτσι κι αλλιώς το καλοκαίρι ήρθε και μαζί του φέρνει και τις διακοπές. Καλά να είμαστε και μπάνια θα κάνουμε.
Πάτε ρε παιδιά να ψηφίσετε. Ότι νομίζετε πως είναι το καλύτερο. Αλλά να πάμε, μη τους χαρίσουμε και το ελάχιστο προνόμιο που μας έχουν αφήσει ακόμα. Γιατί ποιός ξέρει; Μπορεί τελικά το μήνυμα της αποχής να είναι, πως δεν το χρειαζόμαστε τελικά αυτό το προνόμιο και να το πάρουν πίσω μιαν ωραία πρωία.

Btw, το χειρότερο είναι πως θα πρέπει ν' ακούω τη γκρίνια του 10χρονου γιού μου στην περίπτωση που δεν πάω να ψηφίσω. Περιμένει πως και τι να γίνει 18 για να πάει να ψηφίσει κι αυτός. Δεν μπορώ να τον απογοητεύσω. Μπορώ;

UPDATE
Παίδες, όσοι συμφωνείτε, μπορείτε να "τσιμπήσετε" την αφισούλα και να την βάλετε μπανεράκι στα μπλογκ σας. Άλλωστε γιαυτό την έφτιαξα (πάνω σε μιαν ιδέα του Μπαλονιού) αλλά ξέχασα να σας το πω....

Μόνον φωτογραφίες

2009-05-19T09:34:00.005+03:00

Με γοητεύουν οι ακάλυπτοι των πολυκατοικιών. Με γοητεύει η μιζέρια τους, τα παλιά μπαλκόνια που λειτουργούν σαν αποθήκες, η διάχυτη θλίψη και εγκατάλειψη που αναδίνουν την ώρα που σουρουπώνει. Μ' αρέσουν οι κάθετες γραμμές τους. Μου πλακώνουν την ψυχή αλλά με γοητεύουν. Ίσως γιατί πάντα, μα πάντα τα σπίτια που έζησα έβλεπαν σε κάποιον ακάλυπτο... Αν ήμουν φωτογράφος σίγουρα θα έκανα ένα μεγάλο θέμα μόνο με ακάλυπτους πολυκατοικιών. Ποιός ξέρει; Μπορεί κάποια στιγμή να το κάνω.

Αλλά με γοητεύουν και οι φλεγόμενοι ουρανοί, ακόμα πιο πολύ όταν το κάδρο τους είναι κεραίες, ταράτσες και απλωμένα ρούχα.

Οι ιστορίες θα συνεχιστούν άλλη φορά. Δεν στέρεψα αλλά δεν έχω όρεξη για λόγια. Μόνον φωτογραφίες λοιπόν...

Ευχαριστώ τον φίλο μου τον Niki, για το τραγούδι που ακούγεται

Η γκρίνια έπιασε τόπο

2009-05-11T20:15:00.005+03:00

Έπιασε τόπο η γκρίνια. Δεν γκρίνιαζα μόνον εδώ πως θέλω μια γλυσίνα αλλά σε όλους τους φίλους μου. Μέχρι που χτες δύο φίλοι μου έφεραν μία. Μικρούλα και τρυφερούλα. Δεν είναι από φυτώριο αγορασμένη αλλά βρισκόταν στο σπίτι το πατρικό. "Έφυγαν" οι γονείς και έμειναν οι γλάστρες. Και μου έφεραν τη γλυσίνα να τη φροντίσω και να τη μεγαλώσω. Θα της αλλάξω γλάστρα και χώμα και θα την προσέχω ως κόρη οφθαλμού. Και ελπίζω να γίνει σαν τη γλυσίνα των απέναντι.

Δυο μέρες πριν φωτογράφιζα τα κατακόκκινα λουλούδια της "γλώσσας" ή "γλωσσοκοπάνας". Δεν ξέρω πως το λένε το φυτό. Έτσι το έλεγε η γιαγιά μου και είχε τρεις τέσσερις γλάστρες στο μπαλκόνι μας. Άνθιζαν όλες μαζί κι έπαιρνε το μπαλκόνι φωτιά. Όταν το βρήκα το φύτεψα, έτσι, για να θυμάμαι τη γιαγιά και τις φωτιές στο μπαλκόνι μας.

Berlin 1983

2009-05-05T15:41:00.009+03:00

Βρήκα σκάνερ, σκανάρισα τις φωτογραφίες, τις πέρασα και λίγο από το photoshop για ένα μικρό lifting (είναι και ηλικιωμένες πλέον...) και ταρα ρα ραμ!!!! Ιδού. Ο χάρτης της πόλης. Πάνω του είναι σημειωμένες διαδρομές που έκανα, πλατείες, σπίτια γνωστών και φίλων, σημεία που είχαν ενδιαφέρον. Κάποια στιγμή πρέπει να τον ψηφιοποιήσω κι αυτόν γιατί διαλύεται σιγά σιγά...

Εδώ το Τείχος, εκεί το Τείχος, που είναι το Τείχος; Παντού ήταν το Τείχος, ακόμα και μέσα στις λίμνες. Η φωτογραφία με τους σταυρούς είναι στη δυτική μεριά. Οι σταυροί (κουνημένη η φωτογραφία αλλά σκέφτηκα πως δεν πειράζει να τη βάλω έστω κι έτσι...) θυμίζουν τους ανθρώπους που σκοτώθηκαν προσπαθώντας να περάσουν στη δυτική μεριά. Οι δύο τουρίστριες είναι ανεβασμένες στις εξέδρες που είχαν κάνει οι δυτικοί για να μπορούν να βλέπουν τη μιζέρια των απέναντι. Στην άλλη μεριά συρματοπλέγματα, σκυλιά, τανκς, φυλάκια και εγκαταλειμένα κτίρια έτσι ώστε να μην μπορούν να δουν οι ανατολικοί τον δυτικό παράδεισο.

Πάντως όπου δεν φαινόταν το ντουβάρι μπορούσε το τοπίο να είναι ειδυλιακό. Η μικρή σε παγκάκι με τη Βέτα και το πολύχρωμο ταγάρι μου. Και σε ειδυλιακές στιγμές, παίζοντας στο γκαζόν με το γιο της Βέτας που πλέον θα είναι άντρας με παιδιά πιθανόν.

Η ανατολική μεριά ετοιμαζόταν να γιορτάσει. Στολιζόταν με κόκκινα λάβαρα, ο Ρώσος στρατιώτης κοιτούσε περήφανος από το ύψος του, στο βάθος ο πύργος στην Αλεξάντερπλατς. Το στρατιωτικό τζιπάκι το πέτυχα στο δυτικό μέρος. Η πόλη ήταν χωρισμένη σε τομείς. Ρώσικος, αμερικάνικος, αγγλικός και γερμανικός. Σε κάθε τομέα κυκλοφορούσαν τέτοια τζιπάκια με τα χαρακτηριστικά της χώρας στην οποία "ανήκε" το κομμάτι. Τώρα καταλαβαίνετε γιατί μ' έπιασε υστερία και αποφάσισα να κυρήξω το πλακάκι στο σταθμό δικό μου territory...

Με τα χίπικα ρούχα μου κρύβομαι σ' ένα μικρό σπιτάκι στο δάσος με τα ζώα. Εννοώ τον ζωολογικό κήπο που είχαμε επισκεφτεί στο Βερολίνο και ήταν ο πρώτος τέτοιου είδους που είχα δει στη ζωή μου. Μέχρι τότε είχα δει μόνον αυτούς που είχαν τα ζώα σε κλουβιά 2Χ2. Εκεί κυκλοφορούσαν ελεύθερα τα περισσότερα. Καλά, δεν μιλάω για ελέφαντες και τίγρεις αλλά για ζαρκάδια και άλλα τέτοια χαριτωμένα.

Αυτό είναι το φωτογραφικό Βερολίνο 26 χρόνια πριν. Ελπίζω κάποια στιγμή να καταφέρω να φωτογραφίσω και το Βερολίνα του 21ου αιώνα.

Update: Ήθελα μια μουσική να συνοδεύει τις φωτογραφίες. Σκέφτηκα διάφορες και τις απέρριπτα μία μία. Η μόνη που ταίριαξε στο μυαλό μου ήταν το τραγούδι του Μικρούτσικου για τον Μπέρτολτ Μπρέχτ.
Οι στίχοι παρακάτω, στα γερμανικά, είναι η συνεισφορά του Mr Berlin στην ανάρτηση.

Ich, Bertolt Brecht, bin aus den schwarzen Wäldern.
Meine Mutter trug mich in die Städte hinein,
Als ich in ihrem Leibe lag. Und die Kälte der Wälder
Wird in mir bis zu meinem Absterben sein.

In der Asphaltstadt bin ich daheim. Von allem Anfang
Versehen mit jedem Sterbsakrament:
Mit Zeitungen. Und Tabak. Und Branntwein.
Misstrauisch und faul und zufrieden am Ende.

Ich bin zu den Leuten freundlich. Ich setze
Einen steifen Hut auf nach ihrem Brauch.
Ich sage: es sind ganz besonders riechende Tiere,
Und ich sage: es macht nichts, ich bin es auch.

Άραγε ταξιδεύουν ακόμα με interail; Βερολίνο

2009-05-02T02:08:00.005+03:00

Από το Παρίσι δεν θυμάμαι τι ώρα ξεκινήσαμε για το Βερολίνο. Σίγουρα μεγάλο μέρος του ταξιδιού το κάναμε βράδυ, γιατί θυμάμαι ξύπνησα κάποια στιγμή, έρριξα μια ματιά από το παράθυρο και κάποιος μου είπε «Είμαστε στην Κολωνία». Έτσι έχασα ένα μεγάλο μέρος του ταξιδιού που ήταν μέσα στην, τότε, Αν. Γερμανία και που έκανα –παθαίνοντας σοκ- όταν έφευγα από το Βερολίνο με κατεύθυνση τη Βιέννη. Αλλά με τη σειρά τους όλα.

Φτάσαμε λοιπόν με το φως της μέρας στο Βερολίνο. Στο σταθμό μας περίμενε η Βέτα μαζί με τον Χάϊνεμου (έτσι τον έλεγε η Βέτα τον άντρα της. Χάϊνε ήταν τ’ όνομά του αλλά έβαζε και το μου κολλητά, όποτε αναφερόταν σ’ αυτόν) και τα δύο παιδιά τους. Είχε πέσει συνεννόηση, πριν ακόμα φύγουμε από τη Θεσσαλονίκη, έτσι ώστε να μας φιλοξενήσει εκείνη στο Βερολίνο. Εκτός από τη Βέτα η αδελφή μου είχε ακόμα έναν γνωστό στο Βερολίνο, που σπούδαζε τότε βιολοντσέλο, το Δημήτρη. Ήξερα κι εγώ δύο γερμανίδες που είχα γνωρίσει σε διακοπές και είχα τις διευθύνσεις τους. Μια χαρά λοιπόν, από παρέα και σπίτια πλήρεις...

Πήγαμε λοιπόν στο σπίτι της Βέτας, τα πιτσιρίκια προσπαθούσαν να καταλάβουν ποιές είμαστε και γιατί πήγαμε στο σπίτι τους και ο Χάϊνεμου δεν ήξερε λέξη ελληνικά, όπως εμείς δεν ξέραμε λέξη γερμανικά. Μόνον η Βέτα ήταν χαρούμενη που μας έβλεπε.

Είπαμε τα βασικά και μετά η μικρή άρχισε τα τηλέφωνα. Συνεννοήθηκε με το Δημήτρη να βρεθούμε το βράδυ. «Τι ώρα θα βρεθείτε;» ρώτησε η Βέτα «στις 10 το βράδυ» απαντήσαμε «έχουμε ραντεβού στο Zoo». Γούρλωσαν όλοι μαζί τα μάτια τους «Μα είναι πολύ αργά» είπαν, «τι θα κάνετε έξω τέτοια ώρα;» κι εμείς από την άλλη δεν καταλαβαίναμε πως μπορεί να είναι αργά, αφού εμείς στις Ελλάδα δεν βγαίναμε ποτέ πριν τις 10. Πολιτισμικό χάσμα. Τι σκατά έλεγαν όλοι πως το Βερολίνο είναι η μοναδική γερμανική πόλη που δεν κοιμάται ποτέ; Επέμεναν να μας πάνε αυτοί με τ’ αυτοκίνητο και στο τέλος το δεχτήκαμε. Ο Χάϊνεμου μας κοίταζε σαν να έβλεπε εξωγήινες και μάλλον δεν χάρηκε για τη γνωριμία.

Μας ξεφόρτωσαν στο Zoo και φύγανε. Η Βέτα μόνο που δεν μας σταύρωσε πριν μας αφήσει στο πεζοδρόμιο. Τη στήσαμε λοιπόν να περιμένουμε το Δημήτρη ο οποίος μας έστησε. Κι άρχισαν τα όργανα. Περνούσαν κάθε τόσο κάτι τύποι και κάτι μας έλεγαν. Εμείς που δεν ξέραμε λέξη γερμανικά δεν καταλαβαίναμε αλλά στο τέλος έγινε ενοχλητικό αυτό. Μα έκαναν καμάκι και οι γερμανοί; Εμείς στα νησιά δεν τους είχαμε κόψει για καμακιάρικα λιγούρια. Για να περάσει λίγο η ώρα και να γλυτώσουμε από τους τύπους που μας έλεγαν τ’ ακαταλαβίστικα, αρχίσαμε να κόβουμε βόλτες στο πεζοδρόμιο. Είχε πολλά μαγαζιά και όλα φωτισμένα. Τι σκατά; Είπαμε η πόλη που δεν κοιμάται αλλά ποτέ δεν έκλειναν τα μαγαζιά; Περάσαμε το πρώτο, το δεύτερο και μετά καταλάβαμε τι μαγαζιά ήταν... Peep show, sex shop και μπουρδέλα!!! Κι εμείς κόβαμε βόλτες –οι αμέριμνες τουρίστριες- και είχαμε δώσει ραντεβού εκεί με το Δημήτρη. Άλλος κι αυτός πάλι, που διάλεξε το Zoo για να μας στήσει... Και φυσικά αυτά που μας έλεγαν οι τύποι δεν ήταν καμάκι αλλά μας ρωτούσαν «πόσο πάει;». Φαντάζομαι θεώρησαν πως είμασταν new entries στην πιάτσα. Κάποια στιγμή έφτασε ο αργοπορημένος Δημήτρης, ζήτησε συγγνώμη για το στήσιμο και δεν θυμάμαι που πήγαμε. Πάντως γυρίσαμε στο σπίτι κατά τις δύο. Μετά από κανά δυο φορές που γυρίσαμε τέτοια ώρα το βράδυ, ο γιος της Βέτας τη ρώτησε αν είμαστε κλέφτες!!! Στο μυαλό του πιτσιρικά δεν μπορούσαμε να είμαστε κάτι άλλο αφού γυρνούσαμε χαράματα...

Νόμιζα πως ο Δημήτρης ήταν ο μόνος γνωστός της μικρής στην πόλη αλλά έκανα λάθος. Ένα βράδυ που πήγαμε να πάρουμε το μετρό για να γυρίσουμε στο σπίτι είδαμε από μακρυά να περιμένουν στην πλατφόρμα κάτι πανκιά. Με πράσινες και κόκκινες μοϊκάνες και όλα τα συμπούρμπουλα. Καρφιά, παραμάνες κλπ. Ωχ, σκέφτηκα, γερμανοπανκιά κι εμείς χαζές ελληνίδες. Θα μας δουν έτσι όπως είμαστε (εμένα σαν χίπισσα και τη μικρή κυριλέ ατημέλητη αλλά εξαιρετικά προσεγμένη στις λεπτομέρειες και με ακριβά ρούχα) και θα μας κάνουν κιμά. Ψιλοχέστηκα μάλιστα, όταν είδα τον έναν να έρχεται κατά πάνω μας. Αυτός όμως, άρχισε τις αγκαλιές και τα φιλιά με τη μικρή!!! Ήταν πανκιά από Θεσσαλονίκη σε βόλτα στο Βερολίνο. Η μικρή τους ήξερε, αντάλλαξαν τηλέφωνο και την άλλη μέρα συναντηθήκαμε. Η πιο αστεία βραδυά απ’ όλες (τρομάρα μας). Εγώ, η μικρή, ο Δημήτρης που σπούδαζε όπως είπα κλασική μουσική και είχε την πιο συμβατική φάτσα από τους τρεις μας και τα δυο πανκιά. Μια παρέα ταιριαστή όσο να πεις. Πήγαμε σ’ ένα μπαράκι που έμοιαζε με τα δικά μας μπαράκια και μας κοίταζαν οι γερμανοί σαν ούφο. Δεν ήταν μέρος να συχνάζουν πανκιά αλλά και τα πανκιά καθόλου δεν το ευχαριστήθηκαν. Τέλεια περάσαμε (χα, χα...). Άπαιχτες οι ιδέες της μικρής ν’ανακατεύει άσχετους ανθρώπους και άγνωστους μεταξύ τους. Τη λήξαμε γρήγορα τη βραδυά όμως, γιατί ο Δημήτρης δεν άντεχε με τα πανκιά, εγώ τους είχα βαρεθεί όλους και γύρισα στο σπίτι, τα πανκιά δεν άντεχαν εμάς και το μαγαζί και η μικρή συνέχισε με τα πανκιά και γύρισε στις 4 το πρωί με αποτέλεσμα να της βάλει χέρι η Βέτα. Γύρισε λίγο φρικαρισμένη η μικρή από τη βραδυά με τους μοϊκάνους γιατί μάλλον σε κάτι μαλακίες έμπλεξε εκείνο το βράδυ αλλά το καλό ήταν πως δεν τους ξανασυνάντησε και δεν μου τους ξαναφόρτωσε. Έτσι κι αλλιώς θα έφευγε την μεθεπόμενη. Το δικό της ταξίδι τελείωνε σ’ αυτό το σημείο. Εγώ θα έμενα δυο τρεις μέρες παραπάνω και μετά θα πήγαινα στη Βουδαπέστη μέσω Βιέννης να βρω τον καλό μου.

Δεν βγαίναμε όμως μόνο τα βράδυα στην πόλη. Τα πρωινά κάναμε βόλτες στην πόλη. Η Βέτα έμενε σχετικά κοντά στο Tiergarten (Göeben str νομίζω, ή τουλάχιστον αυτό έχω σημειωμένο στο χάρτη που έχω φυλάξει απο τότε) και ήταν εύκολο να βρεθούμε στο κέντρο, να πάμε στις λίμνες και στον Ζωολογικό κήπο, να κάνουμε βόλτες στην Kudamm και να πέφτουμε πάντα πάνω στο Τείχος. Αυτή ήταν η κυριότερη αίσθηση που μου έμεινε από το Βερολίνο του ’83. Πως ακόμα κι αν νόμιζες πως βγήκες από την πόλη ήσουν εντός των τειχών. Ακόμα και μέσα στις λίμνες υπήρχαν ταμπέλες που όριζαν ποιο κομμάτι της λίμνης ανήκει σε ποιόν. Εκεί που μου βγήκε υστερία ήταν όταν πήγαμε τη μικρή στο σταθμό των τρένων για να επιστρέψει στην Ελλάδα. Θέλησα ν’ ανέβω μαζί της στην αποβάθρα για να τη χαιρετήσω αλλά μου είπαν πως έπρεπε να πληρώσω ein mark για να το κάνω. Κι όταν ρώτησα γιατί, μου απάντησαν πως οι αποβάθρες ανήκαν στην Αν. Γερμανία και ήταν σαν ένα είδος βίζα το ένα μάρκο. Το υπόλοιπο μέρος του σταθμού ανήκε στη Δυτ. Γερμανία και μπορούσες να βρίσκεσαι εκεί τσάμπα. Δεν το πλήρωσα κι άφησα τη μικρή ν’ ανέβει μόνη της. Και μετά πάτησα ένα από τα πλακάκια που είχε το πάτωμα στο σταθμό κι έλεγα στο Δημήτρη (αυτός ήταν νομίζω μαζί μας) πως είναι δικό μου territory και απαγορεύω στον οποιονδήποτε να το πατάει χωρίς την άδειά μου. Μετά από μερικές μέρες στην πόλη ένιωσα να πνίγομαι από το ντουβάρι που την περιέκλειε. Όταν γύρισα στην Ελλάδα και τύπωσα τις φωτογραφίες, συνειδητοποίησα πως σχεδόν όλες ήταν φωτογραφίες του Τείχους. Βρήκε την ώρα όμως να τα φτύσει το σκάνερ μου και δεν μπορώ να τις σκανάρω και να τις δημοσιεύσω τώρα. Θα το κάνω όμως γιατί, παρόλο που δεν είναι της προκοπής, δίνουν την αίσθηση που είχα για την πόλη.

Έφυγε η μικρή λοιπόν κι εγώ αποφάσισα να κάνω ένα πέρασμα στο ανατολικό κομμάτι της πόλης, που ενώ ήταν μια στάση με το μετρό μου φαινόταν πως ήταν ταξίδι σε άλλη χώρα. Περίμενα όμως να φύγει πρώτα η μικρή γιατί εκείνη δεν την ενδιέφερε καθόλου αυτή η βόλτα. Η αδελφή μου ποτέ δεν υπήρξε έστω και στο ελάχιστο πολιτικοποιημένη σε αντίθεση με μένα. Δεν είχε λοιπόν κανένα ενδιαφέρον για το Αν. Βερολίνο. Σηκώθηκα λοιπόν ένα πρωί, έβαλα τις μωβ κάλτσες και τις μωβ εσπαντρίγιες που είχα αγοράσει στο Παρίσι, φορτώθηκα το πολύχρωμο ταγάρι μου και κίνησα για την Friedrichstrasse, που ήταν το πιο γνωστό check point. Πέντε λεπτά για να φτάσω εκεί και μισή ώρα για να βγω από το σταθμό. Έπρεπε να περάσω από έλεγχο διαβατηρίου, να πληρώσω για βίζα και ν’ αλλάξω, υποχρεωτικά, 25 δυτικά μάρκα σε 25 ανατολικά ενώ στην αγορά η ισοτιμία ήταν εντελώς διαφορετική. Έξυπνοι οι DDRίκοι. Ένα προς ένα η αλλαγή. Δεν γαμιέται, σκέφτηκα, κάπου θα τα φάω τα χρήματα. Στο Δυτ. Βερολίνο τα 25 μάρκα δεν ήταν τίποτε, τρώγονταν πολύ εύκολα. Μου είχαν πει πως η άλλη μεριά είχε φτηνούς δίσκους κλασικής μουσικής και βιβλία. Τα βιβλία απορρίφθηκαν διότι ούτε ήξερα, ούτε ήθελα να μάθω γερμανικά κι έμεναν οι δίσκοι. Μόνο που σε κανα δυο μαγαζιά που μπήκα, δεν βρήκα τίποτε.

Ήταν μερικές μέρες πριν την Πρωτομαγιά και η πόλη ήταν στολισμένη. Κόκκινες σημαίες παντού και τεράστια πανώ με τον Μαρξ και τον Λένιν που κάλυπταν προσόψεις κεντρικών κτιρίων. Ετοιμάζονταν για τις εκδηλώσεις της Εργατικής Πρωτομαγιάς. Εντυπωσιάστηκα κι εγώ γιατί ήταν η πρώτη φορά που βρισκόμουν ανάμεσα σε τόσα σφυροδρέπανα και κόκκινα λάβαρα. Και παρ’ όλο που δεν ήμουν θαυμάστρια του υπαρκτού σοσιαλισμού τύπου Ε.Σ.Σ.Δ. ομολογώ πως συγκινήθηκα. Με προσγείωσαν στην πραγματικότητα τα Trabant και τα Wartbourg που πέρναγαν δίπλα μου αφήνοντας πίσω τους μαύρα ντουμάνια από τις εξατμίσεις τους. Οι DDRίκοι είχαν κρατήσει το πιο όμορφο κομμάτι της πόλης αλλά ήταν εντελώς παρατημένο. Κι ενώ το δυτικό κομμάτι έσφυζε από ζωή στο ανατολικό, μέρα μεσημέρι, η κίνηση ήταν περιορισμένη. Και το χειρότερο; Δεν ήξερα που σκατά να ξοδέψω τα 25 μάρκα που είχα και που έπρεπε να να ξοδέψω γιατί δεν θα μου τα άλλαζαν σε δυτικά όταν επέστρεφα. Κάποια στιγμή είδα έναν τύπο να τρώει ένα παγωτό κι αποφάσισα να πάρω κι εγώ ένα. Σκέφτηκα να πάρω το μεγαλύτερο που θα μπορούσε να μου βάλει κι έτσι να ξοδέψω σίγουρα 4-5 μάρκα. Τουλάχιστον κάπου τόσο θα κόστιζε στο Δυτικό. Μπήκα στο παγωτατζίδικο, μου έβαλε το μεγαλύτερο παγωτό που μπορούσε και μου ζήτησε ένα μάρκο! Τι θα έκανα τα υπόλοιπα 24; Η ώρα περνούσε, σε λίγο θα έπρεπε να γυρίσω πίσω και δεν υπήρχε τίποτε ν’ αγοράσω. Στο τέλος πήρα ένα κάτι σαν σάντουιτς και περνώντας μπροστά από ένα μαγαζάκι που πουλούσε κεριά, μπήκα μέσα και έκανα όλα τα χρήματα ...κεριά. Όλα τα χρώματα και τα σχήματα που είχε. Πάντως με ανατολικογερμανικά μάρκα δεν γύρισα πίσω. Χάρισα ένα-δυο κεριά στη Βέτα και τα υπόλοιπα τα φορτώθηκα και τα πήγα βόλτα στην κεντρική Ευρώπη μέχρι να φτάσουν κάποια στιγμή στο φοιτητικό μου σπίτι στην Πάτρα.

Συνάντησα και μια-δυο φορές τις γερμανίδες που είχα γνωρίσει σε διακοπές στην Ελλάδα. Τη μια φορά από τις δύο ή τρεις που συναντηθήκαμε συνολικά βγήκαμε για φαγητό με κάτι φίλους τους. Πήγαμε σ’ ένα μαγαζί που μου είπαν πως είχε καλό φαγητό και στο οποίο εγώ πήρα μια μπύρα, προφασιζόμενη πως δεν πεινάω, γιατί δεν είχα και πολλά χρήματα. Είμασταν 7-8 άτομα, παράγγειλε ο καθένας αυτό που ήθελε κι εγώ έπιασα την κουβέντα με τον διπλανό μου που με ρωτούσε τι διαφορές υπάρχουν ανάμεσα στην Ελλάδα και στη Γερμανία, στους Έλληνες και στους Γερμανούς. Δεν θυμάμαι τι έλεγα αλλά το κατάλαβε όταν ήρθε η ώρα να πληρώσουμε. Ο τύπος που μας σέρβιρε -και τελικά ιδιοκτήτης του μαγαζιού- ήταν ένας μελαχροινός κούκλος, εμφανώς μη Γερμανός. Κάποια στιγμή –δεν θυμάμαι πως- κατάλαβε πως είμαι ελληνίδα και μέσα στην τρελή χαρά άρχισε να μου μιλάει ελληνικά. Ήταν Αιγύπτιος αλλά όπως μου είπε είχε ζήσει έξι χρόνια στην Ελλάδα πριν βρεθεί στη Γερμανία, και είχε μάθει τη γλώσσα μας. Την ώρα της πληρωμής, ο καθένας έλεγε τι πήρε, πλήρωνε και ο μελαχροινός κούκλος περνούσε στον επόμενο. Όταν έφτασε η σειρά μου μου είπε πως ό,τι πήρα ήταν κερασμένιο απ’ αυτόν. Τον ευχαρίστησα και πέρασε στον επόμενο. Ο τύπος που συζητούσαμε για τις διαφορές με ρώτησε γιατί δεν πλήρωσα. Του εξήγησα και ήταν αδύνατο να το καταλάβει. Αυτόν, μου είπε, δεν θα το κέρναγε ένας Γερμανός αν τον πετύχαινε να έχει μαγαζί στην Κρήτη. «Ε, αυτή είναι η διαφορά μας» του είπα. Το κατάλαβε; Δεν το κατάλαβε; Θα σας γελάσω...

Πριν φύγω από την πόλη, συνεννοήθηκα με το Δημήτρη να με φιλοξενήσουν στη Βιέννη, που θα έφτανα κατά τις 10 το βράδυ ενώ το τρένο για Βουδαπέστη θα έφυγε την άλλη μέρα το απόγευμα, κάτι φίλοι του που σπούδαζαν εκεί μουσική. Έγιναν οι συνεννοήσεις, είπα πως είμαι και τι θα φόραγα, μου περιέγραψε και ο Δημήτρης το Βασίλη που θα ερχόταν να με υποδεχτεί και μιαν ωραία πρωία, αποχαιρέτησα το Βερολίνο και το Τείχος του και μπήκα στο τρένο για τη Βιέννη. Το Τείχος νόμισα πως το αποχαιρέτησα, διότι μέχρι να βγούμε από την Αν. Γερμανία το τείχος υπήρχε παράλληλα με τη σιδηροδρομική γραμμή. Κι όχι μόνο το ντουβάρι αλλά και κάτι μπαλέτες με τεράστια καρφιά πάνω τους και άσπρο χώμα που φαινόταν και μυρμήγκι αν έκοβε βόλτες πάνω του. Σκιάχτηκα γιατί αυτό δεν το είχα δει ερχόμενη στο Βερολίνο. Όταν βγήκαμε από τη χώρα, έφυγε ένα βάρος από πάνω μου. Και ήρθε ένας πανικός. Διότι καλά συνεννοήθηκα να με περιμένει ο Βασίλης που δεν τον ήξερα. Σε περίπτωση που αργούσε ή δεν βρισκόμασταν για κάποιο λόγο, δεν είχα ζητήσει από το Δημήτρη ούτε διεύθυνση, ούτε τηλέφωνο. Τόσο βλήμα!!!! Ηρέμησα λίγο όταν σκέφτηκα πως ακόμα κι αν δεν βρεθούμε μπορώ να πάρω ένα οποιοδήποτε τρένο που να πηγαίνει κάπου –μόνο για να κοιμηθώ το βράδυ- και μετά να ξαναγυρίσω στη Βιέννη. Να κλειδώσω τα πράγματα στο σταθμό, να κάνω βόλτες στην πόλη μέχρι το απόγευμα και μετά να πάρω το τρένο για τη Βουδαπέστη. Ευτυχώς δεν χρειάστηκε γιατί όλα πήγαν καλά και ο Βασίλης με περίμενε στο σταθμό, αναγνωριστήκαμε και πήγαμε στο σπίτι που έμενε με άλλους δύο φίλους του, μουσικούς επίσης, και το οποίο σπίτι ήταν ένα από τα πιο τρελά σπίτια που έχω συναντήσει. Ηταν 30 Απριλίου 1983 και το βράδυ που πέρασα στη Βιέννη όπως και οι μέρες στη Βουδαπέστη σε άλλο ποστ. Αυτό βγήκε τεράστιο αλλά είπα να μη το κόψω στη μέση.

Θα ψάξω και σκάνερ για ν’ ανεβάσω τις φωτογραφίες του Βερολίνου όπως το είδα πριν από 26 χρόνια…

Πάσχα με φωτογραφίες

2009-04-26T21:44:00.008+03:00

Ακόμα από το τρένο άρχισα να χαίρομαι με το πράσινο έξω από το παράθυρο. Με το που φτάσαμε, ο παππούς είχε στήσει τη μπασκέτα και τα εγγόνια άρχισαν να παίζουν. Με νικητή πάντα τον μεγάλο και ψηλότερο. Αλλά κι ο μικρός δεν το έβαζε κάτω. Το πάλευε...

Πήρα τη μηχανή κι άρχισα να φωτογραφίζω τα δέντρα και τα λουλούδια. Ο κήπος ήταν χαρά θεού. Τα λουλούδια είναι τόσο εφήμερα. Θα χάνονταν σε λίγες μέρες. Πρώτα η μηλιά και μετά η κυδωνιά. Παραδίπλα άνθιζε μια κατακκόκινη νεραγκούλα. Και κάτι κατακίτρινοι πανσέδες που μετά τσαλαπατήθηκαν από τη μπάλα των παιδιών. Τι να κάνουμε; Θυσιάστηκαν στη χαρά τους.

Μετά έκανα μια βόλτα από την κερασιά. Την έχω δει πολλές φορές ανθισμένη αλλά ποτέ δεν κατάφερα να φάω τα κεράσια της. Η μάνα μου λέει πως κάνει λίγα αλλά πολύ νόστιμα. Τι να κάνω όμως; Δεν είναι ούτε πασχαλιάτικο ούτε καλοκαιρινό φρούτο τα κεράσια. Και μ' αρέσουν τόσο.... Και μετά φωτογράφισα έναν "κλέφτη". Όταν ήμουν μικρή το φοβόμουν αυτό το λουλούδι (;). Δεν μπορούσε τίποτε και κανένας να με πείσουν πως είναι φυτό και όχι ζουζούνι και μάλιστα δηλητηριώδες!!!!

Έκανα μια βόλτα στη θάλασσα μ' ένα φίλο απ' τα παλιά. Βρεθήκαμε, μετά από χρόνια που ψάχναμε ο ένας τον άλλο, μέσα από το ίντερνετ. Ήρθε να με δει και χάρηκα πάρα πολύ. Δεν θα ξαναχαθούμε από δω και πέρα....Αυτή τη φορά, στη βόλτα, είχαμε και τα παιδιά μας. Τοπίο στην ομίχλη η παραλία. Γεμάτη από ανθισμένα αλμυρίκια που είμαι πανέμορφα με τα ροζ λουλουδάκια τους. Ένα πλοίο στο βάθος αχνοφαίνεται. Τα πιτσιρίκια παίζουν με την ευκολία που κάνουν παρέα στην ηλικία τους.
Την άλλη μέρα κατέβηκα στη Θεσσαλονίκη. Για δουλειές και για την αγαπημένη μου βόλτα, μόνη στην πόλη. Πάλι ένα τοπίο στην ομίχλη αλλά η Θεσσαλονίκη έτσι μ' αρέσει. Γκρίζα. Ο φάρος στην άκρη του λιμανιού της. Άλλα πλοία αχνοφαίνονται στο δικό της ορίζοντα.

Οι δρόμοι στο κέντρο της Θεσσαλονίκης μ' αρέσουν γιατί είναι πράσινοι. Τα πεζοδρόμια στο κέντρο (αλλά και σ' αρκετά σημεία πιο μακρυά από το κέντρο) τα σκιάζουν μεγάλα δέντρα. Ήπια καφέ σ' ένα μικρό καφέ, ενώ είχε αρχίσει να ψιλοβρέχει. Δεν είχα ομπρέλα μαζί μου αλλά σιγά.... Δεν είμαι κι από ζάχαρη για να λιώσω. Τελικά το ψιλόβροχο σταμάτησε γρήγορα. Ήπια ρακές με δύο φίλους και μετά πήρα το ΚΤΕΛ για να γυρίσω. Όταν έφτασα στη διασταύρωση, τα φανάρια έλαμπαν κόκκινα κάτω από το σκοτεινιασμένο ουρανό και τα φώτα του δρόμου είχαν ανάψει...

Τα λουλούδια που φωτογράφισα την πρώτη μέρα δεν υπήρχαν μετά από μια βδομάδα. Η κερασιά δεν είχε ούτε ένα λουλουδάκι. Η μηλιά μόνον ήταν ακόμα φορτωμένη. Έσκασε όμως μύτη η πρώτη μωβ ίριδα. Οι άσπρες είχαν ήδη ανθίσει. Μια μωβ ίριδα ανθισμένη και μια ακόμα ντροπαλή, μέσα στο πράσινο ράσο της, έτοιμη να βγει στον κόσμο κι αυτή.

Παραδίπλα, στη συκιά έδεσαν τα σύκα. Θα προλάβω να τα δοκιμάσω μιας και η συκιά είναι δίφορη. Προλαβαίνω τα δεύτερα, που είναι το ίδιο μεγάλα και νόστιμα όπως τα πρώτα. Ανάμεσα στα τριφύλλια, κίτρινα αγριολούλουδα και μια πασχαλιά να μοσχοβολάει. Με πασχαλιές ήταν γεμάτο το πατρικό του μπαμπά και κάθε Πάσχα πηγαίναμε και κόβαμε αγκαλιές λουλούδια. Μέχρι που πέθανε η γιαγιά και ερήμωσε το σπίτι που μετά δόθηκε αντιπαροχή, οι πασχαλιές από τον κήπο της σηματοδοτούσαν το Πάσχα. Και για την καταστροφή τους λυπήθηκα περισσότερο απ' όλα όταν το σπίτι γκρεμίστηκε.

Οι νεραγκούλες ήταν όλες ανθισμένες και κατακόκκινες, η κληματαριά πετούσε καινούρια φύλλα από παντού. Τα τριαντάφυλλα δεν είχαν ανθίσει ακόμα. Ανάμεσα όμως στα άλλα φυτά, ανακάλυψα τα τριανταφυλλάκια-νάνους της μαμάς. Ήταν ανθισμένα και υπέροχα....
Την άλλη μέρα φύγαμε. Πίσω στο σπίτι μας με περιπέτειες αφού για δεύτερη φορά στη ζωή μου έχασα τρένο. Ουδέν κακόν αμιγές καλού όμως. Είχαμε τέσσερις ώρες για βόλτα στην πόλη με τον μικρό, που ψόφησε στο περπάτημα αλλά δεν διαμαρτυρήθηκε ούτε μια στιγμή. Περπατήσαμε, φάγαμε, αγοράσαμε βιβλία, κάναμε βόλτα στη θάλασσα. Τον κήπο θα τον ξαναβρώ το καλοκαίρι. Τυχερή είμαι που υπάρχει, έστω και για λίγο.
Φωτογραφίες από κατσίκια, αρνιά και κοκορέτσια δεν έχει το Πάσχα μου. Έτσι κι αλλιώς δεν σουβλίζουμε στο σπίτι μου. Το κατσικάκι ψήνεται στο φούρνο. Κι εγώ δεν τρώω τα πασχαλινά εδέσματα παρά μόνον τα τσουρέκια, τ' αυγά και μπόλικη πράσινη σαλάτα.

Άραγε ταξιδεύουν ακόμα με interail; Παρίσι

2009-04-24T00:03:00.004+03:00

Δεν επέστρεψα ακόμα αλλά μιας και το μανιτάρι με έκραξε, ορίστε και η συνέχεια του ταξιδιού. Αύριο τελειώνουν οι εξοχές, τα λουλουδάκια και οι ευωδιές και γυρνάμε στο άστυ. Τα κεφάλια μέσα...

Παρίσι!! Ήταν η πρώτη φορά που είδα το Παρίσι (αλλά και η τελευταία). Για μένα λέω, όχι για την ταινία με την Ελίζαμπεθ Τέιλορ.
Φτάσαμε πρωί σ’ έναν από τους σιδηροδρομικούς σταθμούς του Παρισιού αλλά και να με βασανίσετε αποκλείεται να θυμηθώ ακριβώς σε ποιον. Ίσως το Γκαρ ντυ Νορντ... Μετά πάντως κάνοντας βόλτες πέρασα από κανά δυο απ’ αυτούς που ήταν πολύ όμορφοι. Καμμία σχέση με το σιδηροδρομικό σταθμό της Θεσσαλονίκης ή ακόμα χειρότερα της Αθήνας. Πήραμε τηλέφωνο τον Αλέξη που θα μας φιλοξενούσε και ευτυχώς αυτή τη φορά κάποιος το σήκωσε, όχι σαν τα χαίρια μας στην Grenoble. Ο Αλέξης ήταν γνωστός της αδελφής μου, εγώ πρώτη φορά θα τον έβλεπα αλλά δεν μ’ ένοιαζε ιδιαίτερα. Το σημαντικό ήταν πως μπορούσαμε να μείνουμε στο σπίτι του και να κοιμηθούμε επιτέλους σε κρεβάτι μετά από τόσες μέρες ύπνου σε τρένο. Μας έδωσε οδηγίες και ρωτώντας και λίγο σε όσα γαλλικά μπορούσα ν’ ανασύρω από τη μνήμη μου και όσα αγγλικά καταλάβαιναν οι γάλλοι, φτάσαμε στο Port Royal. Ωραία γειτονιά, δίπλα στους κήπους του Λουξεμβούργου. Ωραίο και το σπίτι του Αλέξη. Ο οποίος μας είπε πως το βράδυ θα πήγαινε να μείνει στο σπίτι της καλής του οπότε το σπίτι του θα ήταν για πάρτη μας όσο θα μέναμε. Πολύ καλή ξήγα.
Ξεπεζέψαμε και βγήκαμε για βόλτα στους γύρω δρόμους –παρέα με τον Αλέξη- για να χαζέψουμε τη γειτονιά και τη λαϊκή αγορά που γινόταν εκεί, μιας και ο Αλέξης μας συμβούλεψε να ψωνίσουμε από κει που ήταν φτηνότερα, έτσι ώστε να έχουμε να τρώμε όλη τη βδομάδα που θα μέναμε στο σπίτι του. Με εντυπωσίασε η λαϊκή αγορά λοιπόν! Καμμία σχέση με ό,τι ήξερα από τις λαϊκές στην Ελλάδα. Υπήρχαν τα πάντα από φρούτα και ζαρζαβατικά αλλά καλοταχτοποιημένα στους πάγκους, στολισμένα και οι μανάβηδες δεν γκάριζαν για να πουλήσουν την πραμάτεια τους ούτε οι πελάτες γκάριζαν και παζάρευαν για καλύτερες τιμές. Ψωνίσαμε διάφορα που δεν τα θυμάμαι αλλά θυμάμαι αυτό που μου είχε κάνει εντύπωση. Παντζάρια, αλλά χωρίς φύλλα, τεράστια και βρασμένα. Έτοιμα!!!! Ούτε θυμάμαι πόσα πήραμε, πάντως αρκετά για να κρατήσουν όλες τις μέρες που θα μέναμε εκεί μιας κι εγώ λατρεύω τα παντζάρια.
Το βράδυ μας ξενάγησε λίγο ο Αλέξης, πήγαμε και σε μια μπυραρία με παραδοσιακό (όπως μας είπε) μεζέ. Τσιπς και μύδια αχνιστά. Δεν ήταν και φτηνά για τα πενιχρά οικονομικά μας αλλά είμαστε large τύποι εμείς. Είχαμε εφόδια στο σπίτι, λιγόφαγες είμαστε, το ρίξαμε έξω το πρώτο βράδυ και πληρώσαμε 30 φράγκα για τις μπύρες και τα μύδια. Μετά τη μπυραρία, ο Αλέξης μας πήγε στο σπίτι, μας έδωσε τα κλειδιά, μας χαιρέτησε και δεν τον ξαναείδαμε.
Την άλλη μέρα ξεκίνησε η εξερεύνηση της πόλης. Το κόβαμε ποδαρόδρομο μέσα από τους κήπους του Λουξεμβούργο, φτάναμε στο κέντρο κι από κει και πέρα περπατούσαμε συνέχεια. Μια βδομάδα μείμαμε στο Παρίσι και μετρό πήραμε δύο φορές. Μια για να φτάσουμε στο παζάρι στο Γκλινιανκούρ κι άλλη μια γιατί μας έβαλε ο Βασίλης που είχαμε γνωρίσει στο τρένο και τον ξαναβρήκαμε στο Παρίσι, και στον οποίο φαινόταν αδιανόητο να γυρνάμε τέτοιες αποστάσεις με τα πόδια ακόμα και το βράδυ.
Στο Λούβρο πάντως δεν μπήκαμε. Με το που το είδα μου φάνηκε τεράστιο και είχα τόσο μαγευτεί από τους δρόμους της πόλης, που λυπήθηκα να χάσω έστω και μια μέρα βόλτες για να δω τη Τζοκόντα και τη Νίκη της Σαμοθράκης. Πήγαμε ομως στο Μπωμπούρ που ήταν καινούριο τότε. Το γυρίσαμε όλο, ήταν εντυπωσιακό αλλά πάλι δεν θυμάμαι τι είδαμε εκει μέσα. Το ξαναλέω, με είχαν μαγέψει οι δρόμοι, τα πάρκα, οι πλατείες, το ποτάμι. Ήταν και άνοιξη με καλό καιρό, που μυαλό για μουσεία και κουλτούρα; Φεύγαμε κατά τις 9 το πρωί από το σπίτι και μέχρι τις 11 το βράδυ που γυρνούσαμε ξεθεωμένες, περπατούσαμε με μικρές στάσεις σε πλατείες, σε πάρκα, στους πάγκους πάνω στις γέφυρες (τι ωραία που ήταν η Pont Neuve!!!). Κάναμε προσπάθειες να μη μας κλέψουν τα γυφτάκια που ήταν μανούλες στο ξάφρισμα, πίναμε κανέναν καφέ στα υπέροχα Καφέ του Παρισιού ή απλά την αράζαμε κάπου και κάναμε χάζι.
Στο χάζι επιδιδόταν κυρίως η μικρή γιατί εγώ έπρεπε να έχω τη μύτη μου βυθισμένη στο χάρτη για να βρίσκω που θα πάμε και πως. Έτσι βυθισμένη ήμουν, όταν κατεβαίναμε ένα δρόμο κοντά στην Pigalle και ξαφικά η μικρή μου είπε πως είμαι χαζή που δεν πήρα χαμπάρι τι γινόταν γύρω μας. Ε, δεν είχα πάρει τι να κάνω; Αφού έψαχνα τους δρόμους στο χάρτη... Όταν σήκωσα το κεφάλι μου, κατάλαβα πως βρισκόμασταν σε δρόμο με πουτάνες που κάθονταν ημίγυμνες σε εισόδους κι επειδή ήταν και μεσημέρι, μπορεί δίπλα να ψώνιζαν στο φούρνο ή στο μπακάλικο μαμάδες με παιδάκια χωρίς να τους κάνει εντύπωση το θέαμα. Τέτοιο σκηνικό δεν είχα ξανασυνατήσει κι εντυπωσιάστηκα. Μετά μπήκαμε να πάρουμε κάπου ένα σάντουιτς και μέχρι να παραγγείλω (εγώ φυσικά, η μικρή είπαμε δεν μίλαγε καμμιά γλώσσα πλην ελληνικών) τη βλέπω να έχει πιάσει κουβέντα (μη ρωτήσει κανείς σε τι γλώσσα, θα σας γελάσω) με δύο μυστήριους τύπους. Μας φορτώθηκαν λοιπόν τα παληκάρια, μου τους φόρτωσε και μένα η μικρή, στην αρχή για να συνεννοηθώ μαζί τους και μετά για να τους ξαποστείλω γιατί τους βαρέθηκε. Μου έκανε κάτι τέτοια αλλά έδειχνα ψυχραιμία εκεί στην ξενητιά. Στην Ελλάδα θα την είχα παρατήσει να τα βγάλει πέρα μόνη της.
Η ίδια μέρα πρέπει να ήταν που πήγαμε και βρήκαμε το Βασιλη που είχαμε γνωρίσει στο τρένο. Ο Βασίλης είχε πάγκο με κρέπες. Οικογενειακή επιχείρηση κι απ’ ότι μας είπε, οι περισσότεροι κρεπατζήδες και καστανάδες του Παρισιού ήταν έλληνες. Τον βρήκαμε στο πόστο του, μας κέρασε καφεδάκι στο διπλανό Καφέ μας γνώρισε στους φίλους του και μετά πήγαμε σ’ ένα τεράστιο Λούνα Πάρκ στη Βενσέν. Ωραία ήταν αν κι εγώ δεν το φχαριστήθηκα πολύ μιας και λόγω υψοφοβίας, ούτε στην τεράστια ρόδα ανέβηκα ούτε σ’ όλα εκείνα τα παιχνίδια που σε στιφογυρίζουν, σε γυρνάνε τα πάνω κάτω και σε χτυπάνε αλύπητα. Ακόμα όμως κι έτσι ήμουν με συμπαθητική παρέα και δεν είχα ξαναδεί τόσο μεγάλο λούνα πάρκ. Κάτι ήταν κι αυτό. Ο Βασίλης το βράδυ μας συνόδευσε ιπποτικά μέχρι την πόρτα μας, διότι του φαινόταν αδιανόητο και τρομερά επικίνδυνο να κυκλοφορούμε μόνες. Εμείς πάλι ούτε για μια στιγμή δεν νιώσαμε κίνδυνο, ίσως γιατί είχαμε άγνοια κινδύνου. Ποιος ξέρει;
Α, ναι! Ανεβήκαμε και στο πύργο του Άιφελ. Στο Λούβρο μπορεί να μην μπήκα αλλά το Παρίσι το χάζεψα από ψηλά, όλα κι όλα...
Όταν επέστρεψα οι φίλοι μου δεν το πίστευαν. «Καλά ρε συ» μου έλεγαν «μια βδομάδα βολόδερνες εκεί και δεν φιλοτιμήθηκες να δεις τη Μόνα Λίζα;». Τι να κάνω ρε παιδιά; Δεν την είδα.... Ήταν το πρώτο μου ταξίδι στο εξωτερικό και είχα ξεκινήσει πιστεύοντας πως δεν θα βγαίνω από τα μουσεία. Όταν έφτανα όμως κάπου το μόνο που ήθελα ήταν κυρίως να περπατάω και να «μυρίζω» τη ζωή των ανθρώπων, ν’ ανακατεύομαι μαζί τους παρά να χωθώ σ’ ένα μουσείο. Το κάνω πάντα αυτό από τότε. Όπου και να βρεθώ προηγείται το ανακάτεμά μου με τους ανθρώπους και έπονται τα μουσεία και οι καθεδρικοί.
Πάντως μια βδομάδα που ξεπατωθήκαμε στο περπάτημα, που περνάγαμε το βράδυ από το Καρτιέ Λατέν κι από στενάκια, που χωνόμασταν σ’ όποιο δρομάκι μας έκανε εντύπωση, κίνδυνο δεν νιώσαμε. Μπορεί και να ήταν θέμα τύχης.
Μετά από μια βδομάδα περπάτημα, φάγαμε και τις τελευταίες προμήθειες, παραδώσαμε τα κλειδιά στον Αλέξη και πήραμε το τρένο για το Βερολίνο.
UPDATE
Μετά το σχόλιο της ΟΘΠΚ θυμήθηκα άλλες δυο "σημαντικές" επισκέψεις. Στο Λούβρο μπορεί να μην μπήκα αλλά μια επίσκεψη στη Gαleries Lafayette την κάναμε. Θάμαξα η μικρή βαλκάνια κορασίς. Τα μόνα πολυκαταστήματα που ήξερα ως τότε ήταν ο Κατράντζος στη Θεσσαλονίκη και ο Λαμπρόπουλος. Ούτε καν στο Μινιόν δεν είχα μπει .. Τι να κλάσουν όμως αυτά, μπροστά στη Gαleries Lafayette!!! Ζαλίστηκα. Λεφτά δεν περίσσευαν ν' αγοράσουμε τα θαυμαστά που βλέπαμε αλλά σπατάλησα κάποια από τα φράγκα που είχα για να πάρω ένα ζευγάρι εσπαντρίγιες μωβ και δυό ζευγάρια κάλτσες μέχρι το γόνατο, κι αυτές σε δύο αποχρώσεις του μωβ. Από τότε είχα τρέλα με το μωβ χρώμα (σαν γραφείο τελετών έλεγε η μαμά μου πως κυκλοφορώ). Στην Ελλάδα τότε οι εσπαντρίγιες υπήρχαν μόνο σε δυο τρία βασικά χρώματα και ούτε λόγος για τόσες αποχρώσεις στις κάλτσες. Τα φορούσα από τη μέρα που τα πήρα συνέχεια μέχρι που διαλύθηκαν. Κι έκανα και το κομμάτι μου πίσω στην Ελλάδα. Καμμιά φίλη μου δεν είχε τέτοιες κάλτσες και τέτοιες εσπαντρίγιες.
Η άλλη επίσκεψη ήταν στο παζάρι του Clignancourt. Κάτι σαν το Μοναστηράκι μου είχαν πει πως είναι αλλά τελικά καμμία σχέση. Ήταν τεράστιο και είχε μόνον πάγκους, όχι μαγαζιά. Κάναμε κι εκεί τα ψώνια μας. Ένα τεράστιο ινδικό, πολύχρωμο πανί, που το πήρα για να καλύπτω το φοιτητικό μου κρεβάτι και που δεν θυμάμαι που είναι πλέον. Το έχασα; Το χάρισα; Ποιος ξέρει...
Σαν τα επαρχιωτάκια κυκλοφορούσαμε μέχρι που μια κυρία μας έκραξε γιατί η αδελφή μου ,εντελώς μαλακωδώς, άνοιγε το πορτοφόλι της και έδειχνε στους πάντες σχεδόν το περιεχόμενό του. Κι έβγαλε πενηντόφραγκο (αυτή ήταν η πλούσια της παρέας, εγώ τα είπαμε ... φτωχή συγγενής) για να πληρώσει κάτι που πήρε και ήταν πάμφτηνο. "Κρύψτε τα λεφτά σας" μας είπε "αν θέλετε να σας μείνουν". Τόσο μας έκοβε. Ευτυχώς που μας λυπήθηκε η γυναίκα.

Καλό Πάσχα

2009-04-15T14:14:00.003+03:00

Salvador Dali

Caravaggio

Salvador Dali

Caravaggio

Καλό Πάσχα και προσοχή με τ' αρνιά και τα κοκορέτσια. Σέρνονται και παγκρεατίτιδες.....

Άραγε ταξιδεύουν ακόμα με interail; Μέρος β'

2009-04-12T22:30:00.006+03:00

Που είχαμε μείνει; Α! Ναι.... Στο σταθμό του Μιλάνου.

Όπως όλοι καταλάβαμε, από την στιγμή που αφήσαμε την Ελλάδα, είχα επιφορτιστεί με το καθήκον των συνεννοήσεων μιας κι αυτός ήταν ένας πολύ σοβαρός λόγος που ξεκίνησα αυτό το ταξίδι ως συνοδός της μικρής. Στο Μιλάνο λοιπόν έπρεπε να βρω δρομολόγια και τρένα που θα μας πήγαιναν στη Grenoble. Διότι μου είχε κολλήσει η ιδέα, πως μιας και θα βρισκόμουν στη Γαλλία έπρεπε να περάσω να πω ένα "γειά" στον φίλο μου τον Pascal που σπούδαζε στη Grenoble. Ο Pascal ήταν ένας εξαιρετικός τύπος, που είχα γνωρίσει το προηγούμενο καλοκαίρι στις διακοπές μου στην Κρήτη, είχαμε κολλήσει για το υπόλοιπο των διακοπών και ο οποίος μιλούσε εξαιρετικά ελληνικά (εκτός των άλλων γλωσσών που μιλούσε). Ωραίος τύπος, με τον οποίο είχαμε αλληλογραφία και μου άρεσε η ιδέα να περάσω από την πόλη του να τον δω ξανά. Η μικρή δεν είχε πρόβλημα. Έτσι κι αλλιώς, ένας φίλος της που θα μας φιλοξενούσε στο Παρίσι μας περίμενε την επόμενη ή μεθεπόμενη μέρα. Οπότε μια δυο μέρες στη Grenoble μου φαινόταν τέλεια ιδέα. Μόνον που λογάριαζα χωρίς τον ξενοδόχο, στη συγκεκριμένη περίπτωση το καθολικό Πάσχα. Διότι ξέχασα ν’ αναφέρω πως το συγκεκριμένο ταξίδι ήταν ανοιξιάτικο, προγραμματισμένο να έχει διάρκεια γύρω στις 15 με 20 μέρες για τη μικρή και λίγες παραπάνω για μένα αφού για κείνη το ταξίδι θα τελείωνε στο Βερολίνο, ενώ εγώ θα συνέχιζα για τη Βουδαπέστη και θα επέστρεφα στην Ελλάδα το Μ. Σάββατο ίσα για να κάνω Πάσχα με τους γονείς μου.

Πριν φύγουμε πήρα ένα τηλέφωνο τον Pascal να τον ενημερώσω πως θα περάσω να τον δω στο δρόμο για Παρίσι, δεν τον βρήκα αλλά δεν έδωσα σημασία. Τότε δεν υπήρχνα κινητά ή mail για επικοινωνία. Ούτε και μυαλό υπήρχε όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων αλλά είχε πλάκα η όλη φάση όπως εξελίχτηκε. Παίρνουμε λοιπόν το τρένο και φτάνουμε στη Grenoble. Φορτωνόμαστε τα σακίδια, βρίσκουμε κι ένα τηλεφωνικό θάλαμο και ξαναπαίρνω τηλέφωνο το φίλο μου έτοιμη να του κάνω έκπληξη. Πάλι τίποτε. Δεν πτοούμαι, «θα κάνουμε μια βόλτα στην πόλη και θα ξαναπάρω, που θα πάει θα γυρίσει κάποια στιγμή στο σπίτι του». Βρίσκουμε χάρτη της πόλης στο σταθμό, κλειδώνουμε πάλι τα σακίδια και εξορμούμε. Κάθε τόσο τηλεφωνώ αλλά τζίφος. Μέχρι που συνειδητοποιώ κάποια στιγμή το απόγευμα πως είναι Πάσχα. Για την ακρίβεια Μ. Βδομάδα των καθολικών ή η προηγούμενη. Μάλλον η προηγούμενη. Το θέμα ήταν πως στη Γαλία ήταν διακοπές για τους φοιτητές και είχαν φύγει οι περισσότεροι που δεν ήταν παό την πόλη. Ε ρε γλέντια.....

Οπότε καταλαβαίνω πως ο Pascal δεν θα απαντήσει στο τηλέφωνο γιατί σίγουρα θα έχει φύγει από την πόλη για τις διακοπές και θα έχει πάει να επισκεφτεί τους γονείς του. Ή κάπου αλλού. Ευτυχώς που το σκέφτηκα το τελευταίο γιατί ήμουν έτοιμη να πάρουμε το τρένο για το Annecy που ήξερα πως ζουν οι γονείς του. Κοντά στη Grenoble, ήταν γιατί όχι; Τελικά δεν ήταν εκεί κι ευτυχώς που δεν το πήραμε αυτό το τρένο.

Αφού συνειδητοποίησα τη μαλακία, άκουσα κι ένα χεστήρι από την αδελφή μου αλλά έπρεπε να δούμε πως θα κινηθούμε από κει και πέρα. Στη Grenoble δεν υπήρχε λόγος να μείνουμε άσε που δεν περίσσευαν λεφτά να μείνουμε σε ξενοδοχείο. Μας είχε κόψει και η πείνα. Βρήκαμε λοιπόν μια πλατεία, πιάσαμε ένα παγκάκι, ανοίξαμε το χάρτη και τα δρομολόγια των τρένων και κάναμε μίνι σύσκεψη για να δούμε τι θα κάνουμε. Ταυτόχρονα τρώγαμε. Τι; Δεν θυμάμαι πως βρεθήκαμε με κάτι βραστά αυγά στις τσάντες. Ίσως μας τα είχε δώσει η μάνα μου φεύγοντας. Ίσως ο Ιταλός που μας φίλεψε την καρμπονάρα. Το γοεονός είναι πως καθόμασταν σ’ ένα παγκάκι, σκεφτόμασταν τι θα κάνουμε από δω και πέρα και καθαρίζαμε βραστά αυγουλάκια.!!!!

Τι θα κάναμε λοιπόν; Ο Αλέξης μας περίμενε στο Παρίσι την μεθεπόμενη μέρα και δεν διακινδυνεύαμε να την ξαναπάθουμε όπως τώρα. Τρένο για να φτάσουμε την μεθεπόμενη το πρωί υπήρχε αλλά έφευγε την άλλη μέρα. Έρχόταν η νύχτα κι εμείς δεν ξέραμε που να μείνουμε. Οπότε λέψ στη μικρή: «Έλα μωρέ, θα πάμε στο σταθμό και θα την πέσουμε εκεί για ύπνο. Πως κοιμούνται στο σταθμό στη Θεσσαλονίκη; Έτσι θα κάνουμε κι εμείς, άλλωστε μου είπε πως έτσι κοιμήθηκε και η φίλη μου η Αθηνά στο σταθμό του Μιλάνου πέρσι» Μια χαρά τη βρήκε την ιδέα η μικρή, οπότε με το που έπεσε η νύχτα γυρίσαμε στο σταθμό και χαζεύαμε περιμένοντας να περάσει η ώρα και να κοιμηθούμε. Όσο ήταν νωρίς στο σταθμό υπήρχε μεγάλη κίονης και χάζι. Η Grenoble είναι κοντά στις Άλπεις και υπήρχε πολύς κόσμος που έπαιρνε το τρένο φορτωμένος σκι και συμπούρμπουλα. Όσο όμως περνούσε η ώρα αραίωνε ο κόσμος που έφευγε για διακοπές και έμεναν διάφοροι περίεργοι τύποι. Στην αρχή το παίζαμε ψύχραιμες, βγάλεμ τα sleeping bags και τα στρώσαμε σε μια γωνιά αλλά όσο περνούσε η ώρα τόσο χεζόμασταν από το φόβο. Παραδίπla ήταν κι ένας γέρος αλκοολικός, που κουτουλούσε κάθε τόσο σ’ ένα κάγκελο κι αυτό το επαναλαμβανόμενο «ντουκ» που έκανε το κεφάλι του ήταν σαν soundtrack σε ταινία τρόμου. Πριν τον απόλυτο πανικό, ξανανοίξαμε τα δρομολόγια να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε. Διότι μιας και είχαμε interail εισιτήριο ήταν προτιμότερο να κοιμηθούμε σ’ ένα τρένο ταξιδεύοντας για κάπου, οπούδήποτε, παρά στο σταθμό με όλους τους περίεργους. Έτσι κι έγινε. Βρήκαμε ένα δρομολόγιο που δεν θυμάμαι που πήγαινε αλλά που στο τέλος του μπορούσαμε να πάρουμε ένα τρένο που θα μας έβγαζε τη μεθεπόμενη το πρωί στο Παρίσι. Το μόνο που θυμάμαι απ’ όλο αυτό το πράμα είναι πως κάναμε ένα κομμάτι της διαδρομής προς Παρίσι όρθιες, στριμωγμένες σ’ έναν διάδρομο με διάφορους τύπους να ισχυρίζονται πως μιλάμε φλαμανδικά και όχι ελληνικά (γιατί ούτε και σ’ αυτούς μοιάζαμε για ελληνίδες άρα η περίεργη γλώσσα μας δεν μπορούσε παρά να είναι φλαμανδικά!!!) κι ένα ηλίθιο γάλλο φαντάρο στο τελευταίο τρένο που πήραμε το βράδυ, που απαιτούσε να μιλάμε γαλλικά μπροστά του για να μας καταλαβαίνει. Ή να μη μιλάμε καθόλου. Διότι έπρεπε κατά τη γνώμη του να ξέραμε γαλλικά από τη στιγμή που επισκεπτόμασταν τη Γαλλία. Όταν τον ρώτησα (με νοηματική) αν αυτός θα μάθαινε ελληνικά για να επισκεφτεί την Ελλάδα, η απάντησή του ήταν φυσικά αρνητική.

Έτσι, γυρίσαμε τη μισή Γαλλία, λόγω βλακείας, και φτάσαμε μιαν ωραία πρωία στο Παρίσι με σκοπό να μείνουμε μια βδομάδα και να το γυρίσουμε απ’ άκρη σ’ άκρη (καλά, κόψε κάτι....)

Άραγε ταξιδεύουν ακόμα με interail;

2009-04-07T00:56:00.004+03:00

Μου ζήτησε ο Βερολινέζος επισκέπτης να γράψω πως ήταν το Βερολίνο επί τείχους, το 1983 που το είχα επισκεφτεί. Έτσι θυμήθηκα το πρώτο μου ταξίδι στην Ευρώπη με interail. Απίστευτη εμπειρία, που αποφάσισα να καταγράψω. Μόνο επειδή δεν θέλω να βγει σεντόνι διπλόφαρδο, θα τη σπάσω σε μικρότερα κομμάτια.

Έκανα το πρώτο μου ταξίδι με interail το 1983. Μου προέκυψε από το πουθενά αλλά αυτά είναι τα καλύτερα. Σχεδίαζε να πάει η αδελφή μου ταξίδι στην Ευρώπη, το πρώτο της. Τελευταία στιγμή τσάκισε η παρέα και μη θέλοντας να χάσει το ταξίδι μου πρότεινε να πάω εγώ μαζί της. Όχι τόσο ανυστερόβουλη η πρόταση βέβαια αλλά δεν είπα όχι. Η αδελφή μου δεν ήξερε ξένες γλώσσες, εγώ μιλούσα αγγλικά. Εγώ δεν είχα όλα τα χρήματα για ν’ ακολουθήσω εκείνη μου πρότεινε να μου τα συμπληρώσει. Μου φάνηκε τίμια η συναλλαγή –εγώ τ’ αγγλικά εκείνη τα χρήματα που μου έλειπαν- κι έτσι δώσαμε τα χέρια. Της πρότεινα να βγάλουμε εισιτήρια interail αφού, όπως υπολόγισα, για τα χιλιόμετρα που θα κάναμε συνέφερε πολύ, έστω κι αν δεν γυρίζαμε όλη την Ευρώπη. Ένα μικρό εγκεφαλικό ίσα που το γλύτωσαν οι γονείς μας, παρ’ όλο που τη φάση «σακίδιο στην πλάτη και φύγαμε» την είχαν ξαναζήσει μερικά χρόνια πριν, από μένα όταν εμφανίστηκα μια μέρα έτσι και τους είπα πως πάω διακοπές. Τις προηγούμενες φορές όμως μιλούσαμε για διακοπές στα ελληνικά νησιά, όχι στο άγνωστο με βάρκα ένα εισιτήριο interail. Εγκεφαλικό ξε-εγκεφαλικό μας συνόδευσαν ένα πρωί στο σταθμό της Θεσσαλονίκης, μας ανέβασαν στο τρένο, μας κούνησαν μαντήλι και άρχισε η περιπέτειά μας....

Οι θέσεις μας ήταν σε κουπέ 6 ατόμων. Το τρένο ένας παλιός κλασικός «μουτζούρης», που θα διέσχιζε όλη τη Γιουγκοσλαβία έχοντας προορισμό το Μιλάνο στην Ιταλία. Μέσα στο κουπέ βρήκαμε άλλες τρεις κοπέλες, στην ηλικία μας πάνω κάτω, που πήγαιναν στο Μιλάνο να βρουν το γκόμενο της μιας απ’ αυτές που ήταν φοιτητής εκεί. Ήταν κι ένας νεαρός λίγο μεγαλύτερος από μας, Έλληνας που ζούσε μόνιμα στο Παρίσι. Έξι θέσεις, έξι άτομα, ταμάμ.... Κλείσαμε την πόρτα και πιάσαμε ενθουσιασμένες/οι την κουβέντα. Οι θέσεις μας δε, ήταν απ’ αυτές που «κυλούσαν» προς τα μπροστά και μπορούσες να κοιμηθείς το βράδυ. Λίγο άβολα βέβαια, στο στιλ «κωλομύτη» με τον απέναντι, αλλά καλύτερα από το να κοιμάσαι καθιστός. Έτσι κι αλλιώς απέναντι ήταν η αδελφή μου. Όπως καταλαβαίνετε το ταξίδι ξεκίνησε με άριστους οιωνούς. Καλή παρέα στο τρένο μέχρι το Μιλάνο, τρόπος για να κοιμηθούμε πιο άνετα, το τρένο όχι ιδιαίτερα γεμάτο, τι άλλο θέλαμε; Χα! λέγω....

Με το που περάσαμε τα σύνορα άρχισε να μπαίνει κόσμος. Σε κάθε σταθμό ανέβαιναν δεκάδες. Ξαφνικά, έξω από τις κλειστές πόρτες του κουπέ γινόταν ΤΟ στριμωξίδι. Θέλανε να μπουν να κάτσουν κι αυτοί αλλά που να κάτσουν; Έξι άτομα σε έξι θέσεις ήμασταν. Κλειδώσαμε λοιπόν, τραβήξαμε και τις κουρτίνες και ησυχάσαμε οι Αντουαννέτες. Κάποια στιγμή σηκώθηκε ο νεαρός (Βασίλη τον έλεγαν) να πάει τουαλέτα και κοντέψαμε να σφαχτούμε με τους Γιουγκοσλάβους που ήθελαν να του φάνε τη θέση. Κάτω από τέτοιες συνθήκες την τουαλέτα την ξεχάσαμε. Πως να περάσεις κατ’ αρχήν και μετά τι θα βρεις εκεί, αν καταφέρεις να φτάσεις. Σ’ αυτό το πρώτο ταξίδι κατάλαβα πόσο ατέλειωτη ήταν η Γιουγκοσλαβία. Ταξιδεύαμε ώρες και δεν έλεγε να τελειώσει αυτή η χώρα. Κάποια στιγμή μας πήρε ο ύπνος, κλειδωμένοι μέσα στο κουπέ ενώ απ’ έξω γινόταν κόλαση από τη φασαρία και τον απίστευτο κόσμο που συνωστίζονταν. Δεν ξέρω τι ώρα ήταν αλλά κατάλαβα την αδελφή μου να σηκώνεται. Ήθελε να πάει τουαλέτα πια. Ρίξαμε μια ματιά από το τζάμι και δεν είδαμε ψυχή στο διάδρομο, ούτε ακουγόταν φασαρία. «Θα κατέβηκαν» μου λέει η μικρή «ευκαιρία να πάω τουαλέτα γιατί θα σκάσω» Χα! ξανά.... Με το που άνοιξε την πόρτα αντικρύσαμε το πιο απίθανο θέαμα της μέχρι τότε ζωής μας. Όλοι οι ταξιδιώτες που στριμώχνονταν πριν κάποιες ώρες στο διάδρομο, κοιμόταν στο πάτωμα. Αλλά πως; Ο ένας πάνω στον άλλον. Έχετε δει ψάρια σε ψαροκασέλα; Κάπως έτσι... Αδύνατο φυσικά να περάσει οποιοσδήποτε μη ιπτάμενος και να φτάσει στην τουαλέτα. Άτακτος υποχώρησις λοιπόν, ξαναχωθήκαμε στο κλουβί μας και κάναμε υπομονή, τι άλλο να κάνουμε; Σκεφτήκαμε πως κάποια στιγμή θα κατέβουν, δεν θα πάνε μέχρι το Μιλάνο. Ήταν οι εποχές που οι κάτοικοι του ανατολικού μπλοκ δεν ταξίδευαν τόσο εύκολα στο εξωτερικό.

Μετά από 24 ώρες ταξίδι ακατούρητες, φτάσαμε στα σύνορα με την Ιταλία, Ventimiglia αν θυμάμαι καλά λεγόταν ο σταθμός. Αλλά πριν τη Ventimiglia έπρεπε να ελέγξουν τα χαρτιά μας οι Γιουγκοσλάβοι. Που είχαν κλειδώσει τις τουαλέτες. Για να μην κρυφτεί κανείς μέσα, για να τις καθαρίσουν και γιατί απαγορεύεται να χρησιμοποιείς την τουαλέτα στους σταθμούς. Κοντέψαμε να τρελαθούμε ή μάλλον να κατουρηθούμε όλοι μας. Εδέησεν ο Κύριος, τελείωσαν τους ελέγχους οι Γιουγκοσλάβοι, άνοιξαν τις τουαλέτες και ορμήσαμε σ’ όποια βρήκαμε μπροστά μας! Χα! τρίτη φορά.... Διότι πριν προλάβουμε να ανακουφιστούμε, το τρένο σταμάτησε και άρχισαν να χτυπάν τις πόρτες και να φωνάζουν στα ιταλικά πλέον. Εγώ πάντως -εκείνη την ώρα- και ο θεός ο ίδιος να χτυπόσε την πόρτα και να με φώναζε για να μου δώσει ελευθέρας για τον παράδεισο, δεν υπήρχε περίπτωση να βγω πριν τελειώσω. Μας έκραξαν οι Ιταλοί τελωνειακοί και αστυνομικοί, με ύφος «εμείς είμαστε πολιτισμένοι ευρωπαίοι και ξέρουμε που και πότε μπορούμε να κατουράμε, όχι σαν κι εσάς τους βάρβαρους βαλκάνιους...» αλλά ποιός τους έχεζε; Σημασία είχε πως μετά από 24 ώρες αυτοσυγκράτησης και ελέγχου της κύστης και του εντέρου, επιτέλους ανακουφιστήκαμε έστω και πάνω στις γραμμές του τρένου σε κατοικημένη περιοχή.

Φτάσαμε κάποια ώρα στο Μιλάνο κι εκεί θα χωρίζαμε. Ο Βασίλης για Παρίσι, εμείς για Grenoble, που ήθελα να περάσουμε να δω έναν φίλο πριν πάμε στο Παρίσι και τα κορίτσια θα έμεναν εκεί. Επειδή το τρένο για Grenoble θα έφευγε βράδυ και είχαμε ώρες μπροστά μας κλειδώσαμε τα πράγματά μας στο σταθμό.Μας είχαν καλέσει στο σπίτι του γκόμενου, που ήταν Ιταλός και μας τάισε μια εξαιρετική ιταλική καρμπονάρα, χωρίς τις κρέμες και αηδίες που βάζουν εδώ στην Ελλάδα. Μετά το φαί βγήκαμε μια βόλτα να δούμε ό,τι προλαβαίναμε από το Μιλάνο και αράξαμε στην πλατεία του Duomo χαζεύοντας την κίνηση κι εκεί μάθαμε πως δεν πρέπει να ξεστομίζουμε τη λέξη "μαλάκας" για κανένα λόγο και πουθενά. Διότι την ξεστόμισε το αδελφάκι μου κουτσομπολεύοντας κάποιους που μας καμάκωναν κι έπεσε πάνω σε ελληνικό καμάκι. Ω ναι, παντού υπάρχει ένας Έλληνας να κάνει μαλακίες.

Όταν ήρθε η ώρα, χαιρετήσαμε τα κορίτσια και πήραμε το μετρό να πάμε στο σταθμό. Μπήκε ένας τυπάκος λοιπόν που ζητιάνευε (νέο παιδί και όμορφο, τι κρίμα να είναι παραπληγικό...). «Τρίχες», μου λέει η μικρή, «αν αυτός είναι ανάπηρος εγώ είμαι ο Πάπας». Τελικά είχε δίκιο. Διότι στον σταθμό τον είδαμε να πιλαλάει χαρωπός και καθόλου ανάπηρος. Δεν κρατήθηκε η μικρή, τον πλησιάσαμε και μ’ έβαλε να τον ρωτήσω λίγο με νοήματα, λίγο αγγλικά -μιας κι αυτός ήξερε μόνον ιταλικά- αν ήταν αυτός στο μετρό. Έσκασε στα γέλια που τον γνωρίσαμε και μας ρώτησε από που είμαστε. Ελληνίδες του είπαμε αλλά δεν το πίστεψε. Τον ρωτήσαμε γιατί δεν μας πιστεύει και ακούστε απάντηση: «Εσείς είστε ψηλές, ξανθές και γαλανομάτες. Οι Ελληνίδες είναι κοντές, χοντρές, μελαχροινές και με μουστάκι άρα αποκλείεται να είστε ελληνίδες!!!!!» Τον κράξαμε κι εμείς ελληνικότατα, του είπαμε πως έτσι είναι οι σισιλιάνες κι ανεβήκαμε στο τρένο για τη Grenoble.

Αλλά για τις περιπέτειες στη Grenoble, στο Παρίσι και το Βερολίνο άλλη φορά. Θα πρέπει να περιμένεις λίγο φίλε μου. Αλλά μιας και θυμήθηκα αυτό το ταξίδι ας μη το γράψω μισό....

ασανσέρ

2009-04-04T20:45:00.001+03:00

Τι έλεγα; Η διάθεση ασανσέρ; Ασανσέρ που κατέβηκε στο 10ο υπόγειο.....

Πήζω...

2009-03-31T21:25:00.006+03:00

Πήζω, πήζω, πήζω....
Γράφω κάτι κι έχω μπλεχτεί. Πρέπει να το τελειώσω κι όσο προχωράει τόσο μπερδεύομαι. Θα τη βρω την άκρη, πάντα έτσι γίνεται, αλλά τώρα πήζω....

Και μπαίνει κι η Άνοιξη...
Που θα βρω μια γλυσίνα (σαλκίμι για τους Μικρασιάτες) να φυτέψω στο μίζερο μπαλκόνι μου, να μεγαλώσει και ν' αγκαλιάσει τον τοίχο και την πολυκατοικία ολόκληρη; Να κρέμονται και να μοσχοβολάνε τα υπέροχα μωβ τσαμπιά της. Σαν τη γλυσίνα που βλέπω απέναντι, κι έχει φτάσει στην ταράτσα. Και κάνει ακόμα και την πίσω πλευρά μιας άθλιας πολυκατοικίας του '60 ομορφότερη. Σ' όσα φυτώρια ρώτησα δεν είχαν. Μάλλον όμως για να πιάσει θέλει να είναι από "χέρι"...

Ή μια ρολογιά (πασιφλόρα) που είναι κι αυτή αναρριχώμενη και μπορεί κι αυτή να κρέμεται από τα κάγκελα ή να αγκαλιάζει τον τοίχο. Να γυρνάνε τα λουλουδάκια της ανάλογα με το πέρασμα της ώρας. Και να θυμάμαι τις αυλές των σπιτιών κοντά στα "βουναλάκια" που σχεδόν όλες είχαν μια ρολογιά ν' αγκαλιάζει τα κάγκελα. Κι ένα γιασεμί χιώτικο ή ένα αγιόκλημα. Μέσα στο άγχος μου θέλω να νιώσω ξανά μυρωδιές. Η παλιοάνοιξη φταίει που θα κάνει τα νεύρα μου λάστιχα και τη διάθεσή μου ασανσέρ και μάλιστα σε ώρα αιχμής. Από το Ζενίθ στο Ναδίρ σε τριάντα δευτερόλεπτα.

Συναυλία

2009-03-27T21:27:00.002+02:00

Αυτή είναι μια από τις πιο έντονες αναμνήσεις που έχω από τον πρώτο καιρό της μεταπολίτευσης.
Δεν θυμάμαι χρονιά και εποχή, πάντως ζεστός καιρός. Γίνεται μια μεγάλη συναυλία στο Καυτατζόγλειο. Θεοδωράκης, Ξαρχάκος. Ο Θεοδωράκης θα διευθύνει το "Θρήνος για το θάνατο του Ιγνάθιο Σάντσες Μεχίας" και ο Ξαρχάκος το "Άξιον Εστί". Το Καυτατζόγλειο γεμάτο ασφυκτικά, οικογένειες ολόκληρες το είχαν κατακλύσει. Δεν ξέρω πόσο κόσμο χωρούσε αλλά δεν υπήρχε ούτε τετραγωνικό εκατοστό άδειο.
Πρώτα το έργο του Ξαρχάκου και στο γήπεδο δεν ακούγεται κιχ. Δεν το ήξερε ο κόσμος, πως θα μπορούσε άλλωστε, παρ' όλα αυτά σιγή νεκρική για να μην πω κατανυκτική. Ούτε τους στίχους πολυκαταλαβαίνουν αλλά ακούν και σιωπούν. Στο τέλος αποθεώνουν το Θεοδωράκη που διευθύνει.
Δεύτερο μέρος και ο κόσμος περιμένει να τραγουδήσει τα 7 χρόνια απαγορευμένα τραγούδια. Με το που ξεκινάει το "Άξιον εστί" παγώνουν. Όταν ξεκινάει ο Κατράκης ν' απαγγέλει, δεν ξέρω τι καταλάβαιναν όλοι αυτοί από τους στίχους αλλά ένιωσα να ριγεί το γήπεδο. Εγώ δεν καταλάβαινα τίποτε αλλά με συνεπήρε και μένα το κλίμα συγκίνησης. Αυτό που θα μου μείνει όμως αξέχαστο είναι ένα γήπεδο ολόκληρο να τραγουδάει "Της δικαιοσύνης" και τον πατέρα μου δίπλα μου, να τραγουδάει και να τρέμει. Δεν μπορώ να περιγράψω τι έγινε όταν τελείωσε το έργο και όταν ξανανέβηκε ο Θεοδωράκης στη σκηνή και άρχισε να τραγουδάει μαζί με τους υπόλοιπους τα τραγούδια που περίμενε ο κόσμος....
Δεν ξέρω τι λέμε τώρα για το αν ήταν ή δεν ήταν πετυχημένες οι μελοποιήσεις. Αυτό που ξέρω είναι πως μια γενιά μουσικών, έκανε τον κόσμο να τραγουδάει στίχους ποιητών και όχι μόνο χαζομάρες που και τότε υπήρχαν. Ο πατέρας μου, που ήταν ένας απλός άνθρωπος, χωρίς το Θεοδωράκη δεν θα είχε ακούσει καν το όνομα του Ελύτη. Εξ αιτίας της μελοποίησης τραγουδούσε τους στίχους του. Και μόνον γιαυτό αξίζουν σεβασμό.

Απορίες...

2009-03-24T14:34:00.002+02:00

Μέσα σ' ένα χρόνο που έχω βάλει τον tracker εδώ, μια απορία έχω άλυτη και μεγάλη. Ποιοί και γιατί ψάχνουν με μανία τον Θόδωρο Ρουμπάνη; Είναι αυτό που ψάχνουν οι περισσότεροι που πέφτουν τυχαία πάνω μου γκουγκλίζοντας. Και δεύτερος έρχεται ο Άλκης Γιαννακάς. Τρίτη και καταϊδρωμένη η αναζήτηση για ιστορίες απιστίας. Ο Θόδωρος όμως τους κερδίζει όλους κατά κράτος. Είναι δε κάτι μέρες, που οι εννιά στους δέκα που επισκέπτονται αυτό τον χώρο ψάχνουν το Θόδωρο. Τόσο που αναρωτιέμαι αν είναι κάποια επέτειός του.
Γιατί ρε παιδιά τον ψάχνετε; Πείτε και σε μένα την περίεργη...

Μου τη σπάει....

2009-03-20T17:03:00.003+02:00

Μου ζήτησε η Ξένη να γράψω πέντε πράγματα που μ’ εκνευρίζουν. Λίγα είναι τα πέντε αλλά θα κάνω μια προσπάθεια να τα συμπτύξω σε κατηγορίες σπαστικών πραγμάτων, γιατί αλλιώς δεν θα τελειώσουμε ποτέ. Έχουμε και λέμε λοιπόν.

1) Μου τη σπάνε χοντρά, μέχρι τρέλας, οι περισσότεροι οδηγοί. Αυτοί που παρκάρουν πάνω στα πεζοδρόμια και σε αναγκάζουν να κατέβεις στη λεωφορειολωρίδα. Μούρχεται να τους κάνω τα κωλάμαξά τους λαμπόγυαλο. Οι ίδιοι συνήθως κορνάρουν για να βιαστείς αν είσαι πάνω σε πεζοδρόμιο και περπατάς κι αυτοί θέλουν να το καβαλήσουν για να παρκάρουν. Βιάζονται από πάνω και τους ενοχλείς, τρομάρα τους. Στην ίδια κατηγορία βάζω όλους τους μαλακοκαύληδες οδηγούς που περνάνε με κόκκινο, που δεν σέβονται την προτεραιότητα του πεζού πάνω στη διάβαση, που ξεκινάν πριν ανάψει το πράσινο. Όλους αυτούς που νομίζεις πως έχουν βάλει στοίχημα ποιος θα φάει πρώτος τη γριά ή το μωρό στο καρότσι.

Α, κι αυτούς που ανοίγουν την πόρτα και αδειάζουν το τασάκι στο δρόμο. Κάποια στιγμή θα τα μπουκώσω στο στόμα κανενός αυτά τ’ αποτσίγαρα....

2) Μου τη σπάνε οι άνθρωποι που πιστεύουν πως η ζωή και οι υπόλοιποι άνθρωποι τους χρωστάνε, ενώ αυτοί δεν χρωστούν τίποτε και σε κανέναν. Αυτοί που πιστεύουν πως ο προορισμός τους στη ζωή είναι ν’ απλώνουν το χέρι και να παίρνουν ό,τι γουστάρουν γιατί πιστεύουν πως τους ανήκει κληρονομικώ δικαιώματι. Αυτοί οι άνθρωποι όλο κλαίγονται για το πως δεν έχουν όσα τους άξιζαν. Κοινώς σιχαίνομαι τους καρμοίρηδες, γκρινιάρηδες, ματζίριδες...

3) Μου τη σπάνε τα κακομαθημένα παιδιά.

Για την ακρίβεια όχι τα παιδιά αλλά οι γονείς του που τα κακόμαθαν.

4) Μου τη σπάει να μου μιλάνε άγνωστοι με τρόπο λες και γνωριζόμαστε απ’ το στρατό. Ειδικά όταν εγώ τους μιλάω στον πληθυντικό και ευγενικά και μου αντιγυρίζουν το λόγο στον ενικό, να’ ουμ.... Ή αυτοί που τους λες καλημέρα και δεν σου λένε.

5) Μου τη σπάνε οι γυναίκες που δεν ξέρουν να ντύνονται. Όχι αυτές που ντύνονται με φτηνά ρούχα. Αυτές που δεν έχουν συναίσθηση πόσα κιλά είναι και ντύνονται με ρούχα που φοράνε τα μοντέλα στις φωτογραφήσεις για περιοδικά. Που πας μαρή και βγάζεις έξω την κοιλιά όταν μοιάζει με κοιλιά ετοιμόγεννης αλλά στο χαλαρό της; Οι χαμηλοκώλες που φοράνε κολλητά παντελόνια κάπρι. Αυτές που φοράνε πεδιλάκια μ’ ενα λουράκι το καλοκαίρι και το πόδι τους μοιάζει με νταλικιέρη, με μαύρο νύχι και σκισμένες φτέρνες. Κάθε που βλέπω μια από δαύτες μου έρχεται να τις βουτήξω και να τις βάλω μπροστά από έναν καθρέφτη να τις ρωτήσω τι βλέπουν. Θα μου πεις πως μπορεί αυτές να βλέπουν τη Μόνικα Μπελούτσι κι εγώ τη θειά Μαριγώ απ’ το χωριό που είναι 130 κιλά. Κι αυτό σωστό είναι...

Και μια έκτη κατηγορία γιατί δεν μου έφτασαν οι πέντε.

6) Μου τη σπάνε οι βρωμιάρηδες.

Αυτοί που δεν πλένονται και αφήνουν μια μπόχα πίσω τους

Αυτοί που δεν πλένουν ποτέ τα δόντια τους και βρωμάει η ανάσα τους όλα τα τσιγάρα που κάπνισαν στη ζωή τους, όλα τα μπυρόνια, τσίπουρα και άλλα ξύδια που ήπιαν στη ζωή τους και όλα τα τζατζίκια και τους παστουρμάδες που σαβούρωσαν. Μου έρχεται να ξεράσω όταν βρεθεί τέτοιος δίπλα μου.

Αυτοί που τα ρούχα τους μυρίζουν όλα όσα μαγειρεύτηκαν στην κουζίνα τους τα τελευταία 10 χρόνια. Αυτοί κι αυτές που φοράνε βαριές κολώνιες πρωί πρωί.

Οι άντρες που κάθονται στα λεωφορεία με τα πόδια ανοιχτά και πιάνουν μιάμιση θέση. Σιγά ρε μεγάλε, πόσο μεγάλα πια είναι τ’ αρχίδια σου και δεν μπορείς να κλείσεις τα πόδια σου;

Αυτοί που φτύνουν στο δρόμο ή από το παράθυρο του αυτοκινήτου.

Αυτοί που φυσάνε τη μύξα τους στο χέρι και το τινάζουν στο δρόμο.

Αυτοί που κάνουν ανασκαφές στη μύτη τους χωρίς να τους νοιάζει αν τους βλέπουν όλοι.

Τέλος μου τη σπάνε αυτοί που μασάνε τσίχλα δυνατά, μ’ ανοιχτό το στόμα δίπλα στο αυτί σου. Θέλω να εγκληματίσω σ’ αυτές τις περιπτώσεις.

Ξεμάτιασμα

2009-03-15T22:57:00.002+02:00

Το ξεμάτιασμα αποτελεί επιστημονικώς τεκμηριωμένην θεραπείαν δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν. Ανεκαλύφθη υπό του αρχαίου Ελληνορθοδόξου δόκτορος Ιωάννου Δεππ ή «Ψαλιδόχειρος» το έτος 2349 Π.Σ.Φ.Γ. (Προ Σκληρύνσεως Φλοιού Γης). Χρησιμοποιείται κατά κόρον εναντίον των ημικρανιών, της ποδάγρας, της ταινίας, της σαπουνόπερας, της αγαμίας, της πολυγαμίας, της αντε-και-γαμίας, της αποτυχίας σε διαγωνισμό του ΑΣΕΠ, των τσουνάμι, της τριχόπτωσης, καθώς και άλλων δεινών. Συνιστάται προσοχή, καθότι τα άτομα με οφθαλμούς γαλανού χρώματος επιρρεπείς στην μετάδοση Ματιού και κάθε λογής κατάρας.
Ανακτήθηκε από το "http://frikipaideia.wikia.com/wiki/%CE%9E%CE%B5%CE%BC%CE%AC%CF%84%CE%B9%CE%B1%CF%83%CE%BC%CE%B1".

Από την Φρικηπαίδεια, την ελεύθερη παρωδία

Αυτόν τον ορισμό δίνει, μεταξύ σοβαρού και αστείου, η Φρικηπαίδεια. Όταν ήμουν μικρή μας ξεμάτιαζε η γιαγιά. Με μάγευε όλο αυτό το τελετουργικό με το πιάτο γεμάτο νερό, τις σταγόνες το λάδι που έπεφταν στο νερό και εξαφανίζονταν άμα ήσουν ματιαγμένος, τα γαρύφαλλα που έκαιγε η γιαγιά καρφωμένα σε μια βελόνα μέχρι να σκάσει το πρώτο και να διώξει το κακό το μάτι, όταν τα νέρα και τα λάδια δεν το έδιωχναν. Και τα λόγια που μουρμούρζε μέσα από τα δόντια της και δεν μπορούσα να καταλάβω, ούτε ποτέ μου τα αποκάλυψε, μιας και τα ξόρκια πηγαίνουν από γυναίκα σε άντρα και μετά σε γυναίκα. Χάνουν τη δύναμή τους αν τους αλλάξεις αυτή τη σειρά. Στο τέλος μας σταύρωνε με το λαδόνερο, μας ψέκαζε μ’ αυτό και μας έδινε να πιούμε τρεις γουλιές. Το είχαμε βρει κι εμείς παιχνίδι και ξεματιάζαμε η μία την άλλη γεμίζοντας τον κόσμο νερά και λάδια με αποτέλεσμα να μας κυνηγάει η μαμά και η γιαγιά με την παντόφλα. Όταν πέθανε η γιαγιά πίστεψα πως κανένας πια δεν θα με ξεματιάσει.
Που το θυμήθηκα το ξεμάτιασμα; Το θυμήθηκα, γιατί σήμερα ήρθε η ώρα να με ξαναξεματιάσει μια άλλη γιαγιά. Από το πρωί ξύπνησα με τρελό πονοκέφαλο που ούτε τα Panadol Extra, που κατεβάζω δυο δυο όταν με πιάνει ημικρανία, δεν μ’ έπιασαν. Μου απάλυναν λίγο τον πόνο αλλά μου άφησαν μια θολούρα στο κεφάλι κι ένα βάρος λες και είχα στηρίξει ένα κομμάτι σίδερο στην κορφή μου. Άλλωστε σήμερα δεν ήταν η γνωστή ημικρανία αλλά ένας πόνος διάχυτος σ’ όλο το κεφάλι μου. Το απόγευμα ξαναθέριεψε ο πόνος και είχα να πάω να επισκεφτώ μια ξαδέλφη στο μαιευτήριο που γέννησε χτες. Όταν έφυγα απο το μαιευτήριο, εκτός από τον πονοκέφαλο, είχα πλέον τάσεις εμετού και λιποθυμίας. Τόσο χάλια, και τα τελευταία Panadol τα κατάπια το πρωί. Πως ξέμεινα εγώ από παυσίπονα; Φαρμακείο δεν βρήκα αλλά σκέφτηκα πως θα έχει η Όλγα, η φίλη που μένει δίπλα, κάτι να μου δώσει για να μην κόψω το κεφάλι μου μπας και ησυχάσω. Όντως, η Όλγα είχε Panadol αλλά έβαλε και τη μαμά της να με ξεματιάσει. Ήσουν πολύ ματιασμένη, μου είπε η κυρά Φούλα, και μ’ έβαλε να πιω τρεις γουλίτσες από το λαδόνερο που έχυσε μετά η Όλγα σε μια γλάστρα. Δεν κάνει αυτό το νερό να το χύσεις στον νεροχύτη. Ήταν τα παυσίπονα; Ήταν το ξεμάτιασμα; Ή μήπως ή συντονισμένη επίθεση των δυο τους στον πονοκέφαλο; Ο πόνος έφυγε πάντως κι ας έμεινε μια μικρή θολούρα στο κεφάλι μου.
Θα μου πεις, εσύ η πραγματίστρια πιστεύεις σε τέτοια αναχρονιστικά ξόρκια; Τι να πω; Γενικά όχι αλλά μερικές φορές μου φάνηκε πως έπιασαν. Ειδικά μια φορά παλιά, που βγήκα από το σπίτι μου και γύρισα μετά από κανά δυο ώρες άρρωστη. Πονοκέφαλος και τάσεις λιποθυμίας. Αμέσως έβαλε η γιαγιά μπρος τα μεγάλα μέσα και μετά χτυπιόταν πως εκείνη με μάτιαξε που σκέφτηκε πως με βρήκε πολύ όμορφη όταν έφευγα. Αλήθεια ή ψέμματα, μετά από λίγο μου πέρασαν όλα. Μπορεί να ήταν και αυθυποβολή, ποιος ξέρει;
Πάντως άλλη φορά αν με βρείτε όμορφη παρακαλώ να μην το σκεφτείτε ούτε να μου το πείτε. Δεν παλεύεται ο πονοκέφαλος και μόνον όποιος το παθαίνει το ξέρει....

Μαρία

2009-03-03T12:16:00.003+02:00

Ήρθε η ώρα να μιλήσω για τη Μαρία, τη φίλη των παιδικών μου χρόνων. Η Μαρία έμενε στη γειτονιά, στο τριώροφο της γωνίας. Ήταν οικογενειακό το σπίτι τους. Στο ισόγειο ζούσε η γιαγιά, στον πρώτο όροφο η θεία και στον δεύτερο η Μαρία με την οικογένειά της. Δεν κάναμε παρέα μέχρι την Τρίτη τάξη του δημοτικού γιατί δεν πηγαίναμε στο ίδιο σχολείο παρ’ όλο που ζούσαμε στην ίδια γειτονιά. Είχε την ίδια ηλικία με μένα αλλά εγώ πήγα σχολείο μια χρονιά νωρίτερα, μιας και τότε ίσχυε το σύστημα «κερδίζω χρονιά» για τα παιδιά που γεννήθηκαν μέχρι τέλος Μάρτη. Έτσι, ενώ θα μπορούσαμε να βρεθούμε συμμαθήτριες τουλάχιστον στο νηπιαγωγείο του «Κοραή» που πήγα, δεν έτυχε. Αυτή ήταν και η μοναδική μου χρονιά σε ιδιωτικό σχολείο, μιας και η γειτονιά μας δεν είχε νηπιαγωγείο και αυτό στη διπλανή γειτονιά δεν με δέχτηκε. Τι να κάνουν οι γονείς μου; Είχα λυσσάξει να πάω σχολείο, ήταν και μια ευκαιρία να γλιτώσουν για λίγες ώρες από μένα μιας και οι άλλες ήταν μωρά ακόμα, κι έτσι μ’ έστειλαν στον «Κοραή» που ήταν το ιδιωτικό της περιοχής. Την επόμενη χρονιά πήγε και η Μαρία εκεί αλλά αυτή συνέχισε και στο δημοτικό, ενώ εγώ όχι. Έτσι δεν βρεθήκαμε ποτέ στο ίδιο σχολείο. Βρεθήκαμε όμως στο φροντιστήριο αγγλικών που άνοιξε στη γειτονιά μας. Ήταν η εποχή που άνοιγαν τα πρώτα φροντιστήρια αγγλικών. Μόλις το είδα να ετοιμάζεται το καλοκαίρι, άρχισα το ψηστήρι στους γονείς μου. Ήταν το καλοκαίρι πριν πάω τρίτη δημοτικού. Το σκέφτηκαν οι άνθρωποι και είπαν το ναι. Ήταν τ’ όνειρό τους να μορφωθούν τα παιδιά τους, έτσι δεν θα μπορούσαν να πουν όχι σ’ ένα παιδί που τους ζητούσε να μάθει ξένη γλώσσα κι ας τους κοιτούσαν περίεργα οι γείτονες. Για τον πολύ κόσμο εκείνα τα χρόνια, το να στείλεις το παιδί σου τόσο μικρό να μάθει αγγλικά, ήταν μια περιττή πολυτέλεια και μόνο για πλούσιους που τους περίσσευαν χρήματα. Στο φροντιστήριο λοιπόν συνάντησα τη Μαρία. Ήμασταν τα δύο μικρότερα της τάξης μας, για να μην πω του φροντιστηρίου ολόκληρου. Και όπως είναι φυσικό κολλήσαμε. Ήμασταν και οι δύο σχετικά ντροπαλά και μοναχικά παιδιά και η Μαρία είχε και το ντεσαβαντάζ να πηγαίνει στο ιδιωτικό σχολείο, πράγμα που την έκανε να μην έχει πολλούς φίλους από τη γειτονιά. Βρήκαμε κοινά ενδιαφέροντα κι εγώ ειδικά βρήκα τη βιβλιοθήκη του μπαμπά της. Αχ, αυτή η βιβλιοθήκη! Ήταν το πιο όμορφο πράγμα που ανακάλυψα στο σπίτι της Μαρίας που επίσης το θεωρούσα ένα από τα πιο όμορφα σπίτια που ήξερα. Η βιβλιοθήκη λοιπόν, ήταν στο σαλόνι κι έπιανε έναν τοίχο ολόκληρο. Στο σαλόνι, που έφτανες όταν πήγαινες στο σπίτι της από την «καλή» πόρτα. Εκεί υπήρχε και μια από τις υπέροχες πορσελάνινες σόμπες που είχαν στο σπίτι τους και που δεν είχα ξαναδεί τέτοιες στη ζωή μου. Μόνο που το σαλόνι ήταν συνήθως σκοτεινό και κρύο, αφού άνοιγε μόνον στις γιορτές όπως συνηθίζονταν εκείνα τα χρόνια. Τις περισσότερες φορές πήγαινα στο σπίτι της από την πίσω σκάλα, της κουζίνας, μια στριφογυριστή σιδερένια σκάλα που ήταν ο εφιάλτης μου αφού η υψοφοβία μου είχε ήδη εκδηλωθεί. Κι έμπαινα στη μεγάλη και φωτεινή κουζίνα κι από κει στο δωμάτιο της Μαρίας και του αδελφού της, που δεν είχε σχέση με τα δωμάτια στις πολυκατοικίες. Μεγάλο, ψηλοτάβανο και με παράθυρο με φαρδύ περβάζι, απ’ αυτά που ένα πιτσιρίκι μπορούσε να σκαρφαλώσει και να κουρνιάσει στην κώχη τους. Όλη μου τη ζωή ονειρευόμουν ένα τέτοιο παράθυρο... Και μια ακόμα πορσελάνινη σόμπα, την πράσινη νομίζω.
Με τη Μαρία παίζαμε, και αργότερα -όταν άρχισα να δανείζομαι με τη σειρά τα βιβλία του πατέρα της- την έβαλα κι αυτήν στο τριπάκι του διαβάσματος και συζητούσαμε τα βιβλία που είχαμε διαβάσει. Με την εφηβεία ήρθε και η μεταπολίτευση και οι νέες «επαναστατικές» ιδέες μου, τις οποίες τις δοκίμαζα σε συζητήσεις με τη Μαρία. Κάπου εκεί φαντάζομαι άρχισε να μη με συμπαθεί η μάνα της και να με θεωρεί κακή επιρροή. Ακούγαμε στο πικάπ της Pink Floyd προσπαθώντας να καταλάβουμε τους στίχους (αλλά και Christophe), συζητούσαμε για επανάσταση και κομμουνισμό, προσπαθούσα να την τραβολογήσω σε πορείες, κι αυτά όλα έκαναν τις τρίχες στο κεφάλι της μαμάς της να ορθώνονται από φρίκη. Μέχρι τότε όμως με θεωρούσαν καλή παρέα μιας και είχα κάνει τη Μαρία να εκτιμήσει τη βιβλιοθήκη του μπαμπά της και το διάβασμα. Και με έπαιρναν μαζί τους στο σπίτι τους στη Νικήτη (τότε που ήταν μια άδεια, υπέροχη παραλία με 5 σπίτια όλα κι όλα) και εκδρομές.
Ο πόλεμος της μαμάς της δεν κατάφερε να μας χωρίσει. Κολλητές και αχώριστες μείναμε, παρόλο που όσο περνούσε ο καιρός η μαμά της δεν ήθελε να με βλέπει ούτε ζωγραφιστή. Μας χώρισε για λίγο το πανεπιστήμιο. Μια τάξη μεγαλύτερη εγώ, έδωσα εξετάσεις μια χρονιά νωρίτερα παρακαλώντας νοερά να περάσω αλλού και να την κοπανήσω. Στάθηκα τυχερή κι έφυγα για Πάτρα, αφήνοντας την μαμά μου κομμάτια και θρύψαλα. Ένα χρόνο μετά με ακολούθησε και η Μαρία (όχι τόσο τυχαία απ’ όσο θυμάμαι) αφήνοντας τη δική της μαμά να βρίζει εμένα που της πήρα την κόρη μακριά. Έτσι είναι οι μαμάδες... Κι η δική μου πίστευε (και ίσως ακόμα πιστεύει) πως πάντα με παράσερνε σε σκοτεινές ατραπούς η άλλη κολλητή μου, η Μαργαρίτα. Για τη Μαργαρίτα όμως σε άλλη ανάρτηση.
Κατέβηκε και η Μαρία στην Πάτρα και τον πρώτο καιρό συνεχίσαμε να είμαστε κολλητές. Εγώ όμως είχα ήδη βρει παρέες στις οποίες έβαλα και τη Μαρία αλλά και η Μαρία άρχισε να κάνει τις δικές της από το τμήμα της. Και μετά.... Μετά ήρθαν οι γκόμενοι. Γνώρισα εγώ απ’ αυτήν τον μεγάλο μου έρωτα, γνώρισε και κείνη το δικό της έρωτα και σιγά σιγά χαθήκαμε. Ήταν και που δεν συμπαθούσαμε τον έρωτά της. Βρισκόμασταν όλο και πιο σπάνια αν και στην ίδια μικρή φοιτητούπολη. Στο τέλος χώρισε η Μαρία, βρέθηκε με τον Αντρέα και μετά από λίγο παντρεύτηκαν και γύρισαν μαζί στη Θεσσαλονίκη. Ήταν η πρώτη φίλη που παντρεύτηκε και σοκαρίστηκα. Δεν είχαμε γεννηθεί για γάμο εμείς! Πως έγινε αυτό;
Κάποια στιγμή που ανέβηκα στη Θεσσαλονίκη πήγα να τη δω. Είχε ήδη την κόρη της κι έτρεχε σε ιδιαίτερα. Μπερδεύτηκα ακόμα πιο πολύ μιας κι εγώ εκείνη την εποχή ήμουν δυο λαλούν και τρεις χορεύουν. Ξανά φοιτήτρια -στην Αθήνα πλέον- μπερδεμένη ανάμεσα σε δουλειές του ποδαριού, τη σχολή, γκόμενους και ταξίδια. Καμιά κοινή συνισταμένη με την κολλητή μου. Χαθήκαμε για χρόνια από κει και πέρα. Μέχρι που πριν μερικά χρόνια ξαναβρεθήκαμε. Με κόρες μεγάλες η Μαριώ, με μωρό εγώ. Πήγα και τη βρήκα ένα καλοκαίρι, στο σπίτι της στη Νικήτη. Αγνώριστη η παραλία αλλά όχι εμείς. Ήταν ωραία. Ξαναβρήκα την παιδική μου φίλη μετά από χρόνια και ήταν σαν να μην πέρασε μια μέρα.
Από τότε, όποτε ανεβαίνω στη Θεσσαλονίκη προσπαθώ να βρεθούμε, όχι πάντα με επιτυχία. Άλλες φορές δεν προλαβαίνω, άλλες δεν είναι εκεί. Όποτε όμως βρεθούμε ξαναγίνεται το Μαράκι των παιδικών μου χρόνων. Και πάντα με γεμίζουν με γλύκα και ζεστασιά οι συναντήσεις μας.

Θα ψάξω να βρω τη φωτογραφία μας, που σαν ασπρόμαυρες Νηρηίδες αναδυόμαστε από τη θάλασσα, ένα καλοκαίρι στη Νικήτη.

48

2009-03-01T11:15:00.002+02:00

Παγωμένα party animals

2009-02-23T21:35:00.006+02:00

Τελικά έκανε πολύ κρύο χτες. Και μαζευτήκαμε εμείς κι εμείς. Ή όπως είπε η φίλη μου «μαζευτήκαμε μόνο εμείς. Οι κι εμείς δεν ήρθαν»
Μας κυνηγάει η γκαντεμιά στα τελευταία πάρτι-μπαζάρ μας. Τη μια πέφτει ξύλο και μολότωφ στα 500 μέτρα, την άλλη ρίχνει καρεκλοπόδαρα και χτες, εκτός από τον ψόφο και το χιονόνερο, είχε και ντέρμπι στο μπάσκετ, όπως πολύ αργά πληροφορηθήκαμε οι άσχετοι. Παρ’ όλα αυτά, οι λίγοι που μαζευτήκαμε, ξεπεράσαμε το κρύο και μασκαρευτήκαμε, τσιμπήσαμε μεζεδάκια, ήπιαμε κρασάκια, ακούσαμε μουσική από τον pan και περάσαμε καλά αν και το διαλύσαμε νωρίς.
Το επόμενο πάρτι ελπίζω να μην έχει ν’ αντιμετωπίσει καιρικά και μπασκετικά φαινόμενα...

Στη φωτογραφία, το party animal που εμφανίστηκε ως death+zombie κοκκινοσκουφίτσα για να ταιριάζει με τον Ρασπούτιν που είχε αθέμιτο ανταγωνισμό από τις ενωμένες δυνάμεις ενός άγγελου κι ενός φραγκισκανού καλόγερου. Εκαναν επίσης της εμφάνισή τους ένα ποντίκι παρέα με το Συλβέστρο, η διάσημη χειρουργός Dr Ζαμπέτα Χασάπογλου κατευθείαν από το χειρουργείο, μια πονηρή ξανθιά γατούλα και διάφοροι ακόμα εκλεκτοί προσκαλεσμένοι οι οποίοι προτίμησαν να εμφανιστούν με την καθημερινή τους μουτσούνα.

Party animals

2009-02-17T11:58:00.002+02:00

Η αφίσα που είναι απο πάνω και την έφτιαξε η Sally δίνει όλα τα στοιχεία.

Ελάτε όλοι όσοι γουστάρετε και μπορείτε. Αυτή τη φορά είναι πιο ευοίωνες οι προοπτικές. Τουλάχιστον δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα η πιθανότητα να πέφτει ξύλο από τα ΜΑΤ στα 300 μέτρα από την Αγορά. Αν δεν ρίχνει και καρεκλοπόδαρα, ποιός μας πιάνει...

Η γυναίκα του τσάρου

2009-02-13T12:24:00.005+02:00

Βαριέμαι. Βαριέμαι απίστευτα. Έχω πέσει σε νιρβάνα και σέρνομαι όσο περισσότερο μπορώ. Μου μένει ακόμα μια εργασία να γράψω και φαντάζει στα μάτια μου σαν την ανάβαση στο Έβερεστ. Η άνοιξη δεν πρόκαμε ακόμη να μπει για να έχω τη δικαιολογία του «εαρινού κάματου». Ουφ.... Για να ξεκολλήσω από την τεμπελιά θα συνεχίσω την ιστορία.

Ήταν που λέτε μια γειτονιά στη Θεσσαλονίκη, εκεί στα μέσα της δεκαετίας του ’60. Είχε χωματόδρομους, χαμηλά σπίτια και μερικές πολυκατοικίες που τότε ήταν πολύ «κυριλέ» να μένεις σε τέτοια. Είχε και παράγκες που έμεναν οι φτωχότεροι της γειτονιάς. Κι ένα μεγάλο Καραβάν Σαράι όπου έμεναν οι «ρωσοπρόσφυγες» ο ένας πάνω στον άλλο σε μικρά δωμάτια. Τι να απέγιναν όλοι αυτοί άραγε όταν το Καραβάν Σαράι γκρεμίστηκε για να γίνει η λαμπρή εκκλησία της γειτονιάς; Μάλλον θα μετακόμισαν σε υπόγεια και πίσω ισόγεια της γειτονιάς. Ποιός ξέρει;
Σε κείνη τη γειτονιά, στο στενάκι, εκτός από δυο τρεις πολυκατοικίες είχε και πολλά χαμηλά μονώροφα σπιτάκια. Άλλα ιδιόκτητα και άλλα νοικιασμένα. Σ’ ένα απ’ αυτά, διώροφο μάλιστα, έμενε η κυρία Ελευθερία και ο κύριος Μάχος με τις κόρες τους, την Ηρώ, την Ολίβια και την Άννα. Ονόματα παράξενα για μια λαϊκή γειτονιά που ήταν γεμάτη από Μαρίες, Ρίτσες, Σούλες και Νούλες, κι αυτό τους έδινε μια ξεχωριστή αίγλη. Βίος και πολιτεία η κυρία Ελευθερία. Μελαχρινή, παχουλή, πενηντάρα και βάλε, με τα μαλλιά πάντα περιποιημένα και πιασμένα σ’ έναν περίτεχνο κότσο, μου θύμιζε κυρίες από ζωγραφιές άλλων εποχών. Έβγαινε στη γειτονιά με τις ρομπ ντε σαμπρ και τις παντοφλίτσες λουί κενζ. Δεν ξέρω γιατί αλλά στο μυαλό μου την έχω να φοράει πράσινα. Πράσινη ρόμπα; Πράσινο φόρεμα; Δεν θυμάμαι αλλά κάτι πράσινο... Περίεργο πράγμα η μνήμη.

Όλοι την αποκαλούσαν, σχεδόν φανερά, «η γυναίκα του τσάρου» πράγμα που η ίδια το είχε προκαλέσει. Τρεις άντρες είχε παντρευτεί και τα τρία κορίτσια είχαν τρεις διαφορετικούς πατεράδες. Μόνον η Άννα, η μικρότερη, ήταν του Μάχου. Η κυρία Ελευθερία λοιπόν, έλεγε πως ο δεύτερος άντρας της ήταν ο πρώην τσάρος της Βουλγαρίας και γι’αυτό μας κοιτούσε λιγάκι αφ’ υψηλού εμάς τους παρακατιανούς. Τα κορίτσια της ήταν μεγάλα όταν εγώ έγδερνα τα γόνατά μου στη γειτονιά. Σοβαρές και όμορφες (δεύτερη σκέψη, μόνον η Ολίβια ήταν όμορφη από τις δύο μεγάλες, η Ηρώ ήταν πιο μουντρούχα και αγέλαστη). Τις θυμάμαι να πηγαίνουν και να έρχονται από τη δουλειά τους καλοντυμένες και αγέλαστες. Μόνον η Άννα, που ήταν τότε στην εφηβεία, ασχολιόταν λίγο με την πιτσιρικαρία. Σε μια αμερικάνικη αποθήκη με μεταχειρισμένα ρούχα δούλευαν οι μεγάλες αλλά και μόνο αυτό ήταν άξιο θαυμασμού από τη γειτονιά. Παντρεύτηκαν στο τέλος κι έφυγαν από το σπίτι των γονιών τους, η μία άνοιξε προποτζίδικο με τον άντρα της η άλλη δεν ξέρω. Κι η μικρή σπούδασε κάτι κι έφυγε κι αυτή στην Ιρλανδία. Μια δυο φορές είχα μπει σε κείνο το σπίτι, φαντάζομαι με κάποιο πρόσχημα του τύπου «διψάω και θέλω ένα ποτήρι νερό». Μ’ έτρωγε η περιέργεια να δω πως είναι το σπίτι της ψηλομύτας κυρίας Ελευθερίας που ποτέ δεν κάθονταν με τους υπόλοιπους τα καλοκαιρινά βράδια να κουτσομπολέψει. Κάποιες φορές καθόταν στο παράθυρο και χάζευε μ’ ένα μαξιλαράκι στο περβάζι για ν’ ακουμπάει τους αγκώνες της. Σκοτεινό το θυμάμαι με βαριά έπιπλα που τότε σηματοδοτούσαν την αρχοντιά. Κι ο κύριος Μάχος; Αυτός ήταν μια φιγούρα στο φόντο. Εφοριακός, καλή δουλειά έλεγαν οι γείτονες και καλός άνθρωπος ήσυχος και αμίλητος, αλλά τον λυπόντουσαν για τη γυναίκα του που ήταν ψώνιο και μιλούσε όλο για τα περασμένα μεγαλεία με τον τσάρο. Ποιός ξέρει πόση αλήθεια υπήρχε σ’ όλα αυτά; Αυτός πέθανε πρώτος κι έμεινε η κυρία Ελευθερία μόνη σε διαμέρισμα μετά το σεισμό και την τρομακτικά απότομη αλλαγή της γειτονιάς. Νοίκιασε ένα διαμερισματάκι κοντά στην Ολίβια και στο τέλος τζάζεψε. Τη χτύπησε το Αλτσχάιμερ και τριγυρνούσε αλλοπαρμένη, βυθισμένη για πάντα στο ένδοξο παρελθόν της μέχρι που μας άφησε κι αυτή χρόνους.

Ουράνιο τόξο, περιστέρια και σύννεφα...

2009-02-07T20:55:00.004+02:00

Έβρεχε... και μετά σταμάτησε. Μαύρος ο ουρανός. Κλεισμένη μέσα, άκουγα τη βροχή και έγραφα στον υπολογιστή. Και καθώς κοίταξα απ' το παράθυρο το είδα... Το πιο μεγάλο, λαμπερό ουράνιο τόξο που είδα ποτέ σ' αυτό το σπίτι για να μην πω στη ζωή μου όλη. Ήθελα να φωνάξω από τη χαρά μου, να το δείξω σ' όλους αλλά εκείνη την ώρα δεν ήταν κανείς. Άρπαξα τη μηχανή να το "κρατήσω" για πάντα. Και να το δείξω σε όσους δεν ήταν μαζί μου εκείνη τη στιγμή να το θαυμάσουμε παρέα.

Όπως και τα σύννεφα που φωτογραφίζω από το μπαλκόνι χρόνια τώρα, πάνω από τις ταράτσες της γειτονιάς με τις κεραίες και τα κρεμασμένα ρούχα.

Ή τα περιστέρια, που δεν ξέρω αν είναι περιστέρια ή δεκαοχτούρες ή μεταλλαγμένα τέρατα που μου κουτσουλάνε τα απλωμένα ρούχα και το μπαλκόνι και είμαι σε μόνιμο πόλεμο μαζί τους. Όταν όμως τα βλέπω μέσα από το φακό της μηχανής μου το ξεχνάω και μου φαίνονται μέχρι και όμορφα....

Βραβείο

2009-02-03T23:25:00.005+02:00

Δείτε τώρα πως έχει το πράγμα. Πριν κανά δυό βδομάδες βρίσκω ένα σχόλιο της Ξένης σε κάποια ανάρτηση που δεν το κατάλαβα στην αρχή. "Περάστε να πάρετε το βραβείο σας" έλεγε ή κάπως έτσι. Το πρώτο που σκέφτηκα ήταν πως πάλι κάποια μαλακία έκανα και με περιμένει το βραβείο της ανοιχτής παλάμης. Ή τέλος πάντων κάτι που δεν έμοιαζε με αυτό που τελικά με περίμενε. Και δεν ήταν μπλογκοπαίχνιδο (που κάτι έπαθα τώρα τελευταία και ξεχνάω να παίξω όταν με καλούν σε κάποιο, sorry παιδιά αλλά κάτι δεν πάει καλά στο κεφάλι μου μάλλον...) αλλά ένα Βραβείο Φιλίας!!!!! Μου απένειμε η Ξένη ένα Βραβείο Φιλίας. Και δεν φτάνει που μου το απένειμε μ' έβαλε να το δώσω κι εγώ σε 8 διαδικτυακούς μου φίλους. Αμάν μαρή Ξένη.... Γιατί μόνον 8; Σε μπελά με βάζεις. Για αρχή πρέπει να σας πω τι είναι αυτό το πράγμα. Λοιπόν, έχουμε και λέμε.

Επίσημα το βραβείο Proximidade περιγράφεται ως εξής:
«Αυτό το blog επενδύει και πιστεύει στην εγγύτητα – την εγγύτητα στο χώρο, το χρόνο και τις σχέσεις. Αυτά τα blog είναι εξαιρετικά γοητευτικά. Αυτοί οι bloggers προσπαθούν να βρουν και να γίνουν φίλοι. Δεν ενδιαφέρονται σε βραβεία για την προσωπική τους άνοδο! Η ελπίδα μας είναι όταν κοπούν οι κορδέλες των βραβείων αυτών, να αναπαραχθούν ακόμη περισσότερες φιλίες. Παρακαλώ δώστε περισσότερη προσοχή σ’ αυτούς τους συγγραφείς! Αυτό το βραβείο για Blog, πρέπει να δοθεί σε οκτώ αγαπημένους σας bloggers, και οι οποίοι με τη σειρά τους, θα το προτείνουν πάλι με τη σειρά τους, σε οχτώ αγαπημένους bloggers ο καθ' ένας τους κ.ο.κ.» Προτείνεται το κείμενο να το συμπεριλάβετε στην ανάρτησή σας.

Άντε και αγγλικά διότι έχουμε διεθνή πελατεία (μουαχαχαχα....)
Proximidade is described as follows:
"This blog invests and believes in PROXIMITY - nearness in space, time and relationships. These blogs are exceedingly charming. These kind bloggers aim to find and be friends. They are not interested in prizes for self-aggrandizement! Our hope is that when the ribbons of these prizes are cut, even more friendships are propagated. Please give more attention to these writers! This blog award should be sent to your favorite eight bloggers and they, in turn should forward to eight of their favorites" You should include the text for Proximidade (above) in your announcement blog.

Και τώρα η σειρά αυτών που θα παραλάβουν τη σκυτάλη από τα χεράκια μου. Μούμπλε, μούμπλε, μούμπλε... Χμμμ... χμμ... χμ.... (η σειρά ΔΕΝ έχει σημασία, είναι όπως μου έρχονται). Επίσης η επιλογή έγινε και μετά από μια γρήγορη μπλογκοβόλτα έτσι ώστε να δω σε ποιούς δεν έδωσαν ακόμα και να προλάβω να τους καπαρώσω εγώ.... (είδατε τι άνθρωπος είμαι; Τς τς τς...)

1) Στον Vlaxos και τον px γιατί με έβαλαν στο τριπάκι των μπλογκ. Κι επειδή είναι τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους αλλά τόσο ταιριαχτοί ιχνηλάτες (εντάξει, ο Βλάχος είναι πιο όμορφος, τι να κάνουμε βρε px, αυτά έχει η ζωή...)

2) Στον Σκύλο της Βάλια Κάλντα επειδή είναι κούκλος (έχω μιαν έφεση στους ωραίους διατί να το κρύψωμεν άλλωστε;) επειδή έχει χιούμορ (αυτό το ξέρουν κι οι πέτρες) και ανεβάζει ωραίες φωτογραφίες (κι έχει και καλύτερη φωτογραφική μηχανή από μένα)

3) Στη συνομιλία γιατί μ' αρέσει να χαζεύω τις φωτογραφίες και τις ευαισθησίες της κι ας θέλω να τη δείρω ώρες ώρες εκτός διαδικτυακής ζωής

4) Στον george γιατί μ' έχει εντυπψσιάσει η ευαισθησία και η ωριμότητά του. Είναι πολύ μικρός αλλά και πολύ μεγάλος.

5) Στο manetarius γιατί με κάνει να γελάω, εκτός από το να πεινάω, κάθε φορά που περνάω από κει

6) Στην ATHENA για τη μαχητικότητά της και τα νέα που ξετρυπώνει και ανεβάζει

7) Στον panoptis για τις πολύ καλές ιδέες του, την οργανωτικότητα και τη δουλειά που ρίχνει κάθε φορά όταν γίνεται μια εκδήλωση

8) Εδώ θα βρείτε δύο . Γιατί δεν μπορούσα να διαλέξω (άτιμοι κανόνες) και γιατί ξέρουν αυτοί. trip και incontinentia στον πρώτο γιατί έχει ένα ποντικάκι τροφαντό και καλές ιδέες και είναι γλύκας και στον δεύτερο γιατί σαν φοιτήτρια στο Λούλου δεν μπορούσα να τον αφήσω απέξω... Τι θέλετε; Να μείνω χωρίς πτυχίο;

Τώρα που πήρατε τα βραβεία σας άντε να τα ξεφορτωθείτε σε άλλους 8 συνανθρώπους σας ο καθείς. Ακόμα εδώ είστε;;;;

Καλό μήνα

2009-02-01T14:34:00.003+02:00

Καλό μήνα σε όλους

Ωραία συγκρότημα δεν είναι; Το τραγούδι αυτό μ' αρέσει πολύ.

Χρόνος ΙΙ

2009-01-27T11:53:00.006+02:00

Σήμερα είναι η κηδεία του Γιώργου. Έμαθα χτες για το θάνατό του ανοίγοντας ένα mail. “ΣΟΥ ΕΧΩ ΑΣΧΗΜΑ ΝΕΑ. ΠΕΘΑΝΕ Ο ΓΚΟΥΝΤΟΥΝΑΣ”. Πρώτα είδα το mail της ATHENA και μετά το σχόλιό της εδώ.
Ζντουπ.... Πάγωσα, πέταξα τα γυαλιά μου στο γραφείο, ‘Ε όχι, ρε γαμώτο...», είπα. Τρόμαξε και η συνάδελφος.
Πέθανε ο Γιώργος. Κάτι είχα ακούσει το Σεπτέμβρη από έναν κοινό φίλο πως κάτι τρέχει και ψάχνεται με την υγεία του. Τον είχα χάσει για χρόνια. Άλλη πορεία εγώ, άλλη αυτός, άλλη ο κοινός μας φίλος. Έτσι είναι η ζωή. Τελειώνεις το πανεπιστήμιο και χάνεσαι ακόμα και μ’αυτούς που είχες καθημερινή επαφή. Μάθαινα όμως σκόρπια νέα του. Τον είχα συναντήσει και μερικές φορές τυχαία. Μια φορά στα Εξάρχεια, μια φορά σ’ ένα σινεμά, μια φορά στα δικαστήρια. Τον είδα και στην τηλεόραση με την υπόθεση των πακιστανών και σκέφτηκα πως δεν άλλαξε, στον ίδιο χώρο κυκλοφορούσε ακόμα. Το οτι άφησε τα μαθηματικά κι έπιασε τη Νομική το κατάλαβα τη φορά που τον πέτυχα στα δικαστήρια με κουστούμι, χαρτοφύλακα και συμμαζεμένο μαλλί. «Τι κάνεις εδώ ρε μαλάκα έτσι ντυμένος;» τον ρώτησα. «Είμαι δικηγόρος πλέον ρε μαλάκα, δεν γίνεται να έρχομαι στα δικαστήρια αλλιώς» μου απάντησε. «Ελπίζω να φοράει κουστούμι μόνο το σώμα σου, όχι και το μυαλό σου» του είπα και γελάσαμε.
Από την ώρα που άνοιξα χτες το mail έχει σφηνωθεί η εικόνα του στο μυαλό μου όπως ήταν 30 χρόνια πριν όταν τον πρωτοσυνάντησα. Όρθιος πάνω σ’ ένα έδρανο, στο αμφιθέατρο του Παραρτήματος του Πανεπιστημίου στην Πάτρα, να αγορεύει. Ήμουν πρωτοετής και ήταν μία από τις πρώτες συνελεύσεις μου. Κι ο Γιώργος με μαλλί κορακάτο, μούσι και ...σαγιονάρες εισπρακτορέ, Νοέμβρη μήνα. Παλιός αυτός πλέον στο Πανεπιστήμιο, είχε ήδη δυο τρία χρόνια εκεί. Ήμουν με κάτι συμφοιτητές σαλονικιούς που είχα γνωρίσει, παλιότερους από μένα. «Ρε συ» μου λένε «τράβα και κάτσε πίσω του εσύ που δεν σε ξέρει να δεις γιατί λαμποκοπάει το μαλλί του. Λούστηκε;» Και πήγα και πράγματι μοσχομύριζε από μακρυά το μαλλί του. Τον ξαναπέτυχα σε μια εκδρομή που οργάνωσε λίγο καιρό μετά το Δ.Σ. των μαθηματικών, στα Καλάβρυτα. Κνίτες την οργάνωναν αλλά βρήκα ευκαιρία για τσάμπα εκδρομή και πήγα. Ήταν κι ο Γιώργος ως μέλος του Δ.Σ. Τον είχαν ήδη διαγράψει από την Π.Α.Σ.Π. σαν τροτσκιστή και αναρχοφέρνοντα αλλά ακόμα είχε τη θέση σαν Πασπίτης. Στα Καλάβρυτα λοιπόν, μέσα στο ψοφόκρυο, κι ο Γιώργος μ’ ένα πουκαμισάκι κι ένα λεπτό σακάκι. Που πας ρε Καραμήτρο; Τον λυπήθηκε η ψυχή μου να τρέμει από το κρύο κι έβγαλα ένα τεράστιο κασκόλ που μου είχε πλέξει η μάνα μου και του το έδωσα να τυλιχτεί. Εκείνη τη μέρα ανακάλυψε την ύπαρξή μου και από τότε είχε να το λέει πως τον έσωσα από το κρύο. Τρίχες δηλαδή...
Κολλητή παρέα δεν κάναμε ποτέ. Όμως η Πάτρα ήταν μικρή πόλη και ήταν μια χούφτα οι φοιτητές που ξημεροβραδιάζονταν στις συνελεύσεις ή γυρνούσαν και άραζαν σε πλατείες και καφενεία. Κι αν δεν συναντιόμασταν μια μέρα θα συναντιόμασταν την επόμενη. Αξέχαστη θα μου μείνει η φάση που μας είχε υποσχεθεί πως μπορούμε να βασιστούμε πάνω του για να περάσουμε Κλασική Ανάλυση ΙV, μάθημα που το σέρναμε από το δεύτερο έτος μέχρι το πτυχίο. «Μη σας νοιάζει ρε μαλάκες, το’ χω διαβάσει το μάθημα. Θα σας περάσω εγώ αρκεί να καθίσουμε όλοι μαζί». Πήγαμε από τη μία στο αμφιθέατρο -δύο η ώρα το μεσημέρι δίναμε- για να καθίσουμε όλοι μαζί. Και το βρήκαμε τύφλα και ξενυχτισμένο. Είχαν μαλώσει με τη δικιά του. Πήγε στο σούπερ μάρκετ απέναντι και γύρισε μ’ ένα μπουκαλάκι ούζο. «Ομοιοπαθητική...» είπε, κι εμείς ήδη αποχαιρετούσαμε το μάθημα γι’ άλλη μια φορά. Παρ’ όλ’ αυτά μπήκαμε στο αμφιθέατρο- τέσσερα κοπρόσκυλα, ο Γιώργος κι ένα μπουκάλι ούζο- καθίσαμε στην τελευταία σειρά των εδράνων με το Γιώργο στη μέση, «βρε καλώς τα εργατικά συμβούλια...» είπαν οι βοηθοί μόλις μπήκαν μέσα και έσκασαν στα γέλια με τα μούτρα μας και το μπουκάλι στη μέση. Μας άφησαν στην ησυχία μας, δεν μας πλησίαζε κανείς τους μπας και αντιγράψουμε από κάπου και ησυχάσουν από μας. Τρίχες... Ο Γιώργος φυσούσε ξεφυσούσε, εμείς τον κοιτούσαμε με αγωνία ανακατεμένη με ελπίδα αλλά τι σκατά μαθηματικά να θυμηθεί μεσ’ τη θολούρα του; Η «ομοιοπαθητική» δεν είχε το ποθητό αποτέλεσμα. Μετά από μιάμιση ώρα σφιξίματος σηκωθήκαμε όλοι μαζί και δώσαμε λευκή κόλλα, με τους βοηθούς σκασμένους απ’ τα γέλια που ούτε καν ν’ αντιγράψουμε δεν φανήκαμε ικανοί.... Ούτε θυμάμαι μετά απ’ αυτό πότε και πως πέρασα το συγκεκριμένο μάθημα.... Πάντως το πέρασα και το πτυχίο το πήρα κι ας βλέπω ακόμα στον ύπνο μου, όταν είμαι αγχωμένη, πως δεν έχω πάρει ακόμα πτυχίο και χρωστάω αυτό κι άλλα κανα δυο μαθήματα και πρέπει να τρέξω πανικόβλητη στα γεράματα να βρω σημειώσεις...!!!...
Αυτές οι εικόνες έχουν κολλήσει από χτες στο μυαλό μου. Και μερικές ακόμα από ατέλειωτα αράγματα στην Πλ. Όλγας και στα Ψηλά Αλώνια, συζητήσεις και ατέλειωτοι καφέδες στα «Ολύμπια» και στο Σταθμό αργά τα χαράματα, συζητήσεις για την ταινία που είδαμε στην προβολή της Κινηματογραφικής Λέσχης, αποκριάτικα πάρτι...
Διάβασα για το Γιώργο διάφορα στο internet. Για τον αγωνιστή Γιώργο, τον αριστερό και τέτοια. Δεν ξέρω, στο δικό μου το μυαλό η εικόνα του είναι πάντα συνδεμένη με χαβαλέ. Ίσως γιατί τα χρόνια εκείνα όλοι ήμασταν ή νομίζαμε πως ήμασταν αγωνιστές. Κι επίσης ήμασταν πολύ, πάρα πολύ νέοι. Ακόμα και την "επανάσταση" την κάναμε γελώντας. Ήταν και πιο light τα πράγματα τότε. Καμμία σχέση με το τώρα και τη μαυρίλα που σκεπάζει κι εμάς και τους πολύ νέους.
Ο θάνατός του ήρθε στο καπάκι από την προτελευταία μου ανάρτηση. Έπεσε πάνω στη φάση που αναρωτιόμουν που θα με πρωτοχτυπήσει ο χρόνος. Αυτόν τον χτύπησε στον πνεύμονα....

First they came...

2009-01-25T22:59:00.005+02:00

Όταν ήρθαν να πάρουν τους τσιγγάνους δεν αντέδρασα.
Δεν ήμουν τσιγγάνος.
Όταν ήρθαν να πάρουν τους κομμουνιστές δεν αντέδρασα.
Δεν ήμουν κομμουνιστής.
Όταν ήρθαν να πάρουν τους εβραίους δεν αντέδρασα.
Δεν ήμουν εβραίος.
Όταν ήρθαν να πάρουν εμένα δεν είχε απομείνει κανείς για να αντιδράσει.

Αυτό το κείμενο έχω στο προφίλ μου. Για χρόνια νόμιζα πως ανήκε στο Μπρεχτ. Κάπου το διάβασα έτσι, δεν το έψαξα και περισσότερο. Δεν φαντάστηκα ποτέ πως θα έπρεπε ν’ αμφισβητήσω την πατρότητά του. Μέχρι που ήρθε ένα mail, πριν καιρό, από έναν αναγνώστη του blog ο οποίος πολύ ευγενικά μου επέστησε την προσοχή στο λάθος. Το κείμενο δεν ανήκει στον Μπρεχτ όπως λάθος –εγώ όπως και πολλοί άλλοι- ήξερα. Ανήκει στον Friedrich Gustav Emil Martin Niemöller (14 January 1892 – 6 March 1984), έναν γερμανό αντιναζιστή λουθηρανό πάστορα ο οποίος αρχικά υπήρξε υποστηρικτής του Χίτλερ. Ύπήρξε ένας από τους ιδρυτές της Confessing Church, που αντιστάθηκε στη ναζιστοποίηση της γερμανικής προτεσταντικής εκκλησίας. Εξαιτίας της αντίθεσής του στον έλεγχο της εκκλησίας από τους Ναζί, φυλακίστηκε στα στρατόπεδα Sachsenhausen και Dachau από το 1937 έως το 1945. Τον έσωσαν οι σχέσεις του με πλούσιους και με μεγάλη επιρροή επιχειρηματίες. Μετά την αποφυλάκισή του εξέφρασε την μετάνοιά του γιατί δεν έκανε αρκετά για τα θύματα των Ναζί. Αποκήρυξε τα εθνικιστικά του πιστεύω και ήταν ένας από τους εμπνευστές της Stuttgart Declaration of Guilt. Μέχρι το 1950 ήταν ειρηνιστής και ακτιβιστής εναντίον του πολέμου καθώς επίσης και αντιπρόεδρος του War Resisters' International. Κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Βιετνάμ, συναντήθηκε με τον Χο Τσι Μινχ και ήταν υποστηρικτής του πυρηνικού αφοπλισμού. Το 1961 έγινε πρόεδρος του World Council of Churches. Πέθανε το 1984 στο Wiesbaden της Γερμανίας.
Το ποιήμα, μέχρι το 1970, αποδίδονταν στις ισπανόφωνες χώρες λανθασμένα στον Μπ. Μπρεχτ. Η προέλευση του ποιήματος δεν είναι ξεκάθαρη και υπάρχει τουλάχιστον ένας ιστορικός που λέει πως δημοσιεύτηκε αρκετά χρόνια μετά το θάνατο του Niemöller πράμα που είναι λάθος μιας και το συγκεκριμένο ποιήμα «First they came…” πρωτοδημοσιεύτηκε το 1955 στο βιβλίο του Milton Mayer, «They Thought They Were Free». Το βιβλίο του Milton Mayer βασίζεται σε συνεντεύξεις που πήρε ο ίδιος στη Γερμανία αρκετά χρόνια νωρίτερα. Το απόσπασμα κυκλοφόρησε ευρέως στις Η.Π.Α. ανάμεσα σε κύκλους κοινωνικών ακτιβιστών στα τέλη της δεκαετίας του ’60. Παρ'όλα αυτά, η φρασεολογία του ποιήματος παραμένει αμφιλεγόμενη, τόσο σε σχέση με την προέλευσή της όσο και την ουσία και την σειρά των ομάδων που αναφέρονται στο πλήθος των παραλλαγών του. Πρόσφατες έρευνες εντόπισαν τα συναισθήματα που εκφράζονται στο ποίημα σε λόγους του Niemöller το 1946. Όταν ο Niemöller δημοσίευσε το 1946 τους λόγους του, έκανε αναφορά σε Κομμουνιστές, ανίατα ασθενείς, Εβραίους ή Μάρτυρες του Ιεχωβά (ανάλογα σε ποιόν λόγο αναφερόμαστε) και ανθρώπους στις κατεχόμενες χώρες. Στο κείμενο του 1955, μία παράφραση ενός γερμανού καθηγητή σε κάποια συνέντευξη, μιλάει για Κομμουνιστές, Σοσιαλιστές, «τα σχολεία, τον Τύπο, τους Εβραίους, κλπ» και τελειώνει με «την Εκκλησία».
Όταν το 1971 ρωτήθηκε ο Niemöller για τη σωστή εκδοχή του αποσπάσματος, είπε πως δεν θυμάται πότε είπε τα διάσημα αυτά λόγια αλλά αν οι άνθρωποι επιμένουν να τα επικαλούνται, προτιμούσε την παρακάτω εκδοχή:
"In Germany, they came first for the Communists, And I didn’t speak up because I wasn’t a Communist;
And then they came for the trade unionists, And I didn’t speak up because I wasn’t a trade unionist;
And then they came for the Jews, And I didn’t speak up because I wasn’t a Jew;
And then . . . they came for me . . . And by that time there was no one left to speak up."

Το ποιήμα στα γερμανικά στη μορφή που κυκλοφόρησε το 1976 έχει ως εξής:
Als die Nazis die Kommunisten holten,

habe ich geschwiegen;

ich war ja kein Kommunist.
Als sie die Sozialdemokraten einsperrten,

habe ich geschwiegen;

ich war ja kein Sozialdemokrat.
Als sie die Gewerkschafter holten,

habe ich nicht protestiert;

ich war ja kein Gewerkschafter.
Als sie die Juden holten,

habe ich geschwiegen;

ich war ja kein Jude.
Als sie mich holten,

gab es keinen mehr, der protestieren konnte

Κι αυτή είναι η μετάφρασή του στ’ αγγλικά.
When the Nazis came for the communists,

I remained silent;

I was not a communist.
When they locked up the social democrats,

I remained silent;

I was not a social democrat.
When they came for the trade unionists,

I did not speak out;

I was not a trade unionist.
When they came for the Jews,

I remained silent;

I was not a Jew.
When they came for me,

there was no one left to speak out.

Για περισσότερα στοιχεία εδώ

Άγνωστε φίλε από το Βερολίνο που μου πρωτο-είπες για το λάθος, σ’ ευχαριστώ. Τελικά την έκανα την ανάρτηση που σου υποσχέθηκα.

Χρόνος

2009-01-21T15:50:00.003+02:00

Ένα πρόβλημα με τον χρόνο το έχω. Το είχα από τότε που με θυμάμαι. Από τότε που –ήμουν πάνω κάτω 4 χρόνων- έμπαινα κάτω από το τραπέζι της κουζίνας ή της τραπεζαρίας μέχρι να με τραβήξουν, για να μη μεγαλώσω. Νόμιζα βλέπετε, πως αν είμαι συνέχεια κάτω από το τραπέζι θα μ’ εμπόδιζε αυτό να μεγαλώσω μιας και είχα συνδεμμένο στο μυαλό μου το ύψος με την ηλικία. Έτσι θα ξαναγινόμουν πάλι το χαϊδεμένο μωρό της οικογένειας, θέση που έχασα εν μία νυκτί με τη γέννηση των αδελφών μου που ήρθαν δύο μαζί και φωνακλούδες.

Βέβαια όταν μεγάλωσα λίγο, συνειδητοποίησα πως το ύψος και η ηλικία δεν είχαν σχέση και βγήκα κάτω από το τραπέζι αλλά δεν σταμάτησα να αντιπαθώ το χρόνο που περνάει. Όλα τα παιδιά βιάζονταν να μεγαλώσουν, εμένα πάλι δεν με χάλαγε να περνάει πιο αργά ο χρόνος. Όταν έκλεισα τα 19, αντί να χαρώ όπως όλοι οι φίλοι μου που άφηνα πίσω μου δια παντός την εφηβεία, εγώ έκλαιγα με μαύρο δάκρυ διότι το έβλεπα σαν το σημείο εκκίνησης της αντίστροφης μέτρησης για τη ζωή μου. Σ’ όλη τη δεκαετία των 20+ είχα μια αγωνία όποτε το σκεφτόμουν. Στα 20φεύγα δεν ήθελα να το σκέφτομαι. Όταν πάτησα τα πρώτα –άντα, όλως παραδόξως, δεν έπεσα να πεθάνω. Το πήρα πολύ μαλακά. Τα δεύτερα –άντα ήταν περισσότερο δράμα, παρ’ όλο που ήμουν πλέον μαμά μικρού παιδιού και δεν είχα πολύ χρόνο για πολυτέλειες. Κι όμως, αν τα είκοσι τα είχα σαν αρχή της αντίστροφης μέτρησης φανταστείτε τι ήταν για μένα τα 40 που είχε και μια δόση αλήθειας η ιδέα πως καταρρέω. Έβλεπα τα μαλλιά μου ν’ αλλάζουν, το πρόσωπο, το σώμα... Δεν είχε σημασία αν μου φαινόταν ή μου φαίνεται η ηλικία ή όχι. Ούτε το πως νιώθω και τι κάνω στη ζωή μου, αν έχω παραιτηθεί ή όχι. Εγώ την έβλεπα πάνω μου να με βαραίνει. Την έβλεπα στον καθρέφτη και στις μικρές, αδιόρατες ίσως, αλλαγές που όμως δεν ξέφευγαν από το δικό μου μάτι. Την έβλεπα στο βλέμμα μου που ήταν τόσο διαφορετικό από κείνο που είχε εκείνο το κοριτσάκι που υπήρξα στις παλιές φωτογραφίες. Σκεφτόμουν –και σκέφτομαι- πως μόνο αυτές είχαν μείνει. Μερικές στιγμές πάνω σε χαρτί και μερικές εικόνες αποθηκευμένες στη μνήμη. Που πήγαν όλες οι υπόλοιπες; Χιλιάδες ώρες, λεπτά και δευτερόλεπτα που πήγαν χαμένα. Τώρα στα 40φεύγα, εκτός απ’ αυτά, σκέφτομαι ποιό θα είναι το πρώτο κομμάτι του συστήματος που θ’ αρχίσει πρώτο να καταρρέει. Το στομάχι; Η καρδιά, οι πνεύμονες, το συκώτι; Ποιό; Κάποιο θα κάνει την αρχή. Με τρομάζει αυτό γιατί έχω υγεία και διαζύγιο με τους γιατρούς. Κάνω κάθε χρόνο το τσεκ απ μου και οι τιμές είναι παιδικές, μου λένε. Κάποιο όμως θα κάνει την αρχή. Και μετά θα πρέπει να μάθω να ζω με την αρρώστεια και τον πόνο. Όπως η μαμά μου. Όπως η γιαγιά μου. Fuck!!!
Τι μ’ έπιασε και τα λέω όλα αυτά; Τίποτε ιδιαίτερο. Είναι σκέψεις μόνιμες στο κεφάλι μου. Απλά συνειδητοποίησα πως πέρασαν 21 μέρες από την Πρωτοχρονιά, πότε κιόλας; Χτες αναρωτιόμουν σε πόσο καιρό πρέπει να κάνω το ετήσιο τσεκ απ και σκεφτόμουν πως πρέπει να παραδώσω μια εργασία στις 15 του Φλεβάρη και πως δεν έχω τόσο χρόνο όσο νόμιζα. Είναι ίσως η ανάρτηση του Πάνα. Μάλλον θα είδα και κάποιο όνειρο σχετικό που δεν το θυμάμαι. Ε, χρειαζόταν κάτι περισσότερο;

Άλλωστε μια ζωή παλεύω με τις κακές σκέψεις. Συνήθως κερδίζω αλλά ξέρω πως αυτές απλά κρύβονται και καιροφυλακτούν να ορμήσουν στην πρώτη ευκαιρία...

Τη φωτογραφία την τσίμπησα από εδώ