Συγκέντρωση

Το απόγευμα κατά τις 7.30 πέρασα κάθετα τη συγκέντρωση του ΠΑΣΟΚ. Λεωφορεία δεν υπήρχαν κι έτσι το κόψαμε με το γιο μου ποδαράτο, μετά το μπάσκετ. Προβολείς, σημαίες, φυλλάδια, καλαμπόκια και σουβλάκια. Όλο το γνωστό σκηνικό και ο πιο ξύπνιος απ’ όλους είχε στήσει πάγκο και πουλούσε cd με το λογότυπο του κόμματος στο εξώφυλλο. Πήγα να δω τι περιείχαν. Τραγούδια του ΠΑΣΟΚ. «Θα τον τρελάνουμε τον ήλιο», «Carmina Burana”, κλπ. Πούλαγε ο έξυπνος ο έμπορας. Έφυγα από τον πάγκο του γελώντας. Κόσμος κατέβαινε με σημαίες κι εμείς ανεβαίναμε. Τι μου έκανε εντύπωση; Το βλέμμα τους. Γενικά δεν κατεβαίνω σε προεκλογικές συγκεντρώσεις. Ποτέ δεν κατέβαινα. Σε πορείες και συλλαλητήρια ναι, σε προεκλογικές συγκεντρώσεις όχι. Απλά τα τελευταία χρόνια ζω στην «καρδιά των γεγονότων» κι έτσι τα βλέπω. Θυμάμαι όμως το βλέμμα των ανθρώπων στις αντίστοιχες συγκεντρώσεις του ’81 και ’85 που περνάγαμε μια βόλτα να κόψουμε κίνηση. Τότε ήταν ενθουσιασμένοι και γεμάτοι ελπίδα και ήταν πολύ, πάρα πολύ περισσότεροι. Σήμερα απλά έκαναν το καθήκον τους, διεκπεραιωτικά τελείως και φυσικά πολύ λιγότεροι.
Και η παρατήρηση του γιού μου. «Μαμά, βλέπω πως στην συγκέντρωση κατεβαίνουν σχεδόν μόνο παπουλέτα». «Τι παπουλέτα ρε»; του λέω «Ε να βρε μαμά, με καράφλες και μουστάκια». Όντως, κυρίως «παπουλέτα» ήταν που φαντάζομαι πολλοί απ’ αυτούς θα ήταν και το ’81 χωρίς καράφλες και κοιλιές και με το βλέμμα λαμπερό.
Η συγκέντρωση τελείωσε. Ο αρχηγός είπε ό,τι είχε να πει, γέμισε και ο ουρανός πράσινα πυροτεχνήματα. Αύριο θα γεμίσει μπλε πυροτεχνήματα αλλά αύριο δεν έχουμε μπάσκετ.
The show must go on…