Ακόμα από το τρένο άρχισα να χαίρομαι με το πράσινο έξω από το παράθυρο. Με το που φτάσαμε, ο παππούς είχε στήσει τη μπασκέτα και τα εγγόνια άρχισαν να παίζουν. Με νικητή πάντα τον μεγάλο και ψηλότερο. Αλλά κι ο μικρός δεν το έβαζε κάτω. Το πάλευε...
Πήρα τη μηχανή κι άρχισα να φωτογραφίζω τα δέντρα και τα λουλούδια. Ο κήπος ήταν χαρά θεού. Τα λουλούδια είναι τόσο εφήμερα. Θα χάνονταν σε λίγες μέρες. Πρώτα η μηλιά και μετά η κυδωνιά. Παραδίπλα άνθιζε μια κατακκόκινη νεραγκούλα. Και κάτι κατακίτρινοι πανσέδες που μετά τσαλαπατήθηκαν από τη μπάλα των παιδιών. Τι να κάνουμε; Θυσιάστηκαν στη χαρά τους.
Μετά έκανα μια βόλτα από την κερασιά. Την έχω δει πολλές φορές ανθισμένη αλλά ποτέ δεν κατάφερα να φάω τα κεράσια της. Η μάνα μου λέει πως κάνει λίγα αλλά πολύ νόστιμα. Τι να κάνω όμως; Δεν είναι ούτε πασχαλιάτικο ούτε καλοκαιρινό φρούτο τα κεράσια. Και μ' αρέσουν τόσο.... Και μετά φωτογράφισα έναν "κλέφτη". Όταν ήμουν μικρή το φοβόμουν αυτό το λουλούδι (;). Δεν μπορούσε τίποτε και κανένας να με πείσουν πως είναι φυτό και όχι ζουζούνι και μάλιστα δηλητηριώδες!!!!
Έκανα μια βόλτα στη θάλασσα μ' ένα φίλο απ' τα παλιά. Βρεθήκαμε, μετά από χρόνια που ψάχναμε ο ένας τον άλλο, μέσα από το ίντερνετ. Ήρθε να με δει και χάρηκα πάρα πολύ. Δεν θα ξαναχαθούμε από δω και πέρα....Αυτή τη φορά, στη βόλτα, είχαμε και τα παιδιά μας. Τοπίο στην ομίχλη η παραλία. Γεμάτη από ανθισμένα αλμυρίκια που είμαι πανέμορφα με τα ροζ λουλουδάκια τους. Ένα πλοίο στο βάθος αχνοφαίνεται. Τα πιτσιρίκια παίζουν με την ευκολία που κάνουν παρέα στην ηλικία τους.
Την άλλη μέρα κατέβηκα στη Θεσσαλονίκη. Για δουλειές και για την αγαπημένη μου βόλτα, μόνη στην πόλη. Πάλι ένα τοπίο στην ομίχλη αλλά η Θεσσαλονίκη έτσι μ' αρέσει. Γκρίζα. Ο φάρος στην άκρη του λιμανιού της. Άλλα πλοία αχνοφαίνονται στο δικό της ορίζοντα.
Οι δρόμοι στο κέντρο της Θεσσαλονίκης μ' αρέσουν γιατί είναι πράσινοι. Τα πεζοδρόμια στο κέντρο (αλλά και σ' αρκετά σημεία πιο μακρυά από το κέντρο) τα σκιάζουν μεγάλα δέντρα. Ήπια καφέ σ' ένα μικρό καφέ, ενώ είχε αρχίσει να ψιλοβρέχει. Δεν είχα ομπρέλα μαζί μου αλλά σιγά.... Δεν είμαι κι από ζάχαρη για να λιώσω. Τελικά το ψιλόβροχο σταμάτησε γρήγορα. Ήπια ρακές με δύο φίλους και μετά πήρα το ΚΤΕΛ για να γυρίσω. Όταν έφτασα στη διασταύρωση, τα φανάρια έλαμπαν κόκκινα κάτω από το σκοτεινιασμένο ουρανό και τα φώτα του δρόμου είχαν ανάψει...
Τα λουλούδια που φωτογράφισα την πρώτη μέρα δεν υπήρχαν μετά από μια βδομάδα. Η κερασιά δεν είχε ούτε ένα λουλουδάκι. Η μηλιά μόνον ήταν ακόμα φορτωμένη. Έσκασε όμως μύτη η πρώτη μωβ ίριδα. Οι άσπρες είχαν ήδη ανθίσει. Μια μωβ ίριδα ανθισμένη και μια ακόμα ντροπαλή, μέσα στο πράσινο ράσο της, έτοιμη να βγει στον κόσμο κι αυτή.
Παραδίπλα, στη συκιά έδεσαν τα σύκα. Θα προλάβω να τα δοκιμάσω μιας και η συκιά είναι δίφορη. Προλαβαίνω τα δεύτερα, που είναι το ίδιο μεγάλα και νόστιμα όπως τα πρώτα. Ανάμεσα στα τριφύλλια, κίτρινα αγριολούλουδα και μια πασχαλιά να μοσχοβολάει. Με πασχαλιές ήταν γεμάτο το πατρικό του μπαμπά και κάθε Πάσχα πηγαίναμε και κόβαμε αγκαλιές λουλούδια. Μέχρι που πέθανε η γιαγιά και ερήμωσε το σπίτι που μετά δόθηκε αντιπαροχή, οι πασχαλιές από τον κήπο της σηματοδοτούσαν το Πάσχα. Και για την καταστροφή τους λυπήθηκα περισσότερο απ' όλα όταν το σπίτι γκρεμίστηκε.
Οι νεραγκούλες ήταν όλες ανθισμένες και κατακόκκινες, η κληματαριά πετούσε καινούρια φύλλα από παντού. Τα τριαντάφυλλα δεν είχαν ανθίσει ακόμα. Ανάμεσα όμως στα άλλα φυτά, ανακάλυψα τα τριανταφυλλάκια-νάνους της μαμάς. Ήταν ανθισμένα και υπέροχα....
Την άλλη μέρα φύγαμε. Πίσω στο σπίτι μας με περιπέτειες αφού για δεύτερη φορά στη ζωή μου έχασα τρένο. Ουδέν κακόν αμιγές καλού όμως. Είχαμε τέσσερις ώρες για βόλτα στην πόλη με τον μικρό, που ψόφησε στο περπάτημα αλλά δεν διαμαρτυρήθηκε ούτε μια στιγμή. Περπατήσαμε, φάγαμε, αγοράσαμε βιβλία, κάναμε βόλτα στη θάλασσα. Τον κήπο θα τον ξαναβρώ το καλοκαίρι. Τυχερή είμαι που υπάρχει, έστω και για λίγο.
Φωτογραφίες από κατσίκια, αρνιά και κοκορέτσια δεν έχει το Πάσχα μου. Έτσι κι αλλιώς δεν σουβλίζουμε στο σπίτι μου. Το κατσικάκι ψήνεται στο φούρνο. Κι εγώ δεν τρώω τα πασχαλινά εδέσματα παρά μόνον τα τσουρέκια, τ' αυγά και μπόλικη πράσινη σαλάτα.
36 χτυπησαν την πορτα....:
Κοιτάζοντας τις φωτογραφίες του Λιμανιού και της θάλασσας περιμένει κανείς απο στιγμή σε στιγμή να μπεί στο πλάνο ο Μπρούνο Γκανς με το σκύλο του ή να φανεί στο βάθος του ορίζοντα πάνω στη σχεδία ο Μάνος Κατράκης την ώρα που η μουσική της Καραϊνδρου θα συνοδεύει.
Αχχ, Θεσσαλονίκη...
@ Αχχ, Θεσσαλονίκη...
Δίκιο έχεις φίλε μου! Μόνον που έχει αλλάξει πολύ και δεν μου αρέσει και τόσο αυτή η αλλαγή. Το μόνο που δεν αλλάζει είναι η θέα από την παραλία. Ό,τι και ν' αλλάζει στην πόλη πάντα υπάρχει η παραλία και μπορέις να γυρίσεις την πλάτη σου στην ασχήμια και να χαζεύεις τη θάλασσα, κι αν είσαι τυχερός και είναι καθαρή η ατμόσφαιρα, τον Όλυμπο στο βάθος...
Και μ' αρέσει γκρίζα, σαν σκηνικό ταινίας του Αγγελόπουλου. Που δεν μ' αρέσουν οι ταινίες του αλλά μ' αρέσουν οι γκρίζες εικόνες του που στάζουν σιωπή και υγρασία.
Μου αρέσουν οι ταινίες του Θόδωρου κι ας μας απογοήτευσε λίγο με τις δύο τελευταίες του που έφερε εδώ στο φεστιβάλ κινηματογράφου του Βερολίνου.
@ Δεν ξέρω ρε φίλε αλλά με τις ταινίες του Αγγελόπουλου έπαθα ένα σοκ μικρή όταν πρωτοείδα κάποιες κι από τότε αρνούμαι να το ξανα-υποστώ. Παρ' όλο που με φτιάχνουν οι φωτογραφίες του και η μουσική της Καραίνδρου, τελικά δεν το αποτολμώ. Προτιμώ ν' ακούω τη μουσική και να φτιάχνω τις δικές μου εικόνες.
Η μουσική της Καραίνδρου όμως είναι άλλο πράγμα.
Σοκ;;!
Να μούλεγες πονοκεφάλιασα από την πλήξη ή αποκοιμήθηκα ή πιάστηκε το κορμί μου τόση ώρα στο κάθισμα, ίσως το καταλάβαινα αλλά ...σοκ; Μπορείς να γίνεις πιο συγκεκριμένη;
ΥΓ: συγνώμη που τραβάω τη συζήτηση εκτός του θέματος της όμορφης ανάρτησής σου, αλλά μιας και τόφερε η κουβέντα...:-)
Μη μου πεις οτι έμεινε το κατσικάκιιιι;
.. άκου τη βγάζει με τσουρέκια και αυγά... τσ τσ τσ ... είσαι εσύ μωρέ Ελληνίδα χρηστιανή που δεν κρατάς ούτε μισή παράδοση;
Σοκ, γιατί δεν καταλάβαινα τίποτε και βαριόμουν ταυτόχρονα...
Και δεν έφτανε που δεν καταλάβαινα, ήμουν σίγουρη πως φταίω εγώ γιαυτό, επειδή είμαι ηλίθια και χωρίς κουλτούρα κι όχι ο Αγγελόπουλος. Ε, δεν του το συγχώρησα ποτέ αυτό.
Μετά είδα διάφορες κουλτουριάρικες ταινίες επίσης αργόσυρτες, κόλλησα τ' απαραίτητα κουλτουρόσημα αλλά τον Αγγελόπουλο συνέχισα να τον αποφεύγω.
ΥΓ. Τα σχόλια γιαυτό υπάρχουν. Για να κάνουμε κουβέντες κι όπου μας βγάλουν.
@ Ε, όχι ρε μανιταράκι. Σιγά μην έμενε κατσίκι. Δεν μου μοιάζουν όλοι στην οικογένεια. Ούτε κοκκαλάκι δεν έμεινε.
Κρατάω ρε τις παραδόσεις. Το αυγό και το τσουρέκι δεν είναι παραδοσιακά; Την Κ. Δευτέρα δεν πετάω αετό; Την Πρωτομαγιά δεν φτιάχνω στεφάνια; Αυτά τι είναι; :-Ρ
Υπέροχο Πάσχα!Άντε και του χρόνου, βρε!!!
@ Θράσο, ήταν σίγουρα ένα λουλουδιασμένο Πάσχα. Όχι πως δεν είχε και τα στραβά του αλλά και μόνον η απόδραση είναι αρκετή...
Χρόνια πολλά!!Πάντως και εγώ είμαι του φουρνου τη Λαμπρή.
Καλησπέρα!Πέρασα κι εγώ να σου αφήσω ευχές.
Φαίνεται ότι περάσατε ωραία και πόσο μου αρέσει να βλέπω πάντα λουλούδια όταν ανοίγει ο καιρός!Έχεις τραβήξει όμορφες φωτογραφίες,την απεικόνιση της φετινής άνοιξης.
Η Θεσσαλονίκη αρέσει και σε μένα γκρίζα και μάλιστα με σύννεφα μολυβί,βαριά,έτοιμα για βροχή.Μου αρέσει πολύ το προχωρημένο φθινόπωρο στη Θεσσαλονίκη,είναι σα να παίρνεις μέρος σε ταινία του Αγγελόπουλου,δεν ξέρω,αυτό το κλίμα μου αρέσει πολύ.
Οι πασχαλιές μυρίζουν μεθυστικά.Έβαλα κι εγώ σε ένα βάζο τη Μεγάλη Εβδομάδα και μύριζε για μέρες όλο το σπίτι.
@ Λάκωνα, χρόνια πολλά. Από συνήθεια η ευχή μιας και το πασχαλινό πνεύμα δεν μου λέει κάτι. Όμως πάντα μια ευχή είναι για καλό με όποια αφορμή κι αν δίνεται.
Εγώ δεν είμαι ούτε του φούρνου ούτε της σούβλας. Ή μάλλον ευχαρίστως την έχω γυρίσει όποτε βρέθηκα σε παρέες που σούβλιζαν κι ας μη δοκίμαζα ούτε μπουκιά.
@ ΟΘΠΚ, η φωτογραφία είναι το χόμπι μου. Έχω πάντα τη φωτογραφική μηχανή στην τσάντα μου, just in case...
Και τώρα που αγόρασα μια καινούρια με καλό close up μπορώ και φωτογραφίζω από κοντά τα λουλούδια και χαίρομαι...
...την πρωτομαγιά φτιάχνουμε στεφάνια ?
κι εγώ που ετοίμαζα πανώ !!!!
:):):):)
Εξαιρετικές οι φωτογραφίες σου !!!!
Ιδιαίτερα αυτές που έχουν σαν πρώτο πλάνο τα καράβια στο βάθος και η μία από τις δύο από τα φανάρια !!!!
Να την πω και την κακία μου σαν Κάκος που είμαι ?
Ωρε Μανιτάριε , τι ελληνίδα και χριστιανή μας λες ?
Δεν διάβασες τις προηγούμενες ανακοινώσεις ?
Ε'ιπαμε Ξανθή και γαλανομάτα !
Επιτέλους , ας προσέχουμε τι διαβάζουμε εδώ μέσα !!!!
Daria , επιβάλετε την τάξιν σας παρακαλώ !!!
@ Ανάλογα που βρισκόμαστε. Αν η πρωτομαγιά μας βρει στο χωριό φτιάχνουμε στεφάνια. Αν μας βρει στην πόλη και πάλι ανάλογα τα κέφια. Άλλες φορές βρισκόμαστε σε πορείες κι άλλες μας έχει καβαλήσει η άνοιξη και τρέχουμε να πιάσουμε το Μάη. Καμμία συνέπεια αυτό το παιδί...
Κοίτα, ελληνίδα είμαι μια και γεννήθηκα στη Σαλονίκη, εκτός αν κάποιοι ακόμα λένε πως εκεί πάνω είναι Βουλγαρία. Άσχετη παρένθεση. Είμαι σίγουρη πως κάποιοι που όταν πρωτόφυγα από τα βόρεια και ήρθα στα νότια με αποκαλούσαν βουλγάρα, τώρα θα είναι λάβροι υπέρ της ελληνικότητας της Μακεδονίας. Κλείνει η παρένθεση.
Το καστανόξανθο (εντελώς ξανθιά ήταν η αδελφή μου) το χάσαμε με τα χρόνια και μας απόμεινε κάτι σε γκρι, σαν τη Σαλονίκη στις φωτογραφίες ένα πράγμα. Πάντως, όντως, όλη η οικογένεια, δεν έμοιαζε και πολύ με ελληνική. Ακόμα και τώρα οι περισσότεροι με ρωτάνε από που είμαι. Ακόμα και τους γονείς μου το ίδιο, παρόλο που γέρασαν.
Χριστιανή δεν είμαι. Αλλά τι χριστιανικό έχει το τσάκισμα αρνιών και κοκορετσίων; Αλλά με το μανιταράκι δεν τα βάζεις όταν πρόκειται για φαί. Αυτό που το βάζει το φαί που (λέει πως) τρώει δεν ξέρω...
Μιας και μιλάμε για εξωτερικά χαρακτηριστικά: σύμφωνα με τα περιγραφόμενά σου υπάρχουν για την περίπτωσή σου τρεις εθνολογικές εκδοχές, 1. είσαι αρβανίτικης, 2. σλαβομακεδόνικης, 3. βλάχικης καταγωγής!
Ποιά είναι η σωστή;
αααα τριαντάφυλλα και άνθη κερασιάς :)
@ Πρόσφυγες ήταν οι παππούδες μου Mr Berlin. Από το Πελαδάρι κοντά στην Προύσα και την Αν. Ρωμυλία. Και τα δυο τα σόγια όμως, ήταν ανοιχτόχρωμα και γαλανομάτικα με μάτια σε όλους τους τόνους από γαλάζιο μέχρι πράσινο.
@ Πως είστε John Simon Ritchie; Αυτή τη φορά δεν ήπιαμε το καθιερωμένο καφεδάκι μας. Δεν πειράζει... Το καλοκαίρι είναι μπροστά μας.
Είδες ομορφιές ο κήπος;
Πολύ ενδιαφέρον!!
(και όχι μόνον εθνολογικά).
Μου δίνεις ιδέες για την επόμενη πρόταση μιας ανάρτησής σου.
:-)
τα αλμυρίκια είναι από τα αγαπημένα μου, όλα τα είδη.
Πόσο αρμονικά δένει το χρώμα των ανθών του ακόμα και με το γκρίζο της ατμόσφαιρας, στα δικά μου μάτια τουλάχιστον.
Ομορφος κήπος, γεμάτος ζωή και χρώματα!
Και του χρόνου με ωραίες εικόνες και τσουρέκι.. ναι!
:)
Ομορφιές!Χρόνια πολλά!!
@ Τελώ λοιπόν εν αναμονή της πρότασης, Mr Berlin.
Αλήθεια, έλαβες ένα mail;
@ Ναι Lenio, είναι όμορφος ο κήπος της μαμάς μου. Και να φανταστείς εκείνη τον θεωρεί παρατημένο επειδή έχουν μεγαλώσει και δεν τον έχει όπως ακριβώς θα ήθελε.
Τόσα χρόνια βλέω τ' αλμυρίκια το Πάσχα ανθισμένα και το καλοκαίρι πράσινα, τα ίδια δέντρα, και μόνο φέτος συνειδητοποίησα πως είναι το ίδιο δέντρο. Θαύμα ήταν. Άλλωστε ο χρωματικός συνδυασμός γκρι-ροζ είναι από τους πιο αρμονικούς (και για τα δικά μου μάτια).
Να είσαι καλά.
@ Χρόνια πολλά Κάβειρε :-)
Βρήκες ευκαιρία να πας στις δικές σου ομορφιές ΣΤΟ νησί;
@Daria Pavlovna:
Και εις ανώτερα λοιπόν!
@ Χα,χα Ευχαριστώ ΟΘΠΚ.
Πέρασα κι εγώ για το κλασσικό φονταν και έμεινα να κοιτώ τις ωραίες φωτογραφίες!
Σε full size παθαίνεις πλάκα με τα λουλούδια κ όχι μόνο, ίσα που δεν κουτούλησα τη μύτη μου στην οθόνη για να τα μυρίσω...
Πάντα με υγεία.
Και εγώ με τα κρέατα κλπ το Πάσχα δεν τα πηγαίνω καλά. Πολύ όμορφα τα λουλούδια!!..
Μοναχική βόλτα στη Θεσσαλονίκη= ΟΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ!!!!!
Ούτε εμείς σουβλίζουμε...μας απωθεί οικογενειακώς το θέαμα...
@ Προσέχτε την καλέ τη μυτούλα σας, κύριε θάμνε.
Φοντανάκι κεραστήκατε ή τα είχε τσακίσει όλα το μανιτάρι;
Σε πειράζω μανιταράκι μου, ναι;
@ Πολύ όμορφα Roadartist. Και ακόμα δεν είχαν ανθίσει οι τριανταφυλλιές. Τότε να δεις τι πανηγύρι θα γινόταν....
@ patsiouri, δεν υπάρχει περίπτωση να βρίσκομαι στη Θεσσαλονίκη ή κάπου εκεί γύρω και να μην κάνω τη μοναχική μου βόλτα στην πόλη. Και μια μεγάλη στην παραλία πέρα πέρα. Από το λιμάνι μέχρι το Μέγαρο Μουσικής.
Χαίρε Daria υπέροχες εικόνες!
@ Χαίρε καγκελάριε. Πάρε βρε κανένα τηλέφωνο. Χαθήκαμε και θέλω να βρεθούμε. Θα σε πάρω κι εγώ.
Πολύ ωραίες ήταν οι εικόνες μου το Πάσχα.
Δημοσίευση σχολίου